mikudagur 11. juli 2007síða 17

Nr. 131 - 11. juli 2007 17 tíðindi avtoftaðari bygd ing komin í: Tað tóktist vera ógjørligt at fáa lærara til vega. Eingin lærari tøkur Tað átti annars at verið so einfalt hjá Eilefi at fari í skúla, tí hesin varð millum annað hildin í barnaheimi hansara. Hansara skúlavegur hevði tí ikki verið langur, men umstøðurnar lagaðu seg so óhepnar, at lærari fekst ikki til Múla hetta árið – og held­ ur ikki tað næsta! Hetta ávirkaði sum vera man skúlagongdina hjá Eilefi so mikið, at hann ikki fór í skúla fyrrenn hann var um níggju ára gamal. ­ Hetta var í 1942, so eg var rættiliga gamal at fara í skúla á fyrsta sinni, sigur Eilef hugsunarsamur. Skipanin við lærarakreft­ unum um hetta mundið var hon, at lærarin skifti at und­ irvísa børnunum á Norð­ toftum – ella í Toftum sum tey gomlu siga – og í Múla. ­ Hann plagdi at vera hjá okkum í tvær vikur og fór síðani til Norðtoftir í tvær vikur, sigur Eilef. Á fjall við hornum Hóast ein skuldi trúð at smá­ dreingirnir í eini so fjar­ skotnari bygd mundu keða seg í frítíðini, mundi tað ikki vera so nógv øðrvísi enn aðrastaðni. Hóast sambandið við umheimin var lítið, fyri ikki at siga avmarkað, treyt teim­ um hvørki leikur ella vinar­ lag. ­ Vit plagdu at spæla nógv við horn, minnist Eilef aftur á barnadagar sín­ ar. Hetta var ein leikur, sum kortini hevði við gerandis­ dagin hjá teimum vaksnu at gera: Hornini vórðu rikin í rætt eins og eitt seyðafylgi, tá tann tíðin var. Til aðrar tíðir fóru smádreingirnir í tað »lokala« feitilendi við teim­ um. ­ Og tá menninir fóru á fjall, vóru vit dreingirnir sjálvandi við, greiðir Eilef frá. Teir fylgdu eisini við, tá menn fóru til útróðrar. Avtofting Í sínum langa lívi hevur Eilef sæð gongdina í menn­ ingini – og seinni avtofting­ ini av føðibygd síni. Hagtølini vísa, at fyri 22 árum síðani búðu einans átta sálir í bygdini, men so byrjaði av álvara at ganga afturá hond. Sjey ár seinni var fólka­ talið komið niður á trý og er tað enn, hóast talið eitt skiftið vaks eitt sindur. Alt hetta hendir, hóast bygdin eisini fekk vegasamband við umheimin í hesum tíðar­ bili. Júst hetta við vegasam­ bandinum hevur eisini undr­ að Eilef eitt sindur. Ein skuldi trúð at góð viðurskifti við samferðsluni vóru ein trygd fyri menning í einum øki. Soleiðis er kortini ikki allastaðni. Tað er Múla eitt sera gott dømi um. – Í dag hava øll bil. Og tí kundu fólk saktans búð her norðuri í Múla og arbeitt aðrastaðni. ­ Men vit kunnu bara stað­ festa, at soleiðis er støðan altso ikki, sigur Eilef. Hornini vórðu rikin í rætt eins og eitt seyðafylgi, tá tann tíðin var. Til aðrar tíðir fóru smádreingirnir í tað »lokala« feitilendi við teimum - Rabarburnar plaga at vera góðar, sigur Eilef Mynd: Høgni Thomsen »Tað ið ungur nemur, hann gamal fremur«. Ein smádrongur er komin norður til Múla at hjálpa til í rabarbugarðinum Mynd: Høgni Thomsen Tað gongur skjótt at taka rabarburnar, tá manningin er góð Mynd: Høgni Thomsen