týsdagur 16. januar 2001síða 11

Nr. 10 - 16. januar 2001 21 20 Nr. 10 - 16. januar 2001 Føroyska mans- landsliðið í hondbólti leikti tveir sera ym- iskar dystir um vikuskiftið. Hóast tað kanska var væntandi við greiðum tapi í seinna dystinum, so gav hetta í øllum førum okkara monnum nakað at hugsa um undan dystunum móti Litava, sum verða komandi vikuskiftið LANDSDYSTIR Jákup Mørk Álvur Haraldssen Føroyingar spældu tveir sera ólíkar dystir móti sveisiska hondbóltslands- liðnum um vikuskiftið. Eftir frálíka avrikið fríggja- dagin, vóru tað nógvir áskoðarar, sum høvdu leitað sær inn á Skála leygardagin, men tey, sum høvdu roknað við einari sensatión, vórðu send vón- brótin til hús. Spurningurin er tó, um hesi yvirhøvur høvdu nakra orsøk til at vera vónbrotin. Stóri munurin í seinna dystinum var kanska ikki meira, enn roknast kundi við, og í roynd og veru sýndi hann bert tann mun- in, sum altíð vil vera millum at vera áhugaleikari og so at spæla á høgum støði í gerandisdegnum. Góða úrslitið kostaði Okkara leikarar góvu alt tað teir høvdu í fyrra dystinum millum londini. Úrslitið fornoktaði seg heldur ikki, men sýndi veruliga, at hava vit ein góðan dag, og allir leikarar geva sítt, so kunnu vit væl geva stóru tjóð- unum ein skarpan gang. Offurviljin frá fyrra dyst- inum gav tó væl og virði- liga baksláttur í seinna dystinum. Miðavektin á føroysku leikarunum mundi í øllum førum vera eini 10 kg undir tí hjá mótstøðuni, og hetta hevði sjálvsagt við sær, at fysiska slitagan eftir fyrra dystin var meira sjónlig hjá okkum. Meðan okkara í fyrra dystinum í fleiri førum skryktu seg leysar av vælvaksnu mótstøðumonn- unum, so sást millum lítið og einki til hetta í seinna dystinum. Eisini í verju- partinum var møðin sjón- lig. Fleiri útvísingar, tá okkara menn vóru ov seinir, eins og tað eisini tóktist lættari hjá sveisar- unum at seta seg ígjøgnum við kropsligu styrkini. Eitt er, at fysiska møðin var stór, men ein annar – og kanska enn sjónligari – veikleiki var, at sálarliga møðin eisini var ovurstór. Tað var eins og menninir ikki høvdu tað treiskni og tann ørskap, sum ofta er neyðugur, tá stór tøk skulu takast. Sveisisku leikararnir eru yrkisleikarar. Teir hava dag og dagliga lært, at hvør dystur, hvør venjing er ein knallhørð uppgáva, har tað hvørja ferð ræður um at vera á toppinum. Okkara eru als ikki vanir við, at so- mikið krevjandi uppgávur eru so nær hvørjari aðrari, og tí var fyrri dysturin als ikki komin úr høvdinum, tá tann seinni byrjaði. Av leikarasamrøðum aðra- staðni í blaðnum framgong- ur eisini, at tað møguliga var nøgdsemið hjá leikar- unum, sum var ov stórt eftir fyrra dystin. Teir høvdu tá staðið seg so væl, sum bert fá tordu at vóna, og tí var tað kanska við hugburði um, at »tað gongur nokk«, tá leikararnir fóru á vøllin á Skála. Flott fríggjadagin Meðan seinni dysturin so- statt ikki var nakað at reypa um, sæð úr einum før- oyskum sjónarhorni, so var øðrvísi statt við fyrra dyst- inum. Okkara menn byrjaðu kanska ikki so væl, og bæði í verju og álopspartinum gekst fyrstu løtuna striltið at fáa spælið at hanga sam- an á rættan hátt. Eftir spæl- inum at døma, kundi Sveis eisini meira ella minni avgjørt alt hesa fyrstu løt- una, men tíbetur fyri okk- ara, so hevði Jens Skipa- gøta valt hendan fríggja- dagin til at lata sítt kanska higartil besta málmansavrik úr hondum. Serliga fyrstu løtuna var hetta viðvirkandi til, at okkara vóru í dystin- um, og millum annað tók hann ikki færri enn fimm av fyrstu sjey sveisisku royndunum. Teirra millum eitt brotskast. Tað var helst nakað óvæntað, at Jens skuldi byrja dystin í málinum, tí seinna dystin móti rumen- um gav Jóhan í øllum førum prógv fyri, at hann ætlaði sær sessin sum fyrsti málverji. Eftir dystirnar hetta vikuskiftið er tað tó neyvan nakar, sum vil lasta venjaranum fyri valið av málverja. Jens í essinum At Jens so- leiðis tók pippið frá s v e i s i s k u skjúttunum hevði helst eis- ini