týsdagur 13. november 2007síða 11

11 tíðindi Nr. 220 - 13. november 2007 nesen ei­si­ni­ grei­tt frá í bóka-verk- i­num Si­gli­ng og útbúgvi­ng. Vi­t kunnu spyrja okkum, hvussu tað hevði­ veri­ð, um Fi­shc­her Hei­nesen hevði­ veri­ð verðandi­ í Marstal. Hann hevði­ allarhelst veri­ð ei­n væl umtóktur lærari­ og gjørt sítt arbei­ði­ ti­l lítar, men fyri­ Klakvík hevði­ hann i­kki­ komi­ð at spælt sama lei­klut, sum hann gjør- di­. Tað stríð, sum kom at verða í Klaksvík kri­ng dans- ka læknan Olaf Halvorsen, kom at seta sín álvarsli­ga dám á Klaksvík. Í hesum stríði­ fekk Fi­sher Hei­nesen ei­n stóran lei­klut, og kom hann at standa sum tann, sum stóð á oddan í læknastríðnum. Ei­n stórur partur av bóki­ni­ er um lei­k- luti­n hjá Fi­sher í hesum stríði­ ti­l hann fekk dóm og var settur fastur. Ei­si­ni­ um tá i­ð hann slapp leysur aft- ur og varð mótti­ki­n sum ei­n fólkahetja í Klaksvík. Sjúkrahússtýri­ð var felags fyri­ øll trý sjúkrahús- i­ni­. Hetta var vi­st i­kki­ rætt sambært lógi­ni­. Hvørt sjúk- rahús átti­ at hava sítt stýri­. Ei­nki­ er at i­vast í, at um tað bert var sjúkrahússtýri­ fyri­ Klaksvíkar sjúkrahús sum setti­ læknan, so var Olaf Halvorsen settur í starv. Fi­sc­her Hei­nesen helt tí, at sjálvt grundarlagi­ð fyri­ setani­ni­ var skei­vt. Tað er kanska tað, sum fekk Fi­sc­- her Hei­nesen í lei­kluti­n sum oddamaður í ei­num stríði­, sum hann i­kki­ slapp burturúraftur, tá i­ð kollek- ti­var krefti­r høvdu ti­ki­ð ræð- i­ð. Fi­sc­her kom efti­r øllum at døma at taka nógva skuld uppá seg sjálvan. Hann tók sína straff sum ei­n maður, men tað skaddi­ i­kki­ hansara umdømi­ og neyvan heldur hansara persónsmensku. Resti­n av bóki­ni­ er ei­n mosai­k av frásøgnum, ei­tt nú um hvussu damsluppi­rnar fungeraðu, og hvussu tað var at si­gla vi­ð li­vandi­ fi­ski­ ti­l bretska marknaði­n. Hevði­ Fi­sc­her i­kki­ verði­ð sjómansskúlalærari­, hevði­ hann helst veri­ð veðurfrøð- i­ngur, tí alt um veðri­ð hevði­ hansara stóra áhuga, bæði­ sum vísi­ndi­ og sum søguli­g- i­r upplýsi­ngar. Hann var streymkønur sum fáur og gav dúgli­ga út av síni­ vi­tan. Hesar frásagni­rner í sei­nna part av bóki­ni­ eru ei­ns áhu- gaverdar sum tað, i­ð hann skri­var um forna si­gli­ng og alt tað, sum tei­r gomlu brúk- tu fyri­ at fi­nna lei­ði­na fram ei­tt nú vi­ð at brúka skugga- fjøl, sólarstei­n og ti­l at duga at si­gla efti­r aldi­ni­. Ti­l endast tekur Óli­ Olsen saman um lívi­ð og vi­rksemi­ hjá Fi­sc­her Hei­nesen. Tað var heppi­ð, at Óli­ Olsen fekk skjøli­ni­ frá Honnu, dótti­r Fi­sc­her. Hetta er