mikudagur 7. mars 2007síða 28

Nr. 42 • 28. februar 2007 miðvikan  á við illveðri. Tá var tað eitt rættiligt tørn at fáa alt und­ an, men tað gekk eisini við hesum raska fólkinum. Slitu trossan Einaferð komu vit soleiðis fyri, at vit mistu ein trossa. Hann slitnaði, tí tað var so nógv í sild. Tað var snóp­is­ ligt, men vit høvdu fingið nak­að væl av sild mestsum ein túr. Vit vóru millum teir fyrstu sam­an við “Vón“sum komu at brúka nylongørn. Tann fyrsti sum royndi hetta var snurr­i­váðsbátur í Porkeri. Kjart­an Mohr bestilti so gørn til bæði skipini. Vit fornýggjaðu at byrja við 10 gørn hvønn túrin. Tað var munur á, tí tey vóru løtt at arbeiða, og tey fiskaðu so nógv betri. Tá vit fingu eina kvart tunnu í við hampgørnum, fingu vit eina heila tunnu í við nylongørnum. Tað var heilt gott. Tá liðugt var at draga, skuldi sildin reinsast. Hon var avhøvdað og magadrigin. Síðan varð hon saltað í tunnur. Aftaná at vera sjúnk­ að eitt sindur, varð tunn­an fylt við laka, sum var fult saltmettaður sjógvur. Síðan varð botnur sligin í tunn­ urnar, og tær vórðu koyrdar í lastina. Bushmill og Stavanger Tað var ofta so nógv toka, men tað var óført, sum John dugdi væl at navigera við Bushbill og Stavanger. Hetta var tann sokallaða Con­sol skipanin, sum gjørdi tað møguligt at telja seg fram til, hvar skipið var statt við at lurta eftir nevndu støð­um. Talt varð upp , hvussu nógv signal støðirnar sendu hvønn minutt, og á ein­um serligum korti kundi stað­ festast, hvar skipið var statt. Seinni fekk henda skip­an tann bata, at ein pinn­ur á radioapp aratinum reist­ist fyri hvørt signal, og hetta gjørdi tað lættari at telja. John kom altíð so púra beinur. Tað hendi eisini, at vit høvdu útgerð við til onnur skip, og hann peilaði seg til skipini. Peilari var eisini fram­ komin tøkni tá í tíðini. Seinasti túrur við Álaker Eg minnist serliga til síðsta túr við Álaker. Vit fóru í ok­to­ ber og eg haldi, at vit komu ikki heim fyrr enn í november mánaði. Tað var so deiligt veður tann túrin. Vit vóru fáir mans. Fólkið var farið av. Vit høvdu bert 400 tunnur við, sum var passaligt at hava í lastini. Vit vóru næstan norð­ur ímóti Jan Mayen. John var upp i um náttina. Vit lógu millum russararnar, men hann manøvreraði seg burtur úr við at brúka skrúv­una. Trupulleikin her var tann, at føroyingar settu gørn­ini undan vindinum, með­an russarar settu tvørt vind­in. Teir komu so nær men vóru kortini hampiligir. Onnur skip tordu ikki at seta mill­um russararnar, og teir fingu lítið Vit koyrdu gørn burtur úr, so hvørt tey skrædnaðu og koyrdu eingi upp í aftur, tí vit høvdu jú ikki so nógvar tunnur. Men vit fingu sild í hvørja nátt, hóast garnatalið kom heilt niður í 40. Vit fingu upp í tunnurnar og eg haldi, at vit høvdu 10 ella 2­0 tunnur á dekkinum, sum vit saltaðu í fiskakassar, tá vit fóru at sigla inn. Hetta var síðsti túrur við Álaker, og var hetta í 1961. Besta árið fingu við 2.600 tunnur av sild. Bert “St Jaq­ues” úr Vági hevði fleiri, men hon var eisini eitt størri skip. Vit fingu eisini góða inn­tøku. Tað kann verða nevnt, at hendan veiðan gav nógv ar­beiði á landi, har øll sildin skuldi pakkast umaftur og skiljast í støddir og góðsku. Vandamikil streymur