týsdagur 13. mars 2007síða 14

14 Nr. 51 - 13. mars 2007 Ein sunnudag í feb­ru­ ar í ár hekk kirk­ju­ klok­kan í Oyndarfirði still. Hon kallaði ik­ki sálir allar heim til hallar, sum eru orð­ ini, íð eru stoypt á rondini á hesum tun­ gu málmklokku utt­an úr heimi. Hetta er aðru ferð so langt nak­ ar veit aftur at si­ga, at tað er hent, at kirk­ju­ klok­kan hevur tagt í Oyndarfirði. Sein­ast var um hesa tíð­ina í fjør Orsøkin var tann sama, øll kirk­ju­ manningin saman við bygda­fólk­inum var savn­að á bygdarlegu í Nes­vík, háborgini hjá Mis­si­ón­ini til hugna og andaliga fyllu. Jústinus Leivsson Eidesgaard justinus@post.olivant.fo Tá íð tu er bygdamaður í Havn, so frættir tú í brotum og sær í brotum hvat hendir í heimbygdini og fær sjálv­ dan allan samanhangin við og tí snaraði eg norður til Nes­vík­ar, tá eg var komin til Streymin hetta frígg­ja­ kvøld­ið ávegis norður á Hell­ur­nar at halda vi­ku­skif­ ti. Legan var longu byrjað. Úti í gongini spældu børn, sum eg kendi, og onnur hvørs andlit vísti hvørjum fólk­a­sla­gi tey vóru av. Tey heil­sa­ðu, nevndu meg við nav­ni og eg kendi meg heima beinanvegin. Inni í stóra salinum sótu oy­n­d­firð­ing­ar og supu sup­ pu. Salurin er so stórur, at tað sá tómligt út, men skjótt fekk eg varðhugan av, at meg­in­part­ur­in av bygdini var her. Eg kendi meg enn mei­ra heima, tá mjøl­boll­ar­ nir og heita súpanin hjá Krist­ja­ni Gaard í Langa­ garði byrjaðu at hita í ma­ga­ num og út í kroppin. Klokk an var komin nakað út á kvøldið og nú skuldi kvøld­an­dakt haldast. An­dakt­s­hald­arin hevði for­ fall og eg varð biðin um at si­ga nøkur orð. Eg segði nei. Eg havi slett ikk i gingið í missiónshús alt mítt vaks­ na lív, og eg dugi ikk i at siga nakað, sum allarhelst ei­si­ni skal innihalda okk urt an­da­ligt, soleiðis bara av han­da­hóg­vi. “Bar eg meg nú skeivt at,” hugsaði eg. Kom at hug­ sa um farbróður í Klaksvík, And­rias á Marknagili, sum nú liggur undir grønu torvu. Eina­ferð segði hann nei til at tala á einum møti, hann varð tyktaður við fleiri ár­um, áðrenn hann var bið­ in aftur, og síðan tá hevði hann ongantíð sagt nei. Verið eg biðin aftur, so si­gi eg ja. Missiónsfremmandur Eg eri uppvaksin í Oyn­dar­ firði, ein missiónsbygd við mis­si­óns­hú­si og sterkari mis­si­óns­ka­ri viðvenju eini fýra ártíggjur undan at eg varð føddur. Familjan hjá mær í faðirætt var un­dan­ gon­gu­fólk innan mis­si­ón­ ina. Abbabeiggi, Jákup í Skúla­num stóð á odda, abbi mín Jústinus var upp í og kona hansara, omma mín, Mag­ni­na í Hoygarðshúsi var ein av grundstuðlunum. Í mínum barnaárum vóru vit á barnamøti og eisini á ræt­tu­lig­um missiónsmøtum. Ikk i tí vit skuldu, heima hjá okk­um var trúarfrælsi, held­ ur tí vit tímdu, tað var ikk i so nógv at fara til í hesi avbyrgdu bygd. Eg minnist møt­ini bæði langdrigin, hugn­a­lig og spennandi, alt eft­ir hvør hevði orðið. So hendi ein broyting, hetta hendi í 1969, sama ár sum mannaættin setti fótin á mánan fyri fyrstu ferð. Eg kom út á Strendur at ganga í skúla, samstundis sum ein veking var við at vakna við Skála­fjørð­in. Jákup Mag­ nus­sen, ein stórur prúður skal­lu­tur sørvingur, man­ naði tá nýggja prestagarðin á Gjaranesi. Hann var front­ fig­ur­ur í vekingarrørsluni, kar­as­mat­isk­ur sum fáur. Krist­us var svarið hjá hon­ um og er tað enn hjá yvir ein­ari milliard av heimsins í­búgv­um. Frammanundan hevði eg við øvund eygleitt teir sum vó­ru eldri enn eg og sum gin­gu at lesa hjá Follend pres­ti á Nesi. Hann var so gam­al, mildur og al­fað­ir­lig­ ur, at hann líktist sjálvasta Gudi, tí góða Gudi, sum eg í mínum innara sá fyri mær. Teir róstu honum og søgdu frá hvussu stuttligt tað var at ganga til prest. Mítt ættarlið skuldi eisini til prest. Hetta var í 1971. Nú var vent í holuni. Und­ir­ vis­ing­arcellan var kjallarin í missiónshúsinum á Strond­ um. Allur leikur var skúg­ vað­ur til viks. Her gekk nýg­gi karismatiski prest­ur­ in, fyltur av illum heilagum an­da og boðaði bál og brand, um vit ikk i vendu um í stundini. Sum ein an­nar kapo gekk hann runt, skal­lu­tur við Luthers ka­ te­ kis­mus í hondini og út greið­ aði boðini fyrst við Lut­her­ sa útlegging so síðan sí­ni egnu. Lágt var millum loft og gólv, og loftið var mál­að við hvítari heil­blank­ari oljumáling. Skallin á pres­ti skygdi upp í loftinum og eg hevði varðhugan av, at eg hoyrdi tveir persónar, sum í allar valmeint heit boð­aði hóttandi gleði­boð­skap­in, sum serliga snúði seg um, hvat hendi, um tú ikk i í stundini vendi um. Men hvussu vendir man um? Hetta spekuleraðu vit ótta­ full um um kvøldarnar. Eg hoyrdi tveir prestar, tann van­li­ga gangandi í mis­si­óns­ kjall­ar­an­um og so hin á høvd­inum uppi í tí blanka hví­ta skyggjandi loftinum. “Tit kalla hann illamann, eg sigi fanin, Satan!” dundi millum okk um bebbaræddu kom­an­di konfirmantum. Eg vendi missiónini bakið beint eftir at eg var fermdur, og havi so at siga ikk i vitjað ha­na aftur fyrr enn nú, eg si­ti í Nesvík á bygdastevnu fyri oyndfirðingar nú 35 ár sein­ni. Seinni í lívinum hit­ ti eg aftur Magnussen prest. Vit hittust omanfyri skýgg­ ini á veg til Danmarkar mong ár seinni Hann sá út til at hoyra heima her í hes­ um meira himmakenda um­hvør­vi. Vit komu at sita Eftir Jústinus Leivsson Eidesgaard Missiónsskrekkur Hugni í stóra salinum í Nesvík. Fremsti drongurin eitur Jóhan Heinason Rasmussen. Hann býr í Havn, men er norðuri hjá ommuni og abbanum í Oyndarfirði og ferðast hvørjar ferð høvi býðst. Vit kennast væl. Mynd: Terji Nielsen.