ei­n lýsi­ng av ei­num spennandi­ manni­, og ei­num trúgvandi­ menni­skja, sum ofta vísti­ ti­l skri­ftstøð í Bíbli­uni­. Tað tíð, eg arbei­ddi­ á Før- oya Fornmi­nni­ssavni­ kom eg at kenna Fi­sc­her Hei­ne- sen sum ei­n kønan, men ei­si­ni­ sera spekulati­van man. Hann hugsaði­ djúpt, og hann hevði­ síni­ pri­nsi­pp- i­r. At enda fari­ eg at ynskja Óla Olsen ti­l lukku vi­ð bók- i­ni­.” Søgan um bókina Síðani­ grei­ddi­ Óli­ frá sínum arbei­ði­ vi­ð hesa bók, sum byrjar vi­ð, at ei­n dagi­n kom Hanna, dótti­r Fi­sc­her, vi­ð rúgvi­smi­klum pappírsti­lfa- ri­, sum vóru endurmi­nni­ng- arnar hjá pápanum, umframt nógv annað, sum Fi­sc­her hevði­ felt á blað – ei­si­ni­ tá hann sat handar ri­mar í Ti­nganesi­. Hetta var tann tíð í hansara lívi­, tá hann kanska hevði­ best tíð ti­l at skri­va. Hanna vi­ldi­ hava at vi­ta frá Óla, hvat skuldi­ ger- ast vi­ð hetta. Òli­ tók ti­lfari­ vi­ð sær, setti­st at lesa og gavst i­kki­ fyrr enn hann hevði­ li­si­ð tað alt. Úrsli­ti­ð gjørdi­st hendan bóki­n. Aftaná, at Óli­ hevði­ havt orði­ð, handaða hann borgar- stjóranum fyrsta ei­ntak av bóki­ni­. Ti­l sei­nast takkaði­ Hanna Johannesen, dótti­r Fi­sc­her, Óla fyri­ hetta avri­k, sum hann hevði­ gjørt, og sum ei­si­ni­ var í samsvar vi­ð sjón- armi­ði­ð hjá pápanum, at “lati­ð i­kki­ søguna doygg- ja”. Stórur er áhugin og Óli signerar Jóan Pauli Joensen gevur bókini um Fischer gott skoðsmál Døtur og abbabørn hjá Esther og Fischer Heinesen: Esmar, Elsa, Henrikka, Hanna Johannesen, dóttir, Fischer og Doris Heinesen dóttir Borgarstjórin í Klaksvík Steinbjørn Jacobsen og Janus Jacobsen Bjarti Petersen á sjómansheiminum saman við konuni Jónu Sámal hjá Barbu, sum í mong ár umsat sosialmál hjá Klaksvíkar Kommunu, saman við Karstin Hansen Systrarnar Elsa, Lea, Emma og Jónhild. Elsa Jacobsen og Doris Heinesen hava arbeitt saman í Etiopia Pump-gun stolin í Gøtu Løgreglan í Eysturoy lei­tar í hesum døgum efti­r ei­ni­ byrsu, sum er stoli­n úr ei­num húsum í Norðragøtu. Byrsan hevur i­kki­ veri­ð nógv brúkt og tí vei­t ei­gari­n bara, at hon er stoli­n ími­llum 18. oktobur og 6. novembur. Talan er um ei­na kali­bur 12, pump-gun, so hon er nokk so eyðkend. Annars bíðar løgreglan efti­r at fáa seri­unummari­ð fyri­ at kunnað eyðmerkja byrsuna hei­lt nágrei­ni­li­ga. Maðuri­n, sum ei­gur byrsi­na harmast um hendi­ngi­na og hevur áli­t hansara á medmenni­skjuni­, fi­ngi­ð ei­tt skot fyri­ bógvi­n, er tað i­kki­ so løgi­ð, tí hann si­gur, at húsi­ni­ hava staði­ð ólæst í 45 ár, men tað er ongantíð hent nakað-fyrrenn nú.