mánadagur 12. mars 2007síða 21

Nr. 50 - 12. mars 2007 21 tíðindi úsinum stereotypur. Pappfigurar. Deils er tað skrivað so grunn­­skygt, deils eru nógv­ ir av leikarunum so óroynd­ ir, at tað ikki verður meira spæl enn at kenslurnar sita uttaná klæðunum og spenn­ ingurin teirra millum ong­ antíð spennist stórvegis út. Kanska eru tey ikki heilt forankraði í leiklutunun enn. Hetta skuldi helst verið psykologisk realisma, so eitt minimum av trúvirði kundi verið ynskilig. Tó onkrir glottar eru, meir enn so, hjá øllum leikarum, men tann gysaratímin, sum tað kundi verið og sum byrj­ anin legði upp til, sakni eg. Pallmyndin hevur Anna S. Egilstrøð gjørt, sera einfald við einum teppi á gólvinum og stein­ um, stabbum og lutum úr nátturuni. Hon hevur valt at nýta allan salin, umframt pallin. Áskoðarnir sita hvør sína megin við, meðan leikur fer fram sum ein ás gjøgnum salin og upp til pallin. At velja at áskoðarnir eru báðum megin við setir nakað av krøvum til leik­ arnir. Tað er tætt við, ágang­ andi og áleypandi, og skal hetta fyllast út. Her er onki at goyma seg aftanfyri. Tað tykist, sum Egi Dam, leik­ stjóri hevur stríðst eitt sind­ ur við at fáa leikarnar burtur frá at goyma seg og veruliga royna at verða har, mitt á gólvinum, mitt á oynni, mitt í støðuni, sum hon er beint nú. At veruliga vera í ræðsluni og ikki spæla hana. Veruliga vera í kreppu, og ikki spæla hana, uttaná skræðuni. Og tað eyðn­ast stundum, at vit sleppa at kaga innum og verða vitni til hetta dramaið. Og tær løturnar er tað sera nærverandi og onkusvegna klaustrofobiskt at sita so­leiðis og hygga yvir á áskoð­arnar hinumegin. Eina cadeau til Jón McBirnie, sum hevur gjørt ljóðmyndina, sum nærum allatíðina liggur sum ein døkkur undirtóni og spælir við. Í hesum reality stílinum riggar filmsljóð at spæla við undirliggandi kenslur­ nar. Ljóðið má bara ikki gera arbeiði fyri leikarnar, men halda eina javnvág og tað ger tað hegnisliga í hes­ um føri. Reality og zapp Eg eri ein zappandi reality- TV freak. Eg eri von við skjótt tempo, skjót skift og at fleiri ting kunnu henda ísenn. Tí skal nógv til, fyri at eg tími at verða hangandi á tráðnum. Eini 15 ár við MTV hevur vant sjálvt mín heila við simultan­drama­ turgi og skjótum klippum. Sum heild varð eg hildin á tráðnum, men í nógvum føri hevði eg zappað víðari. Nú ér hetta ikki sjónvarp, men sjónleikur, sum hevur aðrar lógir og fyrilit. Og eg gevi sjálvum leikritinum mestu skyldina. Men kortini meti eg, at skal sjónleikur vísa á eina verð, í hesum føri eitt fiktivt nútímans yvirlivsiskeið í einum lást­ um rúmi –eini útoyggj, har ikki slepst til ella frá- má spenningurin brýnast meira. Leikarnir mugu tora at kasta seg út í eitt sálarligt kaos og vísa vrangasíðuna á figurunum, og at fáa skift­ ini og tempoið og harvið dyna­mikkin á flog. Tá hugs­ að verður um, at leikur byrjar við einum álvarligum óhappi og at tað er hetta óhappi, sum er karmur um leikgongdina, dugdi eg als ikki at skilja, at tey vóru so pas rólig. Her átti at staðið meiri á, frá fyrsta sekundi. Haraftrat tími eg ikki at lesa um, hvat leikurin handl­ ar um í leikskránni og hvussu hann skal tulkast (enntá tvær ferðir!), eg vil sleppa at síggja og hugsa sjálv. Tað vilja tey flestu, vildi eg mett. At týðarin velur at flyta leikin til Føroyar, hóast tað bert er í einari replik: “Í kvøld fara vit til Havnar við tyrluni” er áhugavert. Kanska kundi verið farið longur við tankanum. At leik­urin setti spurningar so sum: Kundu vit havt slík skeiðir á útoyggj í Føroyum? Hava vit slík tilboð her á landið í dag? Hava vit før­ oyskar Mister og Master? Hví ikki. Um tónin í ummælinum tykist neiligur, so havi eg kortini hug at siga, at hetta er áhugaleikur tá hann er ... (næst)bestur! Hví? Tí eg veru­liga sleppi at síggja persón­arnar; hetta er leikara­ drama, um nakað eitur so? Ikki fjalt aftanfyri tøkni ella inni í einum kuk-kassa, so passaliga langt burturi frá áskoðarunum. Tey royna og tey kasta seg útav eggini og eg síggi nøkur potentiali, sum eg GLEÐI meg at síggja oftari á palli. Kanska við einum góðum leikriti næstu ferð.