fríggjadagur 15. september 2006síða 12

12 Nr. 178 - 15. september 2006 Tann 18. september verður Pól Jóhannus Poulsen 75 ár. Øll sum kenna hann og hansara nærmastu kalla hann Hannus. Hannus er føddur við Ljósá, og eru foreldur hans­ara: Poulina Joensen, ættað úr Leirvík og Sofus Poulsen, frá Ljósá. Brøður hansara eru: Andrias og Elmar. Fyri meg sum yngstur var og er Hannus ein »myndugleiki«, sum eg respekteraði. Flest øll mannabørn hava eina lívssøgu, ljósa og døkka. Hjá Hannus vigar tann ljósa meira, haldi eg. Tó hann kendi lívsins álvara tíðliga í tíðini – tá menn fórust av krígsávum, eisini nærmast í familjuni. Hann hevur kent álvarsemi í vandasigling – við yvirfyltum skipi heim úr Grønlandi. Var við »Havfúnni«, sum fór á land undir Íslandi á Eysturlandinum, nær við Siglufjørðin, í 1949. Misti bátin í 1967, sum var smíðaður í Hvalba, seks­æringur, sum kallaðist »Hjall­ur«. Tá tað hendi, kom­ust brøðurnir undan og bjargaðu sær upp á stein tætt við, har Risin og Kellingin standa. Sagt er frá, at har »Hav­frúgvin« fór land, er forberg og eingin møguleiki fyri bjarg­ing, uttan hjálp frá landi av. Eisini er komið fram, at henda dagin, neyðarkall varð sent frá neyðstanda skipinum – hoyrdi vaktarmaðurin á støðini, beint áðrenn hann skuldi fara heim, eitt einasta »signal« frá neyðstøddu monn­unum – veikt var tað eisini, men so mikið, at hann fekk samband við skipið, og vóru allir bjargaðir. Hannus sigur, at hann hevði eina lummalykt í lumm­anum, tá hann fór í »bjargingarstólin«, sum bleiv drigin gjøgnum brotini, har flest allir fóru undir í brotunum. Men tá hann kom í land, var lyktin horvin... Hendingin talar fyri seg sjálva – ómetaliga gríp­andi og ávarandi. »Bjarg­ing­armaðurin« hoyrdi eitt ein­ asta – og seintasta neyðar­kall. Dagarnir hjá hesum monnum vóru sostatt ikki taldir. Hannus var í Grønlandi, tá pápi hansara doyði á sumri í 1950, bert 53 ára gamal. So Hannus kom í faðirs stað – við tí hjálp sum var neyðug til lívsins uppihald. Tað skal tú hava tøkk fyri. Hannus giftist í 1957 við Elin Mortensen úr Sørvági, og búsettust tey við Ljósá, í húsunum sum pápin bygdi. Hon er honum ein góður hjún­ arfelagi. Tey eiga fýra gentur og ein drong. Barna­børnini eru 11 og eitt langabbabarn. Saman við Andriasi áttu teir »Reynir«, sum teir róðu út við í mong ár og fisk­aðu rættiliga væl. Fyrsta skip­ið, Hannus fór við, var »Riddarin«, ein slupp. Síðani hevur hann verið við mongum skipum, bæði stórum og smáum, norskum og týskum trolarum. Møguleikarnir góvust at kunna vera heima, og tað var familjan glað fyri. Hannus er til reiðar, tá sein­asta »útkall« kemur – og hann verður tikin upp í dýrd. Tað verður ikki gjøgn­um »brotasjógvar« og tað himmalska »ljósið« fer ikki úr lummanum. Ein onnur og ljósari strond, vit lenda á, enn tær knortlutu her. So vit skilja, at »saman við nøgdsemi, er gudsóttin stórur vinningur«. Vaktarmaður okkara svev­ur ikki. Tann ljósa síðan vinnur rættiliga á tí døkku. Øll í okkara familju ynskja tær hjartaliga tillukku og alt tað besta. Elmar Pól Jóhannus Poulsen 75 ár 23. august 2006 fylti Sigm­ ar Jo­hannesen í Havn 75 ár. Sigmar er føddur við Norð­ skála og var yngstur av 7 systkj­um, foreldur hansara vóru Elsa, f. Joensen, frá Norð­skála, og Johannes Johannesen úr Tjørnuvík. Eftir sjey ára skúlagongd fór Sigmar til skips. Tey fyrstu árini sigldi hann við sluppum og var m.a. við Westvard Hoo, sum mammu­ beiggin Marius førdi. Seinni fór hann til Íslands, har