hósdagur 30. august 2007síða 37

Nr. 167 - 30. august 2007 37 tíðindi tjóri Við deyða Kristoffurs gjørdist eitt tómrúm í familj­ uni, ein saknur sum kanska kámast við árunum men sum ongantíð hvørvur. Sálmarnir við jarðarferð­ ina vóru sum vera man á donskum. Lat okkum enda hesa frásøgn við seinasta ørindi í seinasta sálmi, sum sungin varð á grøvini: En liden Stund, et stille Blund, da skal alt Mørke vige; i Morgengry foruden Sky Guds Sol den ny os hilser i Guds Rige. Mammubeiggin og navnin fórst við Oliviu Vit halda tað vera ein part av hesi søgu at taka við lagnuna hjá tí Kristoffer, sum Kristoffer Kamban varð uppkallaður eftir. Poli í Dali, sum ommu­ beiggi Kristoffer Kamban og mammbeiggi Kristoffer Ziska, hevur eina áhuga­ verda søgu. Poli var føddur 25. mars 1868. Sum ungur var hann harður mótstøðumaður av tí, sum gamli Sloan stóð fyri, og hann plagdi ­ saman við øðrum ­ at órógva úti­ møtini hjá honum á Doktara­ grund. Hann fór út at sigla sum ungur, og 20 ára gamal varð hann umvendur. Tá ið hann kom heim aftur gjørd­ ist hann ein tann fremsti stuðulin hjá teirri tá nýggju og lítlu brøðrasamkomuni. Poli gjørdist ein av okkara fremstu vinnuligu slóðbrót­ arum eins og beiggin Jens í Dali. Hann byrjaði at sigla við fiski til Hollands, og í 1906 varð hann biðin um at standa á odda fyri eini fiski­ rannsóknarferð til Grøn­ lands. Eisini royndi hann trolveiðu undir Føroyum við „Atlantu“, og mundi hetta vera fyrsta trolroyndin undir Føroyum. Fyri síni avrik gjørdist hann riddari av Dannebrog, tá ið Fríðrikur 8. vitjaði í Føroyum í 1907. Hann var eisini ein av undangongumonnunum, tá ið mjólkaforsýningin varð sett á stovn í 1908, og fyrsta mjólkasølan var í húsinum hjá Pola, Arnes Minde, sum er niðast í Bringsnagøtu móti Fiskimannafelagnum og beint við dómkirkjuna. Tað er lítið og einki, sum kann sigast um lagnutúrin hjá Oliviu í 1912. Áðrenn hann fór avstað, var hann inni hjá William Sloan at siga farvæl, og hetta mintist Andrew, sonur gamla Sloan, væl. Poli ætlaði, at hetta skuldi vera hansara seinasta ár á sjónum, so skuldi hann fara at starvast á landi. Tann 9. mars 1912 legði hann frá landi við 14 røsk­ um monnum umborð. Um páskirnar komu teir inn á Reykjavík, og Poli talaði trý kvøld uppí slag í Frels­ unarherinum. Teir fara út aftur, og nakrar dagar eftir brestir eitt herviligt ódnar­ veður á, og einki hoyrdist aftur frá teimum. Tað seinasta, sum bein­ leiðis er frætt frá Pola, er bræv, sum hann hevur skriv­ að umborð á Oliviu 23.3 1912. Tað er skrivað til Aug­ ust Vang í Kaldbak, sum var samkomufelagi hjá Pola. Brævið er sera drúgt, men tað er bert um andalig viðurskifti. Tað var endur­ givið í Leirkerinum nr. 5­6 í 1986. Olivia, kona Pola, var donsk. Tey bæði áttu 9 børn. Tann elsti kallaðist Arne, og hann doyði ungur. Húsið Arnes Minde er tískil uppkallað eftir honum. Tá ið Poli var deyður, flutti konan til New Zea­ lands við børnunum. Ein dóttir livir enn, 95 ára gomul. Hon eitur Vil­ borg, og verður kallað Billy. Sum ung gjørdist hon vakur­ leikadrotning í New Zea­ landi, har hon enn býr. Hon hevur framvegis samband við ættina í Føroyum. Keldur: Tormóður Djurhuus FF-blaðið Næstu ferð Næstu ferð verður frásøgnin um Hanne og Jørgen Frands, omma og abbi rithøvundan Jørgen Frants Jacobsen. he n d u r ið sl ep t u Foreldur og systkin. Aftara rað fv. Janus, Ebba, Marius, Hanna. Fremra rað: Betti, Maria og Hanus, Hjørdis, Rúna Poli í Dali, slóðbrótari á sjógvi og landi Olivia. Við henni fórust Poli og Kristoffer Hetta er tað seinasta, sum frættist frá Oliviu. Kristoffer Ziska var mammubeiggi Kristoffer Kamban. Hann doyði eisini blaðungur. Hann fórst við Oliviu í 1912. Brot úr Glámlýsinum Vit vilja endurgeva nøkur fáa brot úr blaðnum sum vísir, at her hevur verið bæði skemt og álvari Úr blaði nr 2 ...Einans at skriva um eitt ella annað úr Tórshavn verður alt ov fátæksligt. Eingin bygd í Føroyum hevur so lítið at bjóða børnum sum Havnin. Her er so oyðið, at tað kann ganga lang tíð av árinum, vit síggja ikki eina kráku. Vilja vit síggja ein hampiligan havhest, mega vit fara oman á bryggjuna og standa har, til Jákup Andrias úr Skopun kemur, tí hann hevur ofta havhestar við. Nei, tit eiga ta vøkru natúr; mangar staðni er so slætt niðri við sjógvin, at einki eitur at detta niðurfyri. Tit sleppa eftir torvi, og tað er gamalt orð, at eingin veit, hvussu stuttligt tað er at bera torv, fyrr enn hann einki torv eigur… Greinin endar við eini áheitan á lesarar uttan fyri Havnina at senda tíðindini til blaðið. Á Suðurlandinum Nú eru flest øll skipini farin á Suðurlandið og liggja teir nú har yviri og baksa, pápar, synir og brøður. Heima sita mammur, systrar og brøður. Gongur ein niðri við skipini, tá ið teir gera til, síggjast millum menninar mangir so ung­ ir og lítlir, at teir neyvan hava gingið til. Tað er kalt og ótídligt hjá teimum, og ikki er undur í, um teir óttast, táið skipini hella so, at alt læborðið er undir kavi og dekkið undir líka at kappanum. Teir skulu royna at draga upp fiskar, ið eru næstan so stórir sum menn. (Mammurnar) vita eitt, at sjáldan koma allir aftur, ið avstað fara. So sjáldan, at flestu menn eru tungir í huga og álvarsamir, tá ið nærkast at faring. Og hvat líða ikki mammur við at lata tað besta tær eiga, menninar, og tað sárasta tær eiga, hesar ungu lítlu synirnar, ið tær fyri bert fáum árum síðan hava sitið við á knøunum og kelað fyri. Tær munnu bæði bløða og gráta. Hetta gjørdist seinasta útgávan av Glámlýsinum