týsdagur 28. november 2006síða 53

Nr. 230 - 28. november 2006 53 sum undirritaðu uttan tann stóra áhugan fyri privatlívi Mikines´. Villur Ikki er lætt at sleppa undan villum í so umfatandi verki sum hesum, men tíverri mis­prýða tær kanska í ser­ligan mun júst í einum so prýðiligum verki og her eru veruliga ov nógvar. Villurnar eru í stóran mun slagvillur, vant­andi bókstavir og líknandi smáputl, men tað ørkymlar og fær lesaran at steðga á í lestrinum. Máls­liga er eisini okkurt, ið ør­kymlar, t.d. ovurnýtslan av fyrra lýs­ingarhátti, van­­liga nevnd­ ur nútíðar­­lýsingarháttur: “Men Anna Kathrina má eisini hava verið sálarsterk kona, ið skuldi bera stórar líðingar, missandi tvey børn og mannin í bestu árum, um­framt at missa elsta sonin til kjøtgrýturnar í Keyp­mannahavn. Nakað sæst til hesa styrki í foto­ mynd av henni roytandi lunda...”. Hesin eitt sindur møsnuti skrivi­ hátturin er tíanverri ráðandi í tekstin­um, sum tykist grundaður á ein var­huga av alfevnandi týdn­ inginum, sum privat­lívið hevur fyri listina. Eg má siga akkurát sum er; drukktúrar, nervatablettir og húðsjúka kunnu gera mær tað sama. Tað er listin hjá Mikines, hansara verk og tær listarligu ávirk­anirnar sum hava mín áhuga og eg havi ringt við at skilja, at tað sym­bolistiska og ekspression­ist­iska árin­ið verður so lítið við­gjørt sum tað verður í nýggju stóru Mikines-bók­­ini. Onkra­staðni er tekst­urin ringur at skilja, m.a. vegna mót­sagnir sum t.d. í kapitlinum um París­ferð­ ina, har tað fyrst verður staðfest, at Mikines gjørdi lítið burtur úr teim mongu mentanartilboðum, sum býurin hevði at bjóða uppá og síðan verður lagt aftrat: “Tá ið hann ikki var inni á kamari sínum og málaði vatnlitamyndir úr Mykinesi, tykist Mikines hava savnað seg um tey stóru lista­ søvnini, serliga Louvre... Louvre gav Miki­nes nóg mikið til eitt heilt lív...”. Tað er eisini eitt sindur troyttandi í øllum førum fyrstu ferð, tú lesur tekstin, at Preben Wilmann ikki verður presen­teraður fyrr enn 9. ferð hann er nevndur. Dygdir Ein so rúgvusmikil tekstur sum tann hjá Aðalsteinn Ingólfsson hevur sjálvandi eisini dygdir, treyðugt so. Tildømis tykist hann sera nærlagdur í síni við­ gerð og hevur eitt nú funn­ið fram ymsar keldur, sum yvirritaða ikki áður visti um, eins og hann hevur spurt seg fyri hjá áhuga­verdum og relevantum heim­ildarfólkum. Áhuga­vert er t.d. at lesa um ferðirnar hjá Mikines og um tey listafólk og verk, hann læt seg ávirka av og í so máta er eitt nú. kapitlið um grindadrápsmyndirnar sera upplýsandi og gott. Tað er eisini stuttligt at lesa, at Mikines dámdi tey eldru verkini hjá Niels Kruse og at hann sá Jack Kampmann sum ein kappingarneyta. Bók­ in er harumframt á tremur í áhuga­verdum myndum, harav fleiri ikki áður eru sæddar á prenti. Kapitlið, ið snýr seg um tey seinnu árini, er serliga áhugavert og viðkomandi, serliga tá Ingólfsson ger upp við tað býttisligt lyndi, sum hevur verið í Mikines-bókmentum til at síggja orsøkina til listarligu afturgongdina í myndum Miki­ nes´ frá miðskeiðis til seinast í 1960´unum í, at myndevnini hesa tíðina vóru donsk. Orsøkina metir Ingólfsson vera at finna í tí heldur skrambluta liviháttinum hjá Mikines hesi árini og vísir við hesum, at summir ævisøguligir upplýsingar kunnu brúkast á skyn­ saman hátt... við máta.