sigldi við einum trolara, ið kallaðist July. Ein sertøk hending sum Sigmar hevur verið úti fyri, var einaferð teir skuldu fara til Grønlands at fiska. Við á túrinum vóru 13 mans og var farið var fríggjadag 13. Hetta var lítið hildið um millum heimafólkið, at bróta slíkan sið og útfordra lagnuna. Túrurin yvir gekk væl, og teir høvdu sera gott fiskarí. Men aftaná 14 dagar gekk so galið, skipið rendi upp á eitt sker, og manningin noyddist at fara í bátarnar. Eftir at hava róð í nakrar tímar, komu teir til eina lítla óbygda oyggj. Her vóru teir eina heila viku á hesum oydna stað, uttan at hava nakað stórvegis til matna og at drekka. Ein dagin siggja teir, at ein maður kemur rógvandi við kajakk framvið, og rópa allir menn um hjálp. Maðurin í kajakkini varnast teir og kem­ur inn til teirra. Hann fór inn á fastlandið eftir hjálp, og komu allir heilskapaðir frá hendingini. Hesu søgu hevur Sigmar mangan for­ talt, og sigur at man ikki eig­ ur at gera gjøldur burtur úr pá­trúgv.  Men eftir nøkur ár sjón­ um avgjørdi Sigmar at ger­ ast landkrabbi. Fyrstu árini arbeiddi hann hjá Thom­ as Dam. Seinni fór hann at koyra bussin hjá Óla Arge (Bil Óla). Onkur helt skemtandi fyri, at minsti mað­ur í Havn skuldi koyra størsta bilin í býnum. Sum tíð­arnar batnaðu í 60-un­ um, avgjørdi Sigmar at keypa sær ein lastbil, og varð hetta hansara lívsstarv. Hann arbeiddi fleiri ár hjá E. Pihl & Søn við sínum egna lastbili, og var hann sera væl lýddur í sínum starvi. Hann er sera røkin og hevði altíð vælhildnar bilar. Í 1972 gjørdist Sigmar sjeyndadags adventistur, og hevur hann m.a. verið umboð í skúlaráðnum í Adventista­ skúl­anum í fleiri ár. Sigmar er giftur við Emmu f, Viderø, úr Havn, dótt­ir Birgitte f. Joensen, van­­­liga nevnd Birtha, og Niels Johannes Viderø, bæði av Viðareiði og búsettust í Havn. Sigmar og Emma eiga ein son, Birg­ir, ið er giftur við Agni­eszku úr Pólandi, og eiga tey tvey børn: Emmu og David Sigmar. Nú Sigmar er vorðin pensionistur, brúkar hann nógva tíð saman við abba­børnunum, og eisini eru stundir til at røkja tann vakra urtagarðin við Hoy­dals­vegin. Við hesum orðum ynskja vit Sigmar nógv góð ár framyvir við ynski um Guds ríku signing. Familjan Sigmar Johannesen 75 ár Í samband við at nýggi dagstovnurin í Sørvági er tikin í nýtslu, verður boði til almenna móttøku á dagstovninum, Klóadalsvegur 1 leygardagin 23. september frá kl. 14 til kl. 16 Í hesum sambandi verður navnið á dagstovninum kunngjørt. Sørvágs Kommuna www.sorvag.fo M ó t t ø k a Mánadagin 18. september kl. 20 hevur Føroya Fila­tel­ ist­felag fund í Sjúrðagøtu 20.  Til henda fundin hevur felagið fingið fatur á fyrsta frí­merki nakrantíð ”The Penny Black”, sum var sýnt fram fyri almenninginum fyrstu ferð 10. januar 1840. Tað kom tó fyrst í brúk 6. mai 1840. Merkið ber mynd av kendu bretsku drotningini, Victoriu, sum ráddi frá 20. juni 1837 til sín deyða 22. januar 1901. Maðurin, ið gjørdi hetta fyrsta merki æt Rowland Hill (1795-1879), og samstundis reformeraði hann allan post­flutning. Longu 8. mai, tveir dag­ ar seinni, kom út næsta frí­merki, nevniliga : ”Two- Pence Blue” , eisini av drotn­ing Victoriu.  Frá Føroya Filatelistfelag verður sagt, at fólk eru væl­ komin inn á gólvið mána­ kvøldið at síggja hetta for­ kunnuga frímerki, sum er tað fyrsta nakrantíð. Føroya Filatelistfelag: Framsýning við heimsins fyrsta frímerki Fyrsta frímerki nakrantíð sum var sýnt fram fyri almenning­ inum fyrstu ferð 10. januar 1840