mánadagur 18. juni 2007síða 22

22 Nr. 114 - 18. juni 2007 tíðindi - Dagarnir teir bara flúgva avstað. Tað vís- ir seg, at eg havi altíð nóg mikið at gera, sigur 76 ára gamli Havgrímur Nielsen. Hann býr einsamallur í einastu sethúsunum við Toftavatn. Í hes- um einbýlinum trívist hann sera væl. Einabúgvi Snorri Brend snorri@sosialurin.fo Við Toftavatn: Bilarnir fara súsandi framvið í erva. Her niðri við vatnið hoyrast teir kortini ikki. Ljóðmyndin er hinvegin merkt av teim ljóðum, sum náttúran sjálv gevur frá sær – fuglurin, seyðurin og vind­ urin. Í hesum umhvørvinum fær Havgrímur sín gerandis­ dag at ganga, nú aldurin er vorðin so høgur. Her hevur hann sítt býli, sín hjall og sítt seyðahús. ­ Her er ótrúliga gott at vera, sigur hann við Sosial­ in. Hann hevði neyvan vil­ jað býtt um við eitt lív í ein­ um stórbýi. Havgrímur bygdi hesi húsini í 1965 og seinni eini onnur hús í Runavík. Eini slík hús sum hesi við Tofta­ vatn hava sjálvandi brúk fyri viðlíkahaldi við millum­ bilum – eisini 42 ár seinni. Nú veðrið er til vildar, er løtan komin til tað arbeiðið: Takið skal málast. Ikki serskøltur Her við Toftavatn fær Hav­ grímur notið friðin og fugla­ lívið. Eitt lív, sum mong onnur helst munnu øvunda honum. Hann hevur langan veg til næstu grannar sínar. Skal hann hitta teir, má hann fara annaðhvørt til Rituvík ella Runavík. Bil hevur hann ikki, men ein skutari er nóg gott flutningstól fyri hann. Í fríløtunum lurtar hann eftir útvarpi, hyggur í sjón­ varp og plagar at vera við, tá javnaldrar hansara hittast til hugnaløtur í eldrafelag­ num Fløvin. ­ Eg má ansa eftir ikki at gerast ein serskøltur, sigur hann við einum brosi. myndir Jens Kr. Vang Orð Snorri Brend Toftavatn Hóast onkur kann halda, at tað man vera einsligt hjá Hav- grími her við vatnið, so heldur hann sjálv- ur ikki tað. náttúran Snorri Brend Einaferð hann var til arbeið­ is í Noregi hitti hann ein javnlíka í so máta – ein mann sum búði einsamallur langt inni í einum skógi. ­ Ein dagin fór eg at vitja hann, og spurdi hann sama spurning sum tú nú spyrt meg: ­ Um tað ikki var einsligt og óinteressant at búgva soleiðis. ­ Hann svaraði mær sera skilagott aftur: »Jú, tað var kanska eitt sindur einsligt. Men einbýlið varð ongatíð so høgt mett, at tað ikki var vert meiri!«, greiðir Havgrímur frá. Ella sum orðatakið sigur: »Eingin metir einbýli við tað, tað er vert.« Hesin maðurin sá fyri­ munir við tí, at hann soleið­ is slapp undan at lurta eftir slatri og gitingum frá fólki. Hann hevði náttúruna, fugl­ arnar og kríatúrini rundan um seg. ­ Frá teimum fekk hann nógv størri sannleikar at vita, enn frá fólki, segði hann. Tað er nakað um tað, sum hann segði. ­ Eg trívist í øllum førum væl her eg nú eri, sigur Havgrímur. Ferføttir veð­ urfrøðingar Eitt dømi um hesar »sannleikar« eru veðurtíð­ indini. Í roynd og veru nýt­ ist Havgrími ikki at lurta eftir útvarpinum. Tá veðurtíðini koma í útvarpið, hava fuglarnir og kríatúrini langt síðani sagt honum, hvussu veðrið verð­ ur: Tá seyðurin liggur høgt, verður góðveður. ­ Eg skal annars bara hyggja eftir, hvussu hann flytur seg. Kemur hann høgt, fer hann hendavegin, og kemur hann lágt fer hann handavegin, sigur hann og peikar á støðini, har seyðurin plagar at ligg­ ja. ­ Hetta eru ógvuliga pá­ lítilig veðurlíkindi. Her verður í øllum førum einki lagt aftrat! Seyðurin sigur frá veðrinum Eg eri ein slíkur klodsma­ jor, tí eg breyt mjødnina einaferðina tá eg datt ” Einabúgvin