hósdagur 1. november 2007síða 7

7 tíðindi Nr. 212 - 1. november 2007 – Um eg ikki hevði sæð bilin koma við so nógvari ferð, og eg tí ikki fekk steðgað bilinum heilt, høvdu vit verið deyðir nú, tað er púra vist. Orðini eigur Kári Hentze, ið saman við 6 ára gamla soninum Heina, var offur fyri skilaleysari koyring fyri viku síðani Ferðsla Eydna Skaale eydna@sosialurin.fo Mikudagin í farnu viku fór Kári Hentze eftir soninum Heina, sum var og spældi við ein vinmann, sum so mangan áður. Á veg til hús koyrdi hann eftir Vegnum Langa, sum so mangan áður. Men so steðgar søgan um tað kenda, tí brádliga sær Kári ein bil koma ímóti sær, og koyringin er púra skilaleys. – Eg eri vanur at koyra nógv og langt, millum ann­ að tí eg arbeiði í Vágunum, og tá hyggur man ofta longri fram á vegin, enn um man bert koyrir runt í bý­num. Av tí sama sá eg bilin, sum kom ímóti okk­ um við sera nógvari ferð. Eg segði tað eisini við 6 ára gamla sonin, sum sat á bak­ setrinum, og bað hann hyggja at hesum bilinum, sum koyrdi so ørt, greiðir Kári frá. Misti vitið Kári og Heini hugdu at bil­ inum og sóu, at førarin misti tamarhaldið á bilin­ um. – Eg minkaði ferðina, tí eg sá, at bilurin kom sleingj­ andi frá síðu til síðu eftir vegnum. Bilførarin royndi at rætta bilin upp einar 4­5 ferðir, men ferðin var ov nógv, so tað gekk ikki. Sum hann nærkaðist, sá eg, at tað fór at enda galið, og at hann fór at renna beint inn í okkum, greiðir Kári frá. Hann stý­rdi so langt út í vegjaðaran, sum hann kundi, og steðgaði bilinum. Hann sigur, at fyrsti tank­ in var at verja sonin, sum sat íbundin á baksetrinum, og hann kastaði seg aftur, og royndi at halda um sonin sum frægast. – Í tí, at bilurin rakti okk­ um við miklari ferð, blivu luftpúturnar í okkara bili útloystar. Tað hendir knapp­ liga og við nógvari megi, og eg misti vitið eina løtu av stoytinum. Tá eg raknaði við aftur, var okkara bilur fluttur eitt gott pettið eftir vegnum, og stóð als ikki í sama stað, sum eg steðgaði, so stoyturin var ógvuliga harður, greiðir Kári frá. Hann dugir ikki at meta um, hvussu skjótt hin bil­ urin koyrdi, men hann vísir á, at hann hevur koyrt sera skjótt, tí bilurni hjá Kára stóð stillur, so allur skaðin er hendur av ferðini á hinum bilinum. Hann er tí ivaleysur í, at um hann ikki hevði sæð mótkoyrandi bilin í góðari tíð, og hevði nátt at brems­ að, høvdu bæði hann og sonurin verið deyðir. – Tá eg raknaði við aftur, og sá hvussu illa hin bilurin var farin, ætlaði eg at fara at vita hvussu til stóð, og um eg skuldi hjálpa teimum. Men har vóru longu fult av fólki komin til, so fólk vóru kvik at koma til hjálpar, staðfestir Kári. Hann var heldur ikki ser­ liga stúttur á beinunum, og mátti taka sær av soninum, so tað var gott, at fólk vóru so skjót at loypa til. Sonurin fingið skelk Kári sigur, at sonurin varð sera skelkaður av tilburðin­ um. – Hann tútbrølaði í langa tíð aftaná, og hekk uppi í mær. Hann slapp mær ikki aftur, fyrr enn mamma hans­ ara kom, og tá hekk hann uppi í henni og vildi ikki sleppa henni aftur. Vit vóru sendir oman á Landssjúkra­ húsið, og vóru kannaðir á skaðastovuni, greiðir Kári frá. Har fingu teir eisini eitt tilboð um sálarliga hjálp. Hann sigur víðari, at hann hevði fingið grovan heila­ skjálvta, og tey vildu tí hava hann at liggja har um