hósdagur 14. desember 2006síða 11

Nr. 242 - 14. desember 2006 11 Á tingfundinum mikudagin 13. des. atkvøddu 17 ting­ fólk fyri at broyta grein 266 b í revsilógini. Hendan greinin hevur onki praktiskt virði, tí hon snýr seg einans um, at ongin skal hava loyvi til í lesarabrævi ella á annan hátt alment at hótta, háða ella niðurgera fólk vegna teirra viðfødda samleika, og hetta er ikki ein trupulleiki, sum nakrantíð hevur fingið fútan at vakna. (Fútin er tann einasti, sum hevur rætt til at ákæra eft­ ir hesi lógargreinini). Hav­ andi í huga, at tey, sum sambært hesi lóg skulu eitast at vera vard, bæði eru kallað talebanar, funda­ mentalistar og onnur háð­ andi og niðurgerandi orð, má ásannast, at lógin eru fullkomiliga óvirkin og ónýti­lig. Enntá umboð fyri tey samkyndu sjálvi hava víst á, at lógin í sjálvari sær ikki hevur praktiskan týdning, men snýr seg fyrst og fremst um signalvirði og viðurkenning. Og júst tí hevur undirritaði ikki á nakran hátt kunnað tikið undir við lógarbroytingini. Tí signalvirði og lógarfest viðurkenning hevur djúp­ tøknar avleiðingar. Tann, sum ikki sær, at í hinum norðanlondunum hevur gongd­in verið ein støðug eftirlíkan av krøvum teirra samkyndu, er blindur við vilja. Sjálvandi vilja tey samkyndu krevja øll lóg­ar­fest rættindi til at skipa teirra lív eftir teirra fortreytum, og tað er eisini teirra almenna dagsskrá. At føroyskir politikkarar, sum í dag atkvøddu ja fyri lógarbroytingini, skulu vera so lítið at sær komnir, at teir í fullum álvara siga, at hendan lógarbroytingin onki hevur við aðrar møgu­­ligar komandi lógar­ broytingar at gera, er at kasta fólki torvmold í eyg­uni. Tað er sum at siga, at vegaføringin til Hovstunnilin als onki hevur við sjálvan tunnilin at gera. Sjálvandi og aftur sjálvandi er hendan broytingin fyrsta og týdningarmesta riv­an í brimgarðinum, sum verjir føroyska sam­fe­ lagið móti teirri hálovaðu altjóðagerðini. Sjálvandi er hetta lykilin, sum let­ur hurðina upp inn til sjálv­ tøkuborðið, sum hini norð­urlondini eru vorð­in. Og sjálvandi fer gongd­in nú at vera tann, at seku­ lariseringin av føroyska samfelagnum fer at taka dik á seg. Hava vit fyrst givið eftir fyri villeiðandi og væl­talandi tolseminum, so hava vit samstundis frásagt okkum møguleikan fyri at seta mørk. Hvar skulu tey setast? Vilja hesi somu tingfólk ikki eisini verja rættin hjá samkyndum til skrásett parlag? Er tað ikki eisini bert ein spurningur um javnrættindi og tolsemi, og skulu tey ikki hava sama rætt sum øll onnur í samfelagnum? Og tá tann rætturin er vunnin, er tíðin tá ikki eisini komin til, at hesi, sum ”elska hvønnannan so ómetaliga høgt”, ikki eisini hava rætt til at fáa børn og sleppa at hava eitt ”normalt” familjulív á jøvnum føti við øll onnur? Og tey gjalda eisini kirkjuskatt, og fara sjálvsagt eisini einaferð at hava rætt til kirkjuliga vígslu - hvør kann í tolsemis og næstrakærleikans navni seta seg upp ímóti tí? Norðurlendska sjálvtøkuborðið Norðurlendsku vælferðar­ samfeløgini verða hálovað av ja-síðuni. Formaður Tjóð­veldisfloksins nýtir øll høvi at greiða frá, hvussu týdningarmikil altjóða­ gerð­in er, og í hesum ligg­ ur serliga, at vit skulu gerast eins