týsdagur 13. mars 2007síða 15

Nr. 51 - 13. mars 2007 15 og bygdalega við síðuna av hvørjum øðr­ um í flúgvaranum. Eg var tys­tur og harmur um at koma at sita viðsíðuna av pres­ti í hesi flúgvandi barr. Hann var broyttur. Vinsælur og blíður og hevði ikk i ein gang at mær, tá íð er foyur segði jatakk til fyrsta sjus­ sin, og eitt sindur bragd­lig­ ari játtaði næsta, tá íð blíðu flog­tern­ur­nar bjóðaðu. Kanska var tað heilt garvilt við vekingini á Strondum fyrst í sjeytiárunum, tí Magn­us­sen mintist einki til, at hann hevði fermt meg. Nú er hann eisini far­ in, og friður verið við min­ nin­um um hann. Eg havi ong­ar ringar tankar um hann, slettis ongar. Hann var sannførdur av sonnum og gjørdi bert tað sum hann helt vera best fyri okk um. Send okkum vekjunnarond Tað eru ligin 35 ár og nú si­ti eg aftur í syngi sangir úr heima­mis­si­óns­sang­bók­ ini í leguhúsinum í Nesvík. Eg eri í góðum selskapi mill­um bygdamenn og tað er kend fólk, sum stíla fyri sang­løt­uni. Tað er leyg­ar­ kvøld og bygdarlegan við oynd­firð­ing­um nærkast tí næs­tu náttini í Nesvík. “Send tínar streymar av náði, send okk um vek­ing­ar­ ond” rungar í hesi stóru høll­ini, sum kann rúma fleiri ferðirnar fólkatalinum í Oyndarfirði. Tað eru tveir strand­ing­ar, sum eru boð­ send­ir at skipa fyri sang­løt­ uni, Símun og Emil. Eg ken­ni teir, havi hitt teir í øð­r­um høpi í mínum ungu døg­um, og tá sungu vit ikk i úr Heimamissiónsbókini. Vit hittust fyri tað mesta i ei­ni dansistovu, sum slett ikk i er til longur, og sum lá fyri endan á Kjer­lig­heits­ stiga­num á Strondum. Teir duga væl, har­mon­i­k­ an er frammi og guitarurin við og sangur sameinir. Beint áðrenn høvdu vit hugt eftir filmi frá mínum barna­ár­u­m. Harald Petersen vís­ti á hvíta løritinum hvus­ su aldurin fer við fólki.Film­ ur­in var frá seinast i seks­ ti­ áru­num. Her var víst frá kon­fir­ma­t­ión­um og føð­ing­ ar­døg­um. Nú hongur tað so­leið­is saman, at eg og Har­ald eru næsmastu skyld­ menn, mamma og hann eru syst­kin­na­børn og tí var tað mín familja sum vóru høvuðs­leik­ar­arnir í film­in­ um. Eg sá eitt glimt av mær sjálv­um eisini. Halgadoyð eg eri broyttur nógv hesi sein­astu 40 árini, og tað vó­ru hini eisini, also tey sum ikk i eru deyð. Und­ir­ luta­kens­lan í barnaárunum før­di til at eg helt meg ikk i ve­ra serliga vakran sum barn. Tá eg nú síggi meg aft­ ur á filmi 40 ár seinni, stan­ di eg einki aftanfyri nakr­ an annan í vakurleika. Eg sendi heitar og vakrar tank­ ar til henda fitta smá­drong­ in í vakrari myns­tru­ta­ri føroyskari troyggju. Er tú ikk i fyrireikaður, so kann tað vera ein nokk so ó­g­vus­lig hending at síggja film av tínum egna lívi so­leið­is knappliga. Tað er sum at vera drigin inn í eina ann­an kendan heim, sum slett ikk i er til longur. Sum ein annar dog­me­ film­ur byrjar leikurin við at Ed­ward í Skálafirði fer gan­ gan­di oman gjøgnum bøin. Hann var gamal maður, tá íð eg var smádrongur og hann stóð fullkomiliga mát við myndina inni í mínum min­ni. Ein maður við ser­lig­ ari útstráling, giftur við lang­a­bbasystir míni Ebbu. Tað var høgtíðsdámur yvir bygd­ini, tá íð hann kom úr Skála­firði áðrenn vegurin kom. Hann steðgaði leingi, vit­ja­ði nógv hús, var av­hild­ in og frásøgumaður sum fáur. Eg minnist hvussu eg sum smádrongur sat stein­ run­nin, tá hann við kenning og serutt reypaði um farnar løtur, tá íð hann sum tann góði hirðin hevði leitað eft­ ir seyði í ivaveðri Millum Fjarða. Gonguferðirnar um Helv­tin­ia, tá hann fríggjaði sum ungur í Oyndarfirði vó­ru eins dramatiskar og tá íð Scott gekk seg í deyðan suð­ur á Suðurpólin í 1912. Tvey ár frammanundan høv­ du Edvard og Scott hugt eft­ ir tí stóru Haley hal­a­stjørn­ uni sum mundi rakt jørðina. Ed­ward var staddur umborð í eini slupp suðuri í Vági og Scott oknunstaðni í Bret­lan­ di. Hon var so bjørt í 1910 at fólk trúði at evsta løtan