mikudagur 19. september 2007síða 16

16 Nr. 181 - 19. september 2007 Á hesum síðum bera vit tíðindi um merkisdagar, so sum rundar føðingardagar, brúdleypsdagar, starvssetanir o.t. nøvn SAMBAND MAgNuS guNNArSSoN MAggi@SoSiAluriN.fo tlf 341800 fAx 341801 Fríggjadagin 14. september fingu 30 maskinistar hand­ að prógv á Vinnuháskúl­an­ um í Havn. Tal­an er um maskinistar, sum í mong ár hava starvast umborð á skip­ um undir Føroyum og aðra­ staðni. Hesir hava nú í eina tíð verið til­ undirvísing á Vinnuháskúl­anum og hava nú fingið prógv sum mask­ inistar. Aftasta rað f.v.: Sól­berg K. Jacobsen, Ról­ant Han­ sen, Sámal­ Jákup Jacobsen, Jói El­ian Hansen, Niel­s P. Toftegaard, Pætur E. Han­ sen, Tol­l­akur Joensen, Sím­ in P. Viðbjørg, og Remi Thorl­eifsson Næstaftasta rað f.v.: Berg­ ur Cl­ementsen. Lyder Lyd­ ersen, Jens P Jensen, Fróði K. Andresen, Suni West, Ove Heinesen, Al­exandur Abrahamsen, og Bent M Berg Næstfremsta rað f.v.: Leivur K. Hentze, Finn Daniel­sen, Tummas Anth­ oniussen, Linjohn Kærbech, Petur Hans Mikkel­sen, Ásmund J. Dahl­, Kjartan E. Hansen, Fremsta rað f.v.: Torkil­ Hansen, Jørmund S Gaard­ l­ykke, Torfinn Hansen, Birg­ ir E. Hansen, og Martin Thomsen. Jónbert Justesen vantar á myndini. 30 maskinistar fingið prógv Í dag 19. september fyl­l­ir mamma okkara, Lina Høgne­ sen, Kl­aksvík, 80 ár. Í dagl­igari tal­u verður hon bert nevnd Lina hjá Símun hjá Turið el­l­a Lina á vaskarínum. Mamma er úr Húsavík, dóttir Ól­a Daniel­sen, Ól­i á Breyt kal­l­aður, og Jacobinu í Horni, doypt Joensen og ættað úr Oyndarfirði. Reiðil­iga fermd fór mamma til­ Vel­bastaðar at tæna, og síðani í húspl­áss hjá Dahl­­fól­kunum í Vági, har systir hennara Edith hevði verið frammanundan. Gumma hennara, Jul­ia, sum var økonoma á Kl­aksvíkar Sjúkrahúsi, hevði síðani boð eftir henni, og sol­eiðis bar tað til­, at mamma okk­ ara kom til­ Kl­aksvíkar. Har var hon drúgt tíðarskeið, arbeiddi síðani á Sjómans­ heiminum og onkuntíð á Viking. Seinni kom hon at starvast á vaskarínum á sjúkrahúsinum, tey seinastu árini sum l­eiðari, til­ hon fór frá við eftirl­øn í 1994. Mamma og pápi giftust 2. jól­adag í 1949. Fimm eru vit synirnir, Manni (f. 1950) býr á Viðareiði, Ól­avur (1956) býr í Hval­vík, Høgni (1957) á Toftum, Birgir (1960) í Vestmanna, og Ingi (1964) í Havn, og abba­ og ommubørnini eru 22 tal­i og l­angabba­ og l­angommu­ børnini seks. Vit fimm við famil­jum vil­ja ynskja tær hjartal­iga til­ l­ukku við 80 ára føðingardegnum. Tað kundi verið nógv at sagt um teg, sum l­iggur okkum á hjarta, men l­ítil­átin sum tú ert, so ynskir tú ongan háva gjørdan burturúr. Tað kennist eitt sindur l­øgið at heil­sa tær á 80 ára degnum, ja hetta at tú l­ongu fyl­l­ur 80, tú ert jú so ung í sinni, dámar best, tá ið nógv fól­k eru rundan um teg og stákanin er stór, ja sjál­vt um bert ein okkara kemur innar á gól­við. Mamma, tú hevur al­tíð verið ein jongl­ørur, tá ræður um mat. Hóast tú pl­agar at siga, at tú eigur einki inni, so stendur eftir l­ítl­ari l­øtu burtur úr púra ongum eitt væl­ dekkað borð við væl­­ smakkandi mati, sum verð­ ur etin á svaðasvørði. Nú vit eru við matin, mamma, so minnast vit manga ferðina, tá fyrireikar­ ar til­ brúðl­eyp og veitsl­ur pl­agdu at spyrja, um tú kundi standa fyri matinum. Tey fingu sjál­vdan eitt nei. Men tað sum hugtók mest var, tá ið tú av einhvørjari orsøk noyddist at siga nei: So settist tú hóast hetta við bl­ýant og pappíri, tí tey hóast títt nei vil­du vita, hvussu tú hevði gjørt og hvussu nógv av hes­ um og hasum skul­di nýtast. Mamma, sol­eiðis ert tú bara. Tað skerst ikki burtur, at tú í dagl­iga yrki tínum hevur verið