samfeløg sum hini norðurlondini - ikki minst Danmark, sum er stóra fyrimyndin hjá Tjóð­ veldisflokkinum í hesum døg­um, Karsten Hansen undantikin. Men hesi lond­ ini hava mist virðini. Ein­ astu virði, sum nú verða dyrkað, eru tolsemi, sjálv­ søkni og ”bara eg sleppi at gera, sum eg vil, so vertin á, hvat tú gert, bara eg fái frið”. Ryggurin er farin úr samfelagnum og tjóðskaparligi samleikin er horvin. T.d. Danmark er í dag eitt multietniskt samfelag. Alt gott um tað, men tað ræðandi er, at so hvørt, sum ymsu bólkarnir - tað veri seg fólkabólkar ella minnilutabólkar - seta fram ynski og krøv um lógarfestan rætt til eitt og annað, geva danir eftir og lata sær lynda. Kjarn­in í tolseminum og í ”næstrakærleikanum” er júst at geva eftir, tá onk­ ur krevur sín rætt. Men hesi, sum krevja sín rætt, geva ongantíð eftir, tey bara krevja, tí tey eru minniluti og fáa við tí atgongumerkinum atgongd til alt, sum tey krevja. Og tann fitti, tolsami, hóvligi og eftirgevandi danin sigur ”ger so væl, so leingi, sum eg fái frið”. Tíverri eru danir nú komnir so mikið áleiðis, at teirra egna mentan í ávísan mun má víkja fyri fremmandum mentanum, bæði í handilslívi, í skúlum og á almennum støðum ann­ars. Til dømis nú jól­ ini nærkast, mugu teir ansa eftir ikki at stoyta nakran við ov nógvum jóla­pynti, har fremmandir minni­lutabólkar finnast við øðrvísi mentan. Teir mugu heldur ikki biðja ov nógv­ar kristnar bønir á almenn­um støðum sum t.d. í fólkaskúlunum, tí tað stoytir fremmandar minni­ lutabólkar. Tí má hvør ein­ast høsnarungi, sum seldur verður, fyrst verða sign­aður av islamiskum bønum, fyri at hann kann seljast í vanligum handlum. Tí mugu tey samkyndu fáa loyvi til at skipa síni viðurskifti á jøvnum føti við vanlig hjún. Tí mugu tey, sum finna fragd í skøkju­levnaði, sleppa at liva sambært sínum lyst­ um, sum jú sjálvandi eru viðføddar. Tí mugu kvinn­ urnar, sum ráða yvir egnum kroppi, sjálvandi fáa fostur­ tøku, tá tær krevja tað - sektin á, hvønn rætt barnið hevur í móðurlívi. Og tí mugu tey, sum hava lystir til kynsligan umgang við djórum, sjálvandi sleppa at liva sambært sínari kyns­ ligu orientering, tí tað er jú helst eisini viðføtt og krevur bæði tign og virðing frá landsins fólkavaldu um­boðum. Øll hesi viður­ skifti eru avleiðing av somu argu­mentum og sama hugs­unar­hátti, sum liggur aftan fyri broytingina í revsi­lógini § 266 b. Býttis­ ligt, snævurskygt og óupp­ lýst tolsemi, sum á løgnan hátt hevur megn­að at koll­ rent einari saml­aðari norð­ urlendskari parla­mentar­ iskari skipan. Eg sigi bara - væl­gagn­ ist tykkum í Tjóðveld­is­ flokkinum og øðrum við hesa altjóðagerð, sum í botn og grund hevur eitt endamál, og tað er oyði­ leggja og knúsa tey virðir, sum okkara forfedrar í guðs­ ótta, vísdómi og virðing fyri nátturuni og menniskjuni hava lagt sum grundvøll fyri føroyska samfelagnum. Verður friður nú? Onkur politikkari er so naivur, at hann væntar frið um hetta evnið framyvir. Gjørdist tað friður í hinum londunum, tá tey lótu dyrnar upp? Beint tvørturímóti. Tá tey samkyndu fyrst høvdu fingið fótin inn um í lógarverkinum, fór kava­ bólturin veruliga á rull. Og síðani hevur verið buldur og brak um