var komin og Edward gjørdi ikk i minni av, tá ið hann drama­tiser­aði hesa hending høg­tiðs­kvøld í Oyndarfirði. Tað tekur kometini 76 ár at ge­ra rundferðina. Hon var sein­ast her í 1986 og sæst ikk i aftur fyrr enn í 2061 og tá verið eg so undir øll­um umstøðum deyður. Tannhjólið í orginala sup­ er 8 filmsvísaranum dróg film­in víðari við einum títt klikk­jan­di ljóði. Og so slup­ pu vit aftur í vegballið. Veg­ ball­ið er eitt hugtak í Oyn­ dar­fir­ði sum tey tilkomnu on­gan­tíð gloyma. Tað hava verið mong ball í bygdini, men vegballið er bara tað eina. Og tað er ballið, sum varð hildin tímar eftir at snór­ur­in varð kliptur og Oyn­dar­fjørður bleiv bundin í vegakervið í Eysturoy. Byg­din kemur ongantíð at upp­li­va slíka stórhending aft­ur, alt annað kámast sam­ an­bor­ið við hesar dagar í november í 1968. Filmurin sýn­ir ikk i sjálvt ballið, men held­ur dagin eftir, tá íð rud­ dað var inni í gomlu hús­un­ um í Víkum, har ballið varð hild­ið. Og siðsøguliga hava júst hesar hendingar størri týd­n­ing fyri bygdina, tí nú var bara talan um byg­dar­ fólk og av teimum eru meg­ in­part­urin einglar í dag og børn­ini á filminum eru um mið­jan aldur. Kirkjuklokkan tagnað Tað er sunnumorgun í Nes­ vík, og kirkjuklokk an hon­ gur still í torninum í kirk­ juni í Oyndarfirði. Oynd­ firð­ing­ar eru vaknaðir ann­ an dagin í tí heilt fremmanda mill­um eystfall og vestfall beint norðanfyri Streymin. Teir hava etið morgunmat. børn­ini spæla bæði inni og úti, og spakuliga byrjar at anga av døgurða úr køk­in­ um har Kristjan í Langa­ garði er einaráðandi sum kok­kur. Prestur er komin av Gjára­ nesi á Strondum. Jógvan Fríð­riks­ son hevur nú í mong ár verið prestur hjá oynd­firð­ingum. Hann kenn­ ir síni sóknarbørn um nak­r­ ar fáar dagar fyllir hann 50. Tað er sunnudagur sep­tu­ag­ e­si­ma og hann tosar um at øll hava tørv á somu løn an­da­li­ga sæð. Tann sum kem­ur seinast er eisini svang­ur og tørvar mettuna. Vit syngja og setast við døg­urða­borð­ið. Ham­borg­ar­ a­rygg­ur í ananas og ísur og kaf­fi omaná. Vit dusa okk ­ um í reinari vælveru. 150 oyndfirðingar og tað kun­du verið fleiri. Teir ko­ ma næsta ár, tí hóast karm­urin er missión, so snýr ein slík lega seg fyrst og fremst um sosiala sam­ veru millum kent fólk, sum eru ein partur av okk ara lí­vi, knýtt saman av fam­il­ju­ bond­um og bondum spunn­ in av tí at hoyra til eina bygd. Vit síggjast komandi ár og serliga hugaligt verður at síggja tey, sum ikk i vóru við í ár. Forsagdir konfirmantar í Skálakirkju 1971. Frá vinstru Jákup Magnussen, sáli, prestur. Karstin Olsen av Skála. , Poul Dánjal Poulsen, Dánjal Johansen og Ragnar Danielsen av Strondum. Jústinus Eidesgaard, Oyndarfjørður. Símun Andras Andreassen, Andrias Gregersen og Suni Debes av Strondum. Símun Pauli Berg av Skála. Óli Jacobsen av Strondum og Arnbjørn Kristiansen av Skála. Genturnar eru við gentueftirnøvnum frá vinstru Ragnhild Johansen av Strondum. Jóhanna Danielsen av Skála. Elisabeth Djurhuus av Selatrað, Ansy Joensen av Strondum. Sigrun Berg av Skála. Joan Rasmussen, Simona Ljósá, Diana Johansen pg Jóna Rasmussen av Strondum. Símun Andras av Strondum er deyður. Vit báðir hava Jesus mitt í millum okkum á myndini. Jóna var mítt fyrsta forelskilsi, men hon hevði slett ikki somu meining. Hon vildi heldur hava ein toftamann, og hon hevur hann enn. Tað kundi verið nógv skrivað um hesa myndina og hvussu hevur gingist okkum. Kanska hetta ættarliðið fer at hittast ein dag á Strondum og tosa um óspiltar dagar. Mynd: Judith Johannesen Ein lega uttan góðan mat er ongin lega. Frá vinstru Annie Nielsen, Magna Jacobsen, Sólgerð Leivsdóttir, Karin Joensen og Petra Magnina Joensen, sum verður silvurbrúður 21. april og lítla Petra, dóttir Duritu og Høgna í Oyndarfirði. Aftanfyri stendur høvuðskokkurin Kristjan í Langagarði, ættaður úr Oyndarfirði. Mynd: Terji Nielsen.