nátt­ ina. – Men eg vildi heldur heim at vera saman við familjuni, greiðir Kári frá – og konan lovaði at ansa mær, so tað var í lagi. Men eg fekk nummarið til sjúkrahúsið við mær í so fall, at vit máttu hava fatur á tey aftur, sigur Kári. Hann leggur afturat, at sonurin fór at bløða nasablóð, men tað var einasti snuddurin hann fekk. Men hóast kroppsligi skaðin ikki var stórur, so er Heini rættiliga meint raktur sálarliga. Hann hevur ikki viljað verið einsamallur síð­ an óhappið, og er ikki ser­ liga glaður fyri at koyra bil longur, sigur Kári. Tí meðan Kári misti vitið av stoytinum, var drongurin púra klárur og fekk alt við, sum hendi. Hann hevur seinni greitt frá, at teirra bil­ ur snúraði fleiri ferðir runt á vegnum, tá hin bilurin við nógvari ferð rendi inn í teir. – Í fyrramorgunin, tá frost var, setti eg sonin í bil­ in, ímeðan eg skavaði ísin av rútinum. Men sonurin var skjótur at koma út aftur til mín, tí hann vildi ikki sita einsamallur inni í bilin­ um. Hann hevur heilt greitt fingið sálarligt mein av harða samanstoytinum, sig­ ur Kári. Hann vil hava foreldrini við sær allastaðni, tí óttin situr fast í honum, og hann torir ikki at vera einsamall­ ur. Men Kári sigur seg ikki vera eins merktan av hend­ ingini. – Ein slíkur samanstoytur er sjálvsagt ein sera ristandi og púra óvæntað hending. Og tá man hugsar um hvussu tað mundi endað, er tað ein óhugnalig kensla, greiðir hann frá. – Men eg eri ikki bangin fyri at koyra bil, hóast hendingina. Eg skal tó viðganga, at tá hálk­ an var í fyrradagin, koyrdi eg kanska eitt sindur var­ ligari, enn eg vanliga hevði gjørt, greiðir Kári frá. Í bygdum øki Tilburðurin er serliga skelk­ andi, tí hann hendi í bygdum øki, har ikki er loyvt at koyra meiri enn 50 km/t. Og hetta er eitt vegastrekkið við bæði barnagarði og skúla, so børn ferðast har dagliga. Men ungu dreingir­ nir koyrdu púra ørt og løgdu als einki í hámarksferðina. – Vit hava verið sera hepn­ ir, tað er eingin ivi um tað. Um eg ikki hevði sæð øru koyringina so tíðliga, at eg náddi at bremsa, og um bil­ arnir ikki høvdu verið so góðir, so hevði verið verri vorðið, og eg eri ivaleysur í, at konan hevði verið noydd at jarðað bæði meg og son­ in. Og ungu dreingirnir høvdu heldur ongan møgu­ liga havt, staðfestir Kári Hentze. Kári vónar, at hesin ógvusligi tilburðurin kann vera til lærdóm fyri aðrar ungar dreingir, sum halda tað vera stuttligt at koyra skjótt. Tí tað skal so lítið til, at tað ikki er stuttligt longur. Kári og sonurin fingu lítl­ an og ongan kroppsligan skaða. Men ein av dreingj­ unum í hinum bilinum kom so illa fyri, at tað fer at taka honum mánaðir at fáa full­ an førleika aftur. Hann hev­ ur tvey skallbrot, bløðingar í heilanum, umframt at mjødnin er illa brotin. Fyrstu dagarnar lá hann við ongin viti. Hinir báðir dreingirnir sluppu við smærri skaðum. Kundu tað sama verið deyðir Báðir bilarnir gjørdust vrak av harða samanstoytinum. Drongurin, ið sat undir liðini á føraranum, fekk størstan skaða av hendingini, og hann mátti skerast út úr bilinum. Kári eigur bilin vinstrumegin Kári Hentze, sum varð árendur av skilaleysu koyringini seinasta mikudag, er ivaleysur í, at ferðsluóhappið á Vegnum Langa lættliga kundi havt verðið ein vanlukka. – Sonurin og eg eru hepnir at vera á lívið, staðfestir hann.