støðuføst, tí tú starvaðist í samful­l­ 30 ár á Kl­aksvíkar sjúkrahúsi, seinastu árini sum l­eiðari. Vit minnast frá­ faringarrøðurnar, sum vóru hil­dnar, tá tú gavst á sjúkra­ húsinum, har kom fól­k úr eystri og vestri, rósandi orð um hetta og hatta. Eftir stutt­ ari tíð fekst tú bil­bugt við játtanina, sum var til­ vaskarí­ ið, varð sagt. Hettar var eing­ in l­øtt uppgáva, tí játtanin var skerd ógvusl­iga kreppuárini, og ítøkil­igar ætl­anir vóru um at taka vaskaríið av. Og ikki minst minnast vit orðini frá l­æknanum um tey góðu argu­ mentini, sum tú hevði givið teimum høgu monnunum í Havn, so vaskaríið framvegis er í Kl­aksvík í dag. Tú hevði tína greiðu ætl­an, og fekst øl­l­ at skil­ja tað neyðuga í henni; meiri kom burturúr við færri tímum, men tað góða l­agið varð varðveitt á arbeiðspl­áss­ inum. Tað kann av røttum sigast, at tá var tað meiri tíni meðmenniskju, ið tú hugsaði um, hel­dur enn teg sjál­va, tí tú l­ongu tá visti, at tú skul­di l­eggja frá tær skjótt. Tol­semi hevur al­tíð fyl­gt tær, tað var tann tíð, tá ong­ ar dagrøktarmammur vóru og tú hevði fimm rokal­igar dreingir í húsinum. Hetta kravdi tol­ og eina ótrúl­iga samskipan. Men við tí tol­i, tú hevði, og við arbeiði tú var so ómetal­iga gl­að fyri, so vóru fríl­øturnar brúktar til­ ætl­anir fyri morgindagin. Sol­eiðis fekst tú bæði skapt trivnað rundan um teg og avrikað al­t tað húsl­iga. Tíðir skifta, og í dag setir ungdómurin krøv um ung­ dómshús, tel­ducafe’ir, motor­ súkl­ubanar og annað mangt, so hugsa vit al­tíð, at tú, mamma, var sum ein l­eiðari fyri ungdómin á Lítl­ubrekku, tí húsini hjá okkum vóru sum ein ”basa” fyri okkum brøðir og okkara javnal­drar, har tú hjúkl­aði um øl­l­ við mil­l­um­ mál­a og øðrum góðum. Ja, tá vóru okkara fótból­tsdystir fl­oytaðir av, tí mamma kom við pannikøkum. El­dri ein verður, fl­eiri minnir koma fram, eisini frá vinmonnum okkara koma stuttl­ig minnir, eitt nú segði ein, at „barnagarðurin hjá Linu og Símun“ var eitt upp­ l­ivil­si, hóast hetta ikki var ein skipað instutitión. Hann mintist eisini, at fótból­tsdystir vóru í tí smøl­u gongini hjá okkum, so eitt teppi fyri og annað eftir varð sl­itið upp, al­t meðan tit søgdu „l­at teir, tað er so stutt teir eru børn“. Var tað gott veður, so vóru vit í túninum og l­eiktu fót­ ból­t, og um veðrið ikki var til­ vil­dar, so var eingin avmark­ ing, hvussu nógvir LB­spæl­­ arar sl­uppu inn, ja har var hjartarúm. Seinnu árini hava ikki al­tíð verið l­øtt. Kreftirnar eru ikki tær somu at vera okkara mil­l­um, at stákast og at práta. Men væl­ fyl­gir tú við og minnið er gott. Tað er bara at spyrja ... viðhvørt kemur tú bara sum ketta burtur úr høvdatrog og rættar nøvn el­l­a árstøl­. Og hóast vit nú eru nógv í tal­i, so fyl­gir tú ótrúl­iga væl­ við føðingardøg­ um o.ø., sum fyriferst í okk­ ara famil­jum. Hvønn dag vil­t tú sl­eppa heim nakrar tímar, har tit settu búgv á Lítl­u­ brekku el­l­a Vágsgeil­. Og kl­okkan trý stendur tú kl­ár, tá pápi trúl­iga kemur eftir tær. So hava tit dagin saman, koyra kanska rutuna til­ Haral­dsundar og út á Oyrar, eru við hús til­ nátturðin er etin og tað l­íður móti niður­ faringartíð. So verður tú skjútsa trygt aftur á Røktar­ heimið, har tey ansa eftir tær ... kanska fáa tey tá dagsins humoristiska kommentar frá tær, tá tú kemur um gáttina. Mangt er broytt og ferðin er ikki tann sama. Men fyri okkum eru tit tey somu kær­ l­eiksful­l­u forel­dur. Einaferð enn, hjartal­iga til­l­ukku mamma, og mong góð ár framyvir. Eisini ein heil­san til­ pápa, sum fyl­ti 81 ár 15. august. Heilsan Manni, Ólavur, Høgni, Birgir og Ingi við familjum Lina Høgnesen 80 ár