Eg kann minnast, at vit ein­ a­ferð fóru heim við full­um skipi av sild, John var tá við eisini. Eg stýrdi, tá vit komu fyri Leirvík, og tað var norðan. Nú kemur ein streym­ kurð­il, og eg fekk hana ikki upp ímóti fyrr enn mitt á fjørð­inum, so trup­ult var tað at sigla. John segði, at hann var einaferð komin so­leiðis fyri, at hann var eins­a­mallur norð­ur eftir við “Ála­ker”. Hann mundi far­ið á land við Mjóvanes. Skipið var í jað­ar­anum millum norð­ u­r­rákið og suð­ur­rákið. Tað var eisini tungt at stýra við ket­­u­­stýr­ing. Vit komu ein­aferð forbí Nev­ið hes­u­megni Halgadal. Eg stýrdi sjálvir, tað hevur rikið suður við landinum og norð­ur eitt sindur út frá. Knapp ­ liga dreyar hann beint inn í­móti. Ein klaksvíkingur var við tá, sum kendi til tað á Riv­tang­anum. Tað var gott veður, og tað var at­djúpt eisini. Hann orðnaði bein­an­vegin at koyra róðrið í borðið og at sigla norðeftir. Um eg var eins­a­mallur, hevði eg sikk­urt farið suður eftir. Kann bert bera teim­ um á Álaker alt gott Ikki eri eg heldur gloymdur á Skipasmiðjuni. Eg fekk fyri kort­um heilsan frá Søren Pram Sørrensen, sum enn er har. Hann var tvey heyst við Ála­ker og var ein ”deiligur drong­ur”. Eg skal bera teimum, sum áttu Álaker við Kjartan Mohr á odda, alt gott. Reiðaríið var gott, og teir spardu ikki út­ gerð. Men vit spardu okkum hel­d­ur ikki, og tí kom eisini so væl burturúr hjá báðum pørt­um. Manningin á Álaker var sera støðug Vit endurgeva manningarlistan 1.túrin í 1959. Teir mynstra 21.mars, og er hetta tann túrurin, teir vegna illveður fara beinleiðis inn í Vest­manna­oyggj­ ar, og manningin fer at arbeiða íslendskan garnafisk, sum greitt er frá í frá­søgnini: føddur Heimstaður John Joensen, skipari, 10.9.1918 Oyndarfjørður Andrias Sofus Andreassen, 1.bestim 1.12.1906 - Ditlev Houmann, 2.bestimað 5.4.1916 - Kristoffur Joensen, motorpa 5.9.1926 Eiði Jákup M Joensen, smyrjari 7.12.1934 Oyndarfjørður Hans Johannes Gaard, kokkur 6.10.1915 - Mejnhard Joensen, lastamaður 1.12.1916 - Hans David Davidsen, dekkari 25.09.1908 Haldarsvík Hans Jacob Johansen 28.07.1905 - Hans Martin Hammer 9.4.1914 - Daniel P Henriksen 19.10.1902 - Jákup Hendrik Rinkustein 24.11.1938 Oyndarfjørður Jógvan Petersen 16.7.1937 - Poul Garðshorn 17.6.1936 - Jóhannes Brúðarfoss 28.3.1911 Hellurnar Jacob Høgnesen 18.4.1931 - Anthon Jacobsen 25.7.1911 Fuglafjørður Jákup Martin Joensen saman við konuni Magdalenu th. og systir hennara Petrinu. Jákup Martin var við Álaker og saman við Andrias øll árini. Jákup Martin var beiggi John skiparain, og teir vóru fýra beiggjar við. Jákup Martin var eisini við ”Víkingini”, sum vit umrøða í komandi og seinasta parti. Myndirnar frá ”Álaker” hava vit lænt frá Jákup Martin og takka vit honum fyri beinasemið. Hann letur sera væl at Andrias sum skipsfelaga, eins og allir aðrir av hansara skipsfeløgum hava gjørt Pól Garðshorn var eisini við Álaker. Her er hann saman við Jóhannu í 100 ára føðingardegi hjá Andr­ i­as. Pól var ein av teimum, sum ikki fekk kekkin útloystan í Reykjavík, og har menninir gjørdu bart Poul Klein vaskar á heimferðini Uttast t.h. Arne Andreassen.Uttast t.v. Gutti í Vík, næstur honum Per í Tjørnuvík og Jógvan Petersen