við sær, at leikararnir úti á vøllinnum ressaðust. Teir sóu av álvara, at mótstøðu- liðið var til at tosa við, og ein fyri og annar eftir fóru føroysku leikararnir rætti- liga at vinda seg. Hans Áki spældi sum ein dreymur úti á veinginum. Í verjuni var hann bæði nærlagdur og ágrýtin, men tó ikki soleiðis at ágrýtni kastaði fleiri ferðir tveir fingrar av sær. Janus Einar stríddist sum ein bjørn inni á strikuni móti væl vaksnu mótstøðu- monnunum, og so var tað eisini, at Aki Olsen sýndi, hví hann má roknast sum vandamesti føroyski álopsleikarin. Tað tóktist at gera tað sama, hvat mótstøðumenninir gjørdu, til tess at forða fyri skotum frá hansara síðu. Úr so at siga øllum vinklum vórðu skotini latin av móti málunum, og onkursvegna fóru tey hvørja ferð súsandi móti málinum. Alt hetta var viðvirkandi til, at sveisarar bert høvdu eina trý mála stóra leiðslu, tá farið varð til hálvleiks, og hóast tað var líkt til, at gestirnir vóru teir sterkaru, so høvdu áskoðaranir eina grundaða vón um, at seinni hálvleikur kundi gerast sera áhugaverdur fyri okkara viðkomandi. Heini opnaði verjuna Fyrra partin av seinna hálvleiki hendan dystin var tó ikki líkt til, at talan skuldi gerast um nakað serligt upplivilsi fyri okk- ara viðkomandi. Sveisiska verjan, sum í stórum pørtum av dystinum tóktist ógvuliga sterk, hevði gott tak á. Okkara høvdu ilt við at spæla seg ígjøgnum, og spakuliga togaði Sveis seg longur frá okkum. Tá munurin var størstur, var hann sjey mál, men brádliga kom vend í. At vend kom í, var fyri ein stóran part orsakað av, at Heini Joensen tá varð settur út á veingin. Tað er væl møguligt, at Heini kanska er besti spælari, sum vit eiga til plássið á høgra Dýrir lærupengar Tá Heini Joensen í fyrra dystin- um varð settur út á veingin, opnaði hetta rættiliga sveisisku verjuna Hans Áki Dal Christiansen spældi ein branddyst fríggjadagin, og hevur rættiliga sett seg á plássið sum fremsti vongspælarin í landinum Offensiva verjan hjá mótstøðumonnunum tóktist ikki at hóva Inga Olsen serliga væl. Her fær hann enn eitt skump frá mótstøðumanni Fríggjadagin, 12. januar Ítróttahøllin á Hálsi Føroyar-Sveis 24-27 (11-14) Støður í dystinum: 10. min. 3-4 20. min. 8-10 40. min. 15-20 50. min. 20-25 Málskjúttar Føroyar: Áki Olsen 9(1), Ingi Olsen 6(4)m Sámal Joensen 2, Bjarni Wardum 2, Heini Joensen 1 Sveis: Stefan Massa 6, Ivan Ursic 5, Robbie Kostadinovich 4, Thomas Gautsch 3, Pascal Jenny 3(2), Urs Schärer 2(2), Martin Settler 2, Zeno Läber 1, Michael Suter 1 Brotskøst: Føroyar 7, Sveis 7 Útvísingar: Føroyar 3, Sveis 5 Dómarar úr Íslandi: Guðjón L. Sigurðsson og Ólafur D. Haraldsson Í stuttum: Føroyska hondbóltslandsliðið gav áskoðarum sínum ein flottan hond- bóltsdyst, sum eisini fekk minnið at leita aftur til góðu úrslitini fyri á leið fjórðings øld síðani. Hóndbóltsliga tóktust okkara at vera á hædd við mótstøðuna, og hóast stóran mun í kropsligu styrkini, so varð hetta nærum uppvigað av stríðsviljanum hjá før- oysku leikarunum Dagsins detalja Bjargingarnar hjá Jens og skotini frá Áka. Hetta vóru avgjørt lutir, sum stuðlaðu upp undir góða føroyska avrikið Leygardagin, 13. januar Ítróttahøllin á Skála Sveis-Føroyar 35-18 (15-8) Støður í dystinum: 10. min. 4-1 20. min. 7-4 40. min. 24-9 50. min. 30-14 Málskjúttar: Sveis: Robbie Kostadinovich 11(2), Jenny Pascal 7, Martin Settler 5, Ivan Ursic 4, Stefan Massa 2, Thomas Gautschi 2, Michael Suter 2, Urs Schärer 1(1), Zeno Läber 1 Føroyar: Bjarni Wardum 4(1), Áki Olsen 3, Martin Hummeland 2, Janus Einar Sørensen 2, Heini Joensen 2, Ingi Olsen 2, Sámal Joensen 1, Hans Áki Dal Christiansen 1, Marius Joensen 1 Brotskøst: Sveis 4, Føroyar 3 Útvísingar: Sveis 4, Føroyar 7 Dómarar úr Íslandi: Guðjón L. Sigurðsson og Ólafur D. Haraldsson Í stuttum Eftir kanóndystin fríggjadagin høvdu nógvir áskoðarar leitað sær inn á Skála, men hesir fóru vónbrotnir heim til húsa. Føroyska liðið hevði brúkt alt krútið í fyrra dystinum, og