týsdagur 27. mars 2007síða 26

26 Nr. 61 - 27. mars 2007 tíðindi Lívið og bóndalívið á Stóru Dímun er als ikki ókent fyri tey bæði Bæði Jóhan Petur og Linda hava verið í Stóru Dím­un fleiri ferðir áður, tí Linda sjálv er í familju við bónda­ hjúnini í oynni. Eftir at Jógvan Jón trúliga hevði heitt á tey um at koma út, hugsaðu tey um tað eina tíð. Stutt undan jólum í fjør tóku tey so endaligu avgerð­ ina. Tað er helst so sum Linda sigur: - Slík tilboð og slíkar av­bjóðingar er ikki nakað sum ein fær gjøgnum dyrn­ ar hvønn dag. Vit kundu ikki annað enn siga ja. - Vit máttu simpelthen bara royna tað. Gjørdu vit tað ikki nú, eri eg heilt vís í at vit høvdu angrað tað rest­ ina av lívinum! Veddaðu Tey høvdu upprunaliga hugs­að um at royna okkurt heilt annað, onkra heilt aðra­ staðni í eina tíð. Einasta treytin, tey sjálvi settu sær var at hetta skuldi vera menn­andi, og at tey sluppu at prøva seg av, undir heilt øðrum umstøðum enn teimum kendu á Argjum. Tað er júst hetta, sum tey longu nú hava upplivað, hóast tey bert hava verið her í góðar tríggjar vikur. Hetta er kanska eitt sindur í mótstríð við tað, sum summ i fólk annars hildu um av­gerðina. - Tja, tað var onkur, sum skemtandi helt fyri, at hann ætlaði at vedda við okkum um, hvussu leingi vit hildu út at verða her. - Vit ætla so okkum at verða her fram til 1. mars næsta ár. Tað gleða vit okk­ um til, sigur Linda. Vit ERU her At koma higar í oynna hev­ ur verið ein stór broyting fyri hjúnini. Framm anund­ an skuldi nógv praktiskt fáast frá hond, millum ann­ að at fáa orlov frá arbeiðs­ plássunum, útleiga av hús­ um á Argjum og annað í tí sambandi. Hesi viðurskiftini lagaðu seg til tað besta fyri familj­ una, og fyrst í hesum mán­ aðinum settu tey fótin á Dím­unar-jørð – hesaferð ikki sum gestir, men sum húskallur við familju. Eftir tríggjar vikur eru tey av sonnum vorðin akkli­ mati­serað, tí sum Linda so rámandi tekur til: – Vit hugsa als ikki um arbeiðsdagin í Havn longur. Vit ERU veruliga komin her­út! Friður Alt gott um heimstaðið og lívið har, men her á Stóru Dímun merkja tey – og eiga tey – tann friðin, sum bert fæst á eini slíkari útoyggj. Framm anundan var eitt øgiligt jag við øllum tí, sum hoyrir til eitt vanligt heim í høvuðsstaðnum, við hópin av føðingardøgum, bindi­ klubbum, frítíðarvirksemi og 1000 øðrum lutum, ið ein mátti taka støðu til hvønn einasta dag. - Men nú. Nú duga vit at síggja, hvussu nógv allir hesir aktivitetirnir fyltu í lívi okkara. Vit settu ikki spurning við tað. Vit vóru bara við. - Nú er friður yvir okkum og vit eru púra avstressað – og tað er alt hent uppá bert tríggjar vikur. Ja, hetta er van­vittiga super skal eg siga tær, slær Linda fast. – Nær sleppa vit í skógvar? Hinvegin so hevur ikki verið nógvar møguleikar fyri veru­ligum útilívi henda fyrsta mánaðin. Tríggjar tær fyrstu vikurnar var í roynd og veru eingin veruligur turrur dagur. Hetta vóru tey fyrireikað uppá, og høvdu vit sær góð og heit klæðir og gumm istivlar. Men børnini troyttast kortini av at ganga í hesum vetrar­klæðunum alla tíðina. Tann eina dótturin spurdi tí mamm u sína henda eina dagin: - Mamm a, nær sleppa vit aftur í skógvar?! ” Slík tilboð og slíkar avbjóðingar er ikki nakað sum ein fær gjøgnum dyrnar hvønn dag. Vit kundu ikki annað enn siga ja. Vit máttu simpelthen bara royna tað. Gjørdu vit tað ikki nú, eri eg heilt vís í at vit høvdu angrað tað restina av lívinum! – Vit ERU her Nú eru tvær familjur í oynni og nógv børn undir skúlaaldur. Tyrlan er júst komin og tey heilsast Mynd: Álvur Haraldsen