mánadagur 20. august 2007síða 18

18 Nr. 159 - 20. august 2007 tíðindi »Tíðin legg tínar veingir saman bert hesa stund«, sjáldan hava orðini hjá Poul F. Joensen, úr yrkingini »Á kundi á tíðarhavi« virkað meira hóskandi, enn tá Hanus sang tey hóskvøldið Ummæli Orð og myndir: Niels Uni Dam nielsuni@sosialurin.fo Donsku tónleikarættinda­ felagsskapirnir Koda og Gramex høvdu boðið Før­ oya fólki á fund í Norður­ landahúsinum við tí enda­ máli at vísa, hvat felags­ skapirnir arbeiða við. Teirra virkisøkið er tónleikur og júst tónleikur var tað, ið var á skránni. Koda og Gramex høvdu í samráð við Norðurlandahú­ sið í Føroyum sett eina sera fjølbroytta skrá saman. Uni­ ted Voices, Benjamin Peter­ sen, Aldubáran, Hanus og danski trubadururin Sebas­ tian gjørdu hvør í sínum lagi og onkra løtu saman, sítt fyri at gera løtuna minni­ liga fyri okkum, ið vóru komin saman. Hóast øll nøvnini á sín hátt vóru spennandi, so vóru størstu upplivingarnar teir báðir trubadurarnir Hanus og Sebastian, og ser­ liga løtan við Hanusi og Aldubáruni var ógloym­ andi. Eitt gott kór United Voices áttu heiðurin at leggja fyri. Har var nær­ um fullsett í salinum í Norðurlandahúsinum, tá kórið undir leiðslu av Sigrid Rasmussen fór á pall. Við sær høvdu tey ein vælspæl­ andi bólk mannaðan við góðum tónleikarum av verðsliga og kristiliga tónleikapallinum. Tey løgdu tó fyri uttan fylgispæl við einum lagi eftir abba Sigrid Rasmussen, Jens Guttesen. Sum heild var væl sungið, men einki útum tað vanliga, og lagið var eisini rættiliga vanligt, og hetta vísti seg at vera størsti trupulleikin hjá United Voices, her vórðu eingi mark flutt. Kórið syngur væl. Hetta eru nak­ rar av fremstu røddunum á krisitiliga tónleikapallinum, men talan er ikki um eitt superkór í stíl við Tarira, har tú fært gásarhold av vælveru, hvørja ferð tey lata munnin upp. Tí hevði verið ynskiligt, at skráin var eitt sindur meira áhuga­ verd, enn hon var. Stóra plussið við United Voices vóru mannligu solistarnir. Jónsvein Heinesen royndi seg í einum gospellagi hjá Regini Guttesen, og hesin maður hevur eina frálíka rødd við júst tí neyðuga kantinum fyri at verða ein góður solistur. Hann royndi eisini í besta gospelkór stili at seta lív í fólk. Men tann stóra sanggleðin, ið vanliga strálar úr amerikanskum kórum innan hesa tónleika­ grein, var ikki at finna her, og uttan hana virkar gospel nokkso løgið. Heine og Elvis Heine Lützen var solistur í tveimum seinastu løgunum, ið hann eisini sjálvur hevði skrivað. Tað fyrra av hesum var eitt enskmælt lag, ið ikki var serliga spennandi. Men tá tey endaðu við klassikaranum »Tíðirnar Skifta«, kom fyrstu ferð eitt sindur av flog undir fram­ førsluna. Heine hevur ein lítlan Elvis í búkinum, og á onkran hátt sat eg við eini kenslu av, at um hann bara lat Elvis sleppa, hevði fram­ førslan veruliga farið á flog. Alt í alt var upplivingin tó eitt sindur sum rugbreyð við livradeiggi, fínasta slag, men ikki so nógv meira enn tað. Næstur á pallin var Benja­ min Petersen. Núverandi Deja Vu og fyrrverandi Brandur Enni og All That Rain gittarleikarin er ein framúrskarandi gittarleik­ ari, ið smitar vanahugsan á bláman, tá hann fer á pall. Manningin við Mikael Blak á bassi, Brandi Jacobsen á trummum, Gunnar Guttesen á tangentum og Tróndi Olsen á trompet, bar boð um, at her fór ivaleyst at vera talan um jass. Men tónleiklurin lat seg ikki so lætt seta í bás, og gjørdist størsta upplivingin fyri meg eitt lag, sum nokk best kann lýsast sum popputur tung málmur. Instrumentali tón­ leikurin riggaði væl og gjørdist ongantíð keðiligur. Spældu á hjartastreingir Aldubáran átti ein høvuðs­ leiklut á konsertini hós­ kvøldið, umframt fram­ førslu undir egnum navnið, spældi bólkurin undir hjá Hanusi og fór eisini á pall við Sebastian í einum lagi. At Aldubáran altíð borgar fyri góðsku er alment kent. Hetta eru okkara bestu klassisku tónleikarar, og tað er við bivandi hjarta, at eg fari undir at skriva um tey. Hóast tey eru ómetaliga dugnalig, so er smakkurin ikki altíð nummar eitt, og klassisku tónleikapettini, ið vóru á skránni hóskvøldið vóru ikki tey mest spenn­ andi. Eisini tyktist innliv­ ingin at halta eitt sindur, og hóast stykkini ikki vóru so long, tyktist løtan long. Hetta broyttist tó fullkomi­ liga, tá Hanus trein á pallin. Við tveimum Jacob Sande tulkingum og tveimum løg­ um av Boquet, vístu Hanus og Aldubáran, hvat innligt merkir, og tá eykalagið: »Á kundi á tíðarhavi« ljómaði í salinum, varð løtan fullkom­ in, og sum Poul F. sigur í hesi vøkru yrking, so var hetta »Løtan hin signaða ríka«, og væl vitandi um, at lagið var so stutt, ynskti eg, at tíðin skuldi leggja saman sínar veingir bert hesa stund. Rørandi løta við Sebastiani Eftir ein steðg var høvuðs­ navnið, navnframi danski trubadurin Sebastian á skránni. Hesin úrmælingur hevur seinastu 30 árini givið 30 útgávur út, umframt at hann hevur skrivað tónleik til eitt ótal av sjónleikum, sangleikum, filmum og øllum møgu­ ligum øðrum. Tað man tí vera ómetaliga torført hjá Sebastian, at gera eina spæliskrá uttan at skuffa onkran, ið vil hoyra okkurt ávíst lag. Men skráin hetta kvøldið var góð. Sum hann sjálvur segði, so var okkurt gamalt á skránni og okkurt nýtt. Ja, okkurt var enntá rættiliga spildurnýtt. Her var serliga spennandi at hoyra løg úr einum spildur­ nýggjum leiki, ið Sebastian hevur skrivað til næmingar á donskum skúlum at fram­ føra. Sebastian vísti eins og Hanus stóra inniligheit, og við síni trilvandi rødd segði hann okkum lítlar søgur millum løgini, og tú kundi ikki latað vera við, at hugsa hvussu henda røddin, kundi megna at syngja so inniligt og rørandi. Mest rørandi løtan var framførslan av »Du er ikke alene«, ið hann ognaði vinmanni sínum Peter Thorup, ið andaðist her fyri. Sebastian endaði fram­ førsluna við at bjóða Aldu­ báruni á pallin við sær. Tey høvdu bert vant saman eina lítla løtu sama seinnapart, men Aldubáran vísti, hvussu væl tey hóska til at arbeiða saman við trubadur­ um. Hóast, tað ikki var heilt líka inniligt sum við Hanusi, so var løtan dýrabær og dekan ov ódrúgv. …og løtan hin signaða ríka Sebastian bjóðaði Aldubáruni við sær á pall Hanus og Aldubáran høvdu bestu framførsluna á kvøldinum Heine Lützen hevur ein lítlan Elvis í búkinum