sunnudagur 23. juli 2006síða 12

12 Nr. 139 - 21. juli 2006 Símin Højgaard f. 24. juli 1936 d. 26. mars 2006 Eg sigla man yvir lívsins hav, meg ber hin skiftandi bylgja Símin Højgaard livdi við blóð­krabbameini í seks ár. Sum lívs­kraftin vikn­ aði, komu hjáárin, ið voldu honum sjúku og pínu. Hann andaðist 69 ára gamal á Lands­sjúkra­ húsinum Næst yngstur av fýra systkjum vaks hann um í Brekkunum á Toft­um. Sum smádrongur baldist hann á sjónum saman við pápanum, beiggj­um o.ø. Tokkin til siglandi skúr­ ur heldur enn spákan á landi førdu til, at hann øll síni virknu ár sigldi sum dekkari, bestimaður og skipari. Sína fyrstu sigl­ ingarløn fekk hann sum 12 ára gamal fyri at føra ferða­ fólk turr­skødd av Toftum til Strendur við opnum báti. Soleiðis var tað tá. Í 1964 búsettis Símin í Runavík við konu síni Hjørdis. Familjulívið mynd­ aðist av fimm børnum, teirra makum og níggju abbabørnum. Heima lá honum fram­ maliga at verea virkin. Handalig avrik av­­greidd­ ust hegnisliga bæði við huga og sál, men einamest treivst hann í práti við familju, vinum og kenn­ ingum. Opin fyri tíðarinnar veru­leikum. Hann var góðsligur maður, sum vísti nærum óendaligt hjartalag og tolsemi. Sum familja ken­ du vit okkum trygg í nær­ veru hansara, hvussu lívið so annars leikaði. Í honum sóu vit stúran og stríð ganga hond í hond við vón og gleði. At enda untist honum ikki at luttaka fult og heilt í lívinum. Hann slapp undan at liggja sjúkur leingi, men livdi seinasta skeiðið í iva og vón um, hvussu nógvir dagar hon­ um vóru tillutaðir. Treyð­ ugt segði hann farvæl við síni kæru. Símun hevði verið 70 ár tann 24. juli, um lagnan ikki vildi honum tað øðr­ vísi. Góði pápi og maður Hjá okkum kendist óenda­ liga svárt at missa teg, hóst vit leingi í stillum stúrdu. Tú livdi tínar sein­ astu seks dgar á intensivu deild í respirator, og vit væntaðu, óttafull og undr­ andi, at tú enn eina ferð fór at hóra undan; von við at tú ikki legði frá tær. Á 70 ára føðingardegi tínum hátíðarhildu vit dag­ in við minninum um teg, sum fylgir okkum. Í sakni føla vit takksemi fyri alt, tú hevur verið fyri okkum. Uggan í at tú nú ikki følir sárka og pínum, og at vit einaferð síggjast aftur. Lat akker falla! Eg náddi havn, farvæl, tú ótrygga bylgja! Eg leggi meg í hans kærleiksfavn, sum trúgvur mær vildi fylgja. Hoyr, kendar røddir meg blíðar kalla, nú stilt mítt akker man niður falla í tryggu, sælu hvíldarhavn! Hvíl í fríði Hjørdis og børnini Jona Eidesgaard farin Mánadagin 17. juli andaðist Jona Eidesgaard, Tvøroyri, á Suðuroyar Sjúkrahúsi. Hon fór til gravar í dag úr Tvøroyrar kirkju og varð grivin undir liðini á manni sínum, Erlingi Eidesgaard. Jona og Erling vóru for­ eldur Jóannes Eidesgaard, løg­mann. Jona var fødd 27. juli 1917 og sostatt knappliga 89 ára gomul, nú hon legði árarnar inn. Hon var ættað úr Trongisvági. Foreldrini vóru Jóhanna, sum var ættað av Økrum, og Dani­ al Jacob Magnussen, sum bar kelinavnið Bóndin, hóast hann ongantíð sat við nøkrum festi. Jóhanna og Danial Jacob fingu átta børn, sum vórðu nevnd hjá Bóndanum. Tey vóru Thomasia Holm í Hvalba, Thomas Pauli Magnussen í Trongisvági, Petur Magnussen, sum doyði av tuberklum, tá ið hann var 19 ára gamal, Gerda Magnussen, sum var ógift og búði á Tvøroyri, Jona, Gunnar Magnussen í Trongisvági, Georg Magnsussen í Trongisvági og Hjalgrím Magnussen í Havn. Nú Jona andaðist, eru øll átta børnini hjá Jóhonnu og Danial Jacobi farin. Sum ung genta hjálpti Jona til hjá einari mostur, sum var hárfríðkanar­ kvinna á Tvøroyri. 