mánadagur 12. mars 2007síða 20

20 Nr. 50 - 12. mars 2007 tíðindi ummæli Gunnvá Zachariasen Myndir: Martin Sirkovsky Lovandi Ikki tí, uppsetingini í Sjón­ leikarahúsinum boðaði frá góð­ari byrjan við eini realist­ iskari ljóðmynd: onkur dett­ ur, djúpt fall, kaos, skjótt klipp til næstu scenu: ein børa við eini bløðandi gentu, ein maður hjálpir henni, bindur fyri høvdið, gevur henni eina sproytu og forvitni hjá okkum áskoð­ar­ um er vakt. Nógvir spurn­ ingar eru aftaná fá sekund plantaðir í høvdið: Hvar eru vit? Hvør átti skríggið? Hvat er hent gentuni? Hvør er maðurin? Júst sum eitt anslag við leikbyrjan eigur at vekja, nevnliga forvitnið. Hetta er snildisliga gjørt við eini nærum filmiskari ljóð­mynd og skjótum klipp­ um frá einum stað til eitt annað stað. Hetta lovar gott, hugsi eg. Men frá eini fiffigari byrjan við skjótum tempoið, er tað sum leikurin sjálvur fer í frítt fall og vit gita longu tíðliga, hvussu tað man fara at spæla av. Krakelarað macho Vit eru á eini útoyggj í Før­ oyum. Seks fólk hava meld­ að seg til eitt yvirlivilsisskeið og hava verið har í seks dagar nú. Hetta er seinasti dagur, so verða tey send til Havnar aftur, annaðhvørt við einum diplomið í hond­ ini ella ikki. Í hvussu er ein skal ein av teimum dumpað, hetta eru reglarnar. Skeiðið verður stýrt við militantari hond av Mister og Master, sum vísa sína makt við vødd­um, eini dómarafloytu og við at geva luttakarunum stig ella taka stig frá teim­ um. Tey hava verið ígjøg­ num alskyns uppgávur, hvørs endamál allatíðina er at flyta teirra mørk, ella rættari at bróta teirra psyku niður. Hetta verður millum annað gjørt við at taka samleikan frá teimum, her hava tey ikki nøvn longur, tey eru reduserað til litir: Gula, Reyða, Blái, Grøna, Appelsingula og Lilla, um­framt at tey skulu skift­ ast at verða bólkaleiðarar og arbeiðarar, altso støðugt skifta leiklut í hiarkinum. Og annars skulu tey bert akta boð og gera, sum sagt verður. Søgan byrjar við kaosi: eitt óhapp er hent. Lilla er dottin av línu niður í eina á, er svímað og má fáast inn til fastlandið skjót­ ast gjørligt. Alt er við at krakerlerað og hart press­ aðu og troyttu luttakarnir byrja nú at vísa teirra sanna andlit og traðka í karaktér. Lat okkum byrja við Mister (Aksel Joensen) og tænara hans Master (Nicolaj Falck), tveir testosteron- pump­aðar Hjemmeværn- typur, sum allarhelst droymdu um eina jagara­ soldat karrieru, men dump­ aðu við fyrstu mentalroynd. Her er alt fari av lagið og einasta statusvápn, teir nú hava at taka til, er at vísa vøddarnar og dugliga nýta floytuna til at reka luttak­ar­ nar higar og hagar - sum seyður í rætt. Trupulleikin hjá teimum er nú, at álvari er komin í spælið og seyð­ irnir byrja hvør í sínum lagi at vísa tenn afturímóti. Aks­ el og Nicolaj eru sum type­ castaðir til hesar militantu nazitypurnar. Báðir eru av­bera góðir áhugaleikarir, kropsliga sterkir og autori­ terir á palli og við rætta mót­ spælinum, høvdu teir kunnu givið hesi krakeleringini eina veruliga dýbd, sum kundi verið áhugaverd og rørandi. Teir royna tó, hvør í sínum lagið, at geva per­ sónunum lív og nuansu, m.a. við góðum sansi fyri tim­ing. Ein plukkað høna Persóngallaríið av skeið­lut­ takarum er fyri so vítt áhuga­vert. Her er ábyrgd­ arfulla Reyða, deildarleiðari á stórari fyritøku við hjartað á røttum stað. Hon hevur veru­liga fingið nakað burt­ ur úr øllum avbjóðingunum og átti allarhelst at verið leiðari á skeiðnum, so hevði verulig persónsmenning far­ ið fram. Reyða tekur eisini leiðsluna til endans og gev­ ur Rúna Mortensen henni eisini ta røttu blandingina av at verða ein ordans bitch til ein veruligan kammerat til teirra, sum eru við at bukka undir í psykiskari møði. Reyða tekur veruliga fat og dugir at plukka eina hønu upp á null komma fimm, ein rættur survivor. So hava vit Grønu (Annika Gregoriussen), tann einasta, sum er komin her av fríum vilja, t.e. ikki send av nakrari fyritøku ella øðrum. Hon vil søkja sannleikan og koma til botns í hesum óhappi, Grøna tvíheldur, at her er farin ein brotsgerð fram, sum ikki eigur at fara fram við borðinum. Og so hava vit Gulu (Gunn W. Reinert), ein egocentrisk sjálv­støðug vinnurekandi, hvørs størsti trupulleiki eru hennara skitnu negl og als ikki ein tilskaðakomin vin­ kona Lilla. Gula veit hvørjar tangentar ein kvinna skal spæla uppá fyri at yvirliva, nevnliga sexappeal og mani­ pulerandi kvinnulist, nýtt við gløggskygni, so skal hon nokk fáa sítt í síðsta enda. Blái (René Bischoff) einasti manligi luttakarin á skeið­ num, forkelaði ríkmans­son­ urin, klovnurin, sum allarhelst mest hevur tørv á eini dyggari faðiruppgerð. Og appelsingula (Kristina Christiansen), ein for­eldra­ leys, sum alt sítt lív hevur stríðst fyri at bróta sosiala arvin, hevur fingið sær út­búgv­ing, vil kempa seg fram, men er við at bukka undir í einsemi og angist. Tey leikandi royna hvør í sínum lagi at geva figur­un­ um kropp og sál. Tað verður kortini ikki til meira enn Í fríum falli Survivors í Sjónleikarah Í Sjónleikarahúsinum frá 10. mars Survivors Eftir Kammu Andersen Týðing: Jón Thorsteinsson Leikstjórn: Egi Dam Leikarar: Aksel Joensen Nicolaj Falck Rúna Mortensen Kristina Christiansen Gunn W. Reinert Annika Gregoriussen René Bischoff Pallur og Búnar: Anna S. Egilstrøð Ljóð: Jón McBirnie Ljós: Árni Baldwinsson og Hjalmar Holm Hár/Smyrsl: Drós Djurhuus Leikurin Survivors varð frumsýndur í Sjónleikarahúsinum leygarkvøldið. Talan er um ein-aktara eftir danska leikhøvundanum Kammu Andersen. Í leikskránni og í tíðindaskrivum vil leikurin leiða huga okkara inn á nútím­ ans leiðslumenning, menningar­skeið og yvirlivilsistúrar a la Robinsson Ekspeditionen ella Fangerne på Fortet og slíkar. Sum við júst hesum sendingum á TV3 fekk eg hug til at zappa víðari aftaná nakrar minuttir. Leikurin vil fegin verða í eini realistisk­ ari nútímans doku-soap-stíli, men leikritið manglar stutt sagt spenningin, ta skjótu ferðina, óvæntaða vendi­ punktið, og kemur mestsum ikki longur enn at verða ein stuttsøga í Familje Journalen ístaðin.