leygardagur 19. mai 2001síða 3

4 Nr. 95 - 19. mai 2001 Nr. 95 - 19. mai 2001 5 gult4 cyan4 magenta4 svart4 gult5 cyan5 magenta5 svart5 Lyftubilurin hjá sløkkiliðnum í Havn var hóskvøldið boðsendur at koma at bjarga einum hundi, sum stóð í óføri í Kaldbak BJARGAFERð Edvard Joensen Kaldbak: Brandmenninir í Havn eru minst líka fittir sum teir í teknirøðini við Dunnaldi og teimum úr Dunnuvík. Teir í Dunnuvík plaga at bjarga kettum nið- ur úr elsteyrum. Teir í Havn bjarga hundum, so óviljað er farnir til bjargar. Tað situr ein forskrektur hundur á eini hill í klett- inum í grótbrotinum innan fyri Kaldbak. Hann hevur tað ikki gott, stakkalin. Er stutt sagt hundabangin. Har hevur hann sitið einar tríggjar tímar. Hann er lopin niður av eggini og sleppur nú hvørki uppella niður. Ein kaldbaksmaður fór inn í eitt hús oman fyri grótbrotið, har hann hevur kríatúr. Hann hevði hundin við, og hesin gekk uttan- fyri. Tá maðurin var liðugur við síni ørindi í húsinum, var hundurin horvin, og helt maðurin, at hann mundi vera farin til hús. Men so var ikki, og seinni varð hundurin funnin í berginum. Sitandi sum ein annar bjargafulgur einsa- mallur á eini lítlari hill í klettinum. Boð vórðu send eftir sløkkiliðnum í Havn, sum kom við stóra lyftubilinum. Og eigarin saman við tveimum brandmonum varð lyftur upp í bergið, har hyndurin sat. Hundurin var týðuliga illa við av støðuni. Hann hevði hug at flyta seg eitt sindur. Kreyp og var so bangin, at onkur teirra, sum stóðu niðri á vegnum niðri undir og eyleiddu hesa bjargingarroyndina, óttað- ist fyri, at hann kanska fór at loypa út av av berari ræðslu. Men hann kennir tó harran, og hesin fekk sissað hann so mikið, at hann rakk honum og fekk hann inn í lyftina, har hann aftur var í tryggum hondum, meðan brandmeistarin sjálvur lor- aði lyftuna niður aftur á slætt. Umleið 600 fólk gingu hóskvøldið krav- gongu úr Bygdar- húsinum í Kollafirði fram til rundkoyr- ingina Frammi í Dal. Tey kravdu at sleppa at halda upp á rætt sín at vera í verkfalli, uttan at løgregla ella aðrir myndugleikar leggja uppí ARBEIÐS- MARKNAÐUR Edvard Joensen Kollafirði: Undirtøkan var fullkomulig, tá arbeiðara- feløgini í verkfalli savnaðu blokaduvaktirnar í Bygdar- húsinum í Kollafirði hós- dagin. Og fyri at vísa, at vekt og meining er aftan fyri tiltøkini, fór øll gongan ein túr fram í Dal at hyggja at staðnum, har løgreglan kvøldið fyri rak blokadu- vaktirnar burtur. Tað kemur ein stór gonga inn eftir gamla bygdarveg- num í Líðini í Kollafirði. Sum ein risastórur ormur kemur gongan skríðandi við javnari ferð inn eftir vegnum. At hetta eru verka- fólk í mótmælisgongu, skilst beinanveg, fremri endin nærkast. Har ganga leiðararnir í Føroya Ar- beiðarafelag og Havnar Ar- beiðskvinnufelag fremst. Formenninir og nevndar- limir. Og so koma øll hini aftaná. Fundur hevur verð í Bygdarhúsinum, har røtt hevur verið um, hvat nú er til ráða at taka. Fundurin var bara fyri tey, sum staðið høvdu blokaduvakt, og annars varða av arbeiðara- feløgunum, sum eru í verkfalli. Ikki vilja tey siga nakað um, hvat gjørt verður annað enn, at enn er ikki tíð til hallar heim at venda. Vilja stríðast Nei, tað skilst á Ingeborg Vinther, formanni Føroya Arbeiðarafelags, at her er nógv eftir at stríðast fyri. – Og tað fara ogur eisini at gera. Tað kanst tú b.... uppá! Tað liggur eitt so hulisligt smíl yvir teimum, tá spurt verður, hvat sagt varð á fundinum, og hvat ætlanin nú er. Ingeborg Vinther vil ikki siga annað enn, at nú veðrur farið ein gongutúr inn eftir vegnum. – Tað er so hugnaligt at spáka eftir vegnum í frið og náðum og njóta hetta góða veðrið, sigur hon við einum heldur spotskum brosi. – Ogur fara at ganga inn til rundkoyringina. Men onga »ballade«. Tað er ikki ogra stílur. Men tað skilst á øllum brøgdum, at hetta er helst meira enn bara ein friðar- ligur gongutúrur, sum nú verður farin. Við royndunum frá miku- kvøldinum í mentu, verður hetta av summum líka nógv roknað sum ein styrkiroynd mótvegis løgregluni, sum nakað annað. Tað verður sagt í rúgvuni, at tað er ikki óvist, at løg- reglan fer at handtaka Ingeborg og kanska eisini Vígdis Johannesen, for- kvinnu í Havnar Arbeiðs- kvinnufelag. Men sum skilst, ætlar fólkið ikki, at tað skal ganga so, um hagar til kemur. Tey hava gjørt av í allari stillheit at lata tær báðar hvørva inn í miða fólkarúgvuna og síðan stúgva seg tætt saman um. So tað skal gerast so trupult sum gjørligt at finna tær. Friðaligt Javnt og støðugt fer gongan inn eftir landsvegnum á Langasandi. Strekkir seg inn eftir Mýrunum og kem- ur til rundkoyringina. Eitt sindur ivast tey fyrstu, hvat nú er at gera, men tey ganga so bara runt. Og runt, og einaferð aftur- at, og so framvegis, til øll eru komin uppí. Bilarnir eru á veg til hús. Halin leingist rættiliga skjótt eftir tunnilsvegnum út eftir Oyrareingjum. Út móti Langasandi standa teir, og fram í Dal er halin eisini farin at leingjast. Tó er hann ikki so slangur her. Kanska tí tað vanliga koma færri bilar tann vegin beint eftir arbeiðstíð, ella kanska tí, at teir hava tann møgu- leikan, at teir kunnu venda og halda til Havnar eftir Oyggjarvegnum. Tað kemur róp í, tí har er knappliga ein bilur, sum vil troka seg í gjøgnum rúgvuna. Men hann sleppur ongan veg, tí har er ov tjúkt fyri. Roynir at fara skeivu megin rundkoyringina, men verður steðgaður. Onkur gerst beinanveg eitt sindur mælskur í rúgvuni, men við tað sama eru onnur, sum fáa tey niður aftur á jørðina. Tað gongur út móti ein- um tíma, so halda leið- ararnir, at nú er tíð at gevast hesaferð og fara út aftur til Kollafjarðar. Boðað er aftur til fund seinnapartin fríggjadagin. Hann verður ikki so fjøl- mentur sum hesin. Men tað tykist eingin ivi vera um, at fakfelagsleiðararnir, sum eru í verkfalli, fáa stuðul frá sínum limum. Hundur í óføri Kravgonga í Kollafirði C M Y K 5 4