teirra viðurskifti seinastu 20-30 árini, og tað er ikki liðugt enn. Soleiðis verður eisini í Føroyum. Høvdu vit hinvegin staðið fast, eins og vit gjørdu í fjør, hevði møguliga verið friður. Tá høvdu aktivistarnir helst givið skarvin yvir og góð­tikið støðuna. Men nú er hurðin latin upp. Nú eru uppskotini til næstu afturstigini á gáttini, og tá høvi bjóðast, verða tey løgd fram. Og tá skal Føroya fólk aftur leggja oyra til endaleysu herferðirnar hjá fjølmiðlunum. Tá skulu vit aftur - allir føroyingar - við lógarkravdum kring­­varps­ gjaldi gjalda fyri einvísa propaganda­virksemið hjá Útvarpi Føroya og Sjón­ varpi Føroya. Og tá skulu ivasamir politikkarar aftur leggjast undir trýst og bróta ryggin. Vónin Mín vón er, at føroyskur ungdómur er ábyrgdarfullur. Mín vón er, at føroyskur ungdómur fer at reisast til stríð fyri føroyska sam­ felagið, fyri virðini og fyri framtíðina. Eg veit, at eitt nýtt ættarlið er á veg, sum hevur sterkan rygg og sum setir guðsótta, vísdóm og virðing fyri nátturuni og menniskjuni í hásæti. Tá verða tað tey, sum sita við atkvøðuknapparnar á Før­ oya Løgtingi - og tey fara at hava rygg og dirvi til at steðga ”altjóðagerðini”. Ryggbrotið samfelag løgtingslimur fyri Miðflokkin Bill Justinussen Ikki ein sigur fyri Føroyar Eftir atkvøðugreiðsluna sum var í løgtinginum miku­dagin 13. desember, og úttalilsini hjá løgtings­ formanninum í Sosialinum sama kvøld, kenni eg meg noyddan at boða frá, at eg als ikki taki undir við sjónarmiðinum, um at atkvøðugreiðslan er ein sigur fyri Føroyar. Tvørturímóti, so hava 17 tingmenn við hesum bent tí føroyska samfelagnum inn á eina vandakós, har næstu stigini verða skrásett paralag, loyvi til adoptión o.s.fr. Hetta er ikki tað, sum flokkurin ið eg umboði, Sambandsflokkurin, hevur staðið fyri, og sjálvur fari eg at halda fast við ta kós, sum flokkurin hevur havt síðani hann var stovnaður fyri 100 árum síðani. Tíðin fer at vísa, at atkvøðugreiðslan í tinginum tann 13. desember 2006, er ikki ein sigur fyri Føroyar. løgtingsmaður Alfred Olsen viðmerkingar Larmur Í mínum arbeiði umborð eri eg blivin varur við, at menn hoyra illa. Menn, sum eru farnir um hálvan aldur hoyra stak illa. Og summir eldri eru sum potturin. Hetta kemst av larmi, einum konstantum ólíðiligum larmi. Serliga ringt er á fabrikkini. Óisoleraði hydraulik­ rør hvína millum høvdini á dekkarum, so ikki hoyrist mannamál. Menn fáa ikki tosa saman, uttan teir venda andlit til andlit og standa tætt. Larmurin úr maskingongini er eisini nógvur. Gang­ urin er tó mestur á trolara, tá ið trolið ferð afturav. Millum troldekk og arbeiðsdekk er bert ein 6 m m óisolerað stálpláta. Tá so trol, bobbensir, breitlar og ketur fara skramblandi aftureftir, er ein øgiligur gangur á fabrikkini, meira enn oyrað tolir. Tað verður eitt krav frá einari nýggjari leiðslu í F.F., at skipaeftirlitið fer einkultar túrar til fiskiskap og fær staðfest, at hesin larmur er heilsuskaðiligur og eisini ólógligur. Tá hetta er staðfest, kunnu reiðarar fáa eina freist, kanska 2 ár at fáa hesi sjálvsøgdu viðurskiftir í rættlag. Her manglar bara bjálving. Arbeiðsumhvørvi verður raðfest høgt í einum for­ nýggjaðum F. F. Dan R. Petersen