battaríini vóru ikki nóg væl lødd til seinnu uppgávuna, og so gekk tað sum tað gekk. Skal nakað positivt síggjast í dystinum, má tað vera málmansspælið hjá Jens og so kollektivi lærupengin, sum føroyska liðið annars fekk. Dagsins detalja Sæð við føryskum eygum var langt millum hesar, men onkur av skotunum frá Bjarna vóru sannar perlur, eins og tann eina fríspælingin, sum Áki hevði í seinna hálvleiki bakki, men spurningurin er tó, um hann ikki ger størri nyttu á veinginum í lands- liðshøpi. Í øllum førum so leingi, sum vit ikki hava eina rætta kanón á høgra veingi, sum samstundis er lámur. Í øllum førum er tað ein sannroynd, at verjan í stóran mun nú sá seg noydda at ansa eftir úti á veinginum, og at tað tískil gjørdist tynri mitt fyri. Ikki at skilja soleiðis, at Johnny og Martin ikki gjørdu eitt gott arbeiði undan Heina, men tað er nú so, at spælir ein høgrahandaður spælari á høgra veingi, so er hann noyddur at koma væl inn á vøllin, fyri at gerast ein verulig skothóttan, og tí ber til at hava eina tættari verju. Tungt á Skála Sum nevnt, so fingu okkara ferð á móti endanum, og tað var heilt greitt, at teir hjá Sveis vóru alt annað enn fegnir um støðuna. Ein torir næstan ikki at hugsa, hvat kundi hent, um okkara vóru nóg kaldir, tá á stóð. Møguleikin fyri eini sensatión mundi tó fara við álopsfeilinum, sum Halgir framdi, tá hann og Ingi vóru á veg í kontra, men hóast tapið, so er einki at ivast í, at áskoðararnir fingu ein góðan dyst. Ein dystur, sum var so- mikið góður, at nógv fólk leitaðu sær inn á Skála, har seinni dysturin var á skránni leygardagin. Sum nevnt í byrjanini, so var hetta seinna umfarið tó als ikki nakar stórdystur fyri okkara viðkomandi. Menninir vóru moyrir, nú teir annan dagin á rað skuldu royna seg, og í roynd og veru, so var Jens Skipagøta helst einasti før- oyski leikarin, sum kundi vera nøgdur um egna av- rikið hesaferð. At enda kann verða skoytt uppí, at hóast nógv fólk vóru í høllini á Skála, so hoyrdist hetta ikki serliga væl aftur. Um tað vóru áskoðararnir, sum væntaðu ov nógv, ella leikararnir, sum sýndu ov lítið, skulu vit lata vera ósagt, men lið okkara hevði í øllum førum ikki tikið skaða, um áskoðararnir høvdu stuðla teimum eitt sindur meira heilhjartað. Dýrir lærupengar Um sveisiska liðið er ann- ars at skriva, at teirra spælistílur tóktist at hóska nógv betri til okkara leik- arar, enn tann rumenski gjørdi fyri viku síðani. Leikferðin gjørdist ong- antíð tann heilt stóra, hóast teir í løtum royndu at seta ferð á. Nakað sum aloftast miseydnaðist, tí bóltfør- leikin ikki var nóg góður. Tað, sum teir ikki høvdu í teknikki, vunnu teir hin- vegin inn aftur í kropsligari styrki. Bakkarnir vóru stórir og skotsterkir, og í verjupartinum arbeiddu teir sera hart alla tíðina. Leik- luturin hjá Inga varð avmarkaður av sera offen- siva 1’aranum, og yvirhøv- ur tóktist verjan at vera sera tung at koma ígjøgnum. At tyngdin í sveisiska verjupartinum kostaði okk- um dýst seinna dystin, er eisini ein sannroynd, sum nevnd er fyrst í greinini. Sum so er heldur ikki so nógv at siga um hendan dystin, annað enn tað, at okkara fingu sær ein dýrt keyptan lærupening. Kropsligi parturin av hesum lærupeningi er kanska ikki nakað, sum vit fáa gjørt nakað við her og nú, tí hetta er arbeiði, sum tekur drúgt áramál at byggja upp, og sum skal byrjast longu í yngru deild- unum. Hinvegin eigur sálarligi parturin av avrikinum at geva okkara leikarum nak- að at hugsa um. Sjálvsagt kemur hetta ikki eftir einum dysti, men komandi vikuskiftið hava okkara menn so møguleikan at prógva, at teir kanska hava lært okkurt. Talan er tá aftur um dystir dag um dag, og mótstøðan í tí dystinum tykist á ongan hátt lættari, enn hon hevur verið higar- til. Hóast hann neyvan er í rættari venjingarstøðu enn, so var Áki Olsen í serflokki tann vandamesti føroyski leikarin fríggjadagin. Leygardagin var tó uppi við kreftunum hjá honum, eins og hjá restini av liðnum