18. september 1946 gift­ ist Jona Erlingi Eidesgaard úr Oyndarfirði. Hann var hetta sama summarið lið­ ugur at læra til lærara, og tey bæði búsettust á Tvør­ oyri, har Erling var lærari og frá 1971 varaskúlastjóri. Erling fór úr starvi 1. mars 1987, og hann doyði 21. mai 1987. Jona og Erling búðu á Tippinum á Tvøroyri, og luturin hjá Jonu var, sum hann var tað hjá flestu føroysku kvinnunum tá í tíðini, at halda hús og at vera kona og mamma. Hon var miðdepulin í heimi­ num, og inntil tað síðsta fylgdi hon væl við í øllum tí, sum fór fram kring hana og víða um. Ikki minst hvussu tað gekk hjá yngsta soninum í løgmans­embæti­ num. Jona var nøgd við sín leiklut, gekk høgt upp í familjuna, og hon hevði evnini at duga at gleðast saman við øðrum, tá ið tað gekk teimum væl. Eftir at Erling var deyð­ ur, búði Jona í næstan fimtan ár saman við systr­ ini Gerdu, sum andaðist í 2002. Jona og Erling fingu fýra børn: Martin (1947) er skúlastjóri á Tvøroyri, Magni (1948) er tannlækni í Vági, Jóannes (1951) er løgmaður, og Eyðdis (1958) er skúlastjóri í Eystur­­skúlanum í Havn. Ommu­børnini hjá Jonu eru níggju, og nú hon flutti foldum frá, vóru tíggju langommubørn komin. Red. Pápa mínum til minnis Símun Rasmussen f.10/4-33 d. 17/7-05 Ár er umliðið. So brádliga og óvæntað, vart tú ikki meir Hóast heilsuni bilti og lívid tyktist torført, so kendist tað hugstoytt – á ein hátt órættvíst at eisini tú vart farin – so tómt á Heyggi Tú kendi eisini tómleikan, sorgina og saknin. Mamma fylti so nógv – var so nógv fyri okkum. At beiggi gjørdist sjúkur og eisini var tikin frá okkum, var ikki minni smeiturin. Tær untist 7 abbabørn – sást tey vaksa til – ein barnavinur burturav – vart nógv um tey. Nógvir haga- og Tangatúrar, sum tey minnast við takksemi. Tókst hond um faðirleysu abbabørnini og borðreiddi mangan døgurðabitan – rós fái tú fyri tað. 3 langabbabørn – so lívsjáttandi. Tú lívgaðist upp – Vildi ynskt tú upplivdi tað fjórða og.. Arbeiðslívið gjørdist fjølbroytt spennandi og mennandi. Strandingur gjørdist 3. barnið títt – í samfull 42 ár. Áhugi og umsorgan fyri skipi og manning var undrunarverd. Babba, eg síggi teg fyri mær – eftir bygdavegnum – tínir dagligu túrar. Hyggi inn á gólvið – tú leggur kabal – fæst við at matgera – ella var tað rokniskapurin. Kvæða- ella Kingobókin lá har stundum – ein slíkan tokka tú hevði til hesa gomlu mentan. At hoyra tína reinu rødd var ein fragd fyri oyra – babba, tú var ein hugnaligur maður og inniblíður, sum mamma, var tú. Nú eru tit øll farin – komi altíð at sakna tykkum – havi lært at liva við sakninum! Babba, takk fyri tað, tú vart og fyri alt, tú lærdi meg Dóttir tín Minningarorð