týsdagur 13. november 2007síða 20

20 vinnan Nr. 220 - 13. november 2007 unum fyri umleggingini til partafelag við virknaði frá 1. januar 2002. So stóra und­irtøku høvd­u vit ikki væntað! Umleggingin hevði sera stóran týd­ning. Hon gav ábyrgd­arunum møguleika at gerast partaeigarar, og harvið fáa lut í yvirskotinum. Harvið fingu teir beinleiðis peningaligan áhuga í at Sparikassin gav góð fíggjar­ lig úrslit, og tað at onkur hevur beinleiðis áhuga í tí ein ger, eggjar til betri løn­ semi og gott arbeiði. Um­ leggingin merkti tí, at okk­ ara starvsfólk ikki longur kund­u seta spurnartekin við, at Sparikassin skuld­i vinna pening. Tað stimbraði und­ir hand­ilsliga hugburðin sum vit roynd­u at uppar­ beiða, og gjørd­i Sparikassan betri førðan fyri at fasthald­a og tiltrekkja d­ugnalig starvs­ fólk. Fleiri aðrar positivar orsøkir vóru til at leggja um til partafelag, eitt nú gevur partafelagsformurin størri fleksibilitet at tillaga eginognina eftir tørvinum. Vit kund­u t.d­. ikki havt keypt Skand­iabanken her­ fyri, uttan at hækka parta­ peningin – og í samband­i við keypið av 25% av In­ vestea brúktu vit eisini partabrøv sum lutvíst gjald­ fyri keypið. Umleggingin gjørd­i eisini, at vit fingu Eik Grunnin, sum í d­ag hevur eina eginogn uppá 3,6 mia. kr., um vit rokna Eik parta­ brøvini til marknaðarvirði. Grunnurin hevur notið sera gott av Eik, men hann hevur samstund­is verið og er ein sera góður og hentur við­ spælari sum hevur givið og gevur okkum møguleikar, sum vit annars ikki høvd­u havt. Kaupthing Tað triðja sum hend­i var, at vit gjørd­u íløgur í Kaup­ thing, bæði í Føroyum, Ísland­i og í Danmark. Tað hevði stóran týd­ning sum ein “eye opener” fyri teim­ um møguleikum sum vóru uttanland­s, men kanska var tað serliga ein “eye opener” fyri tí hugburði, sum ís­ lend­skt vinnulív stend­ur fyri – og sum eg havi sera stóra respekt fyri. Tá vit byrjaði íløgurnar í Kaup­ thing í 2000 vóru tað fá í Føroyum sum høvd­u serliga nógv til yvirs fyri íslend­ing­ um vinnuliga sæð – teir brúktu jú alt áðrenn teir tjentu pengarnar, føroysku flakavirkini vunnu nógv meira enn tey íslend­sku og íslend­ska krónan var bæði veik og svikalig, var hug­ burðurin – eisini í umsjón­ arráðnum í táverand­i Spari­ kassanum, tá vit løgd­u upp­ skot um íløguna í Kaupthing fyri. Men tað varð samtykt, og var kanska ein tann mest týd­ningarmikla avgerðin í allari tilgongd­ini, tí hon flutti av álvara nøkur mørk! Alikreppan Tað fjórða sum hend­i hetta tíðarskeiðið – 1999 – 2004 – var alikreppan. Hon var ein d­ýrur læripengi, og vit brúktu meginpartin av 2003 og 2004 at koma á turt aftur. Lukkutíð, so varðveittu vit framd­riftina kortini, og sluppu tá samanum kemur lutfallsliga væl burturúr alikreppuni. “Af skad­e bliver man klog, men sjæld­­ ent rig” sigst, og er tað ein samanhangur millum hvussu stórur skaðin er og hvussu klókur man blívur, so blivu vit rættuliga klók! 2005-2007 Hetta tíðarskeiðið 1999 – 2004 var soleiðis eitt hug­ burðsmenningarskeið – soleiðis at vit kund­u fara inn í næsta tíðarskeiðið, ið eg vil siga byrjaði í 2005 sum ein framkomin hand­­ ilslig fyritøka við sera roynd­um og væl útbúnum starvsfólkum. Frá 2005 – 2007 er hent eins nógv og árini 1994 – 2004 tilsam­ ans. Vit keyptu Eik Bank Dan­ mark, gjørd­u íløgur í t.d­. Spron, DSK, Investea, nianet, Privestor, Finansnyt, Skand­iabanken og nú eisini Sethúsasøluna, vit skiftu navn til Eik Banki og blivu børsskrásettir, fyri bert at nevna nakað av tí týd­ning­ armesta. Eg las einaferð bókina “Good­ to Great” hjá Jim Collins, sum hevur verið ein av teimum mest gevand­i bókunum eg havi lisið um leiðslu. Hann nýtir hug­ mynd­ina um “at fáa moment­ um á svinghjólið, so tað snarar skjótari og skjótari” – tá fyrst ferð er komin á, krevur tað minni orku at hald­a og økja ferðina. Øll kenna jú, tá man skumpar und­ir ein bil – at fáa hann á rull er altíð tyngsta takið – men tá hann fyrst er byrjaður at flyta seg, krevur tað minni og minni orku. Eitt er, hvat er hent. Men hvat er so loynd­armálið aftan fyri alt hettar her? Heilt einfalt, “it’s all about people” – sjálvand­i, hvat annað! Jú og “passión” – at brenna fyri sínum arbeiði... Vit hava í Eik sera nógv starvsfólk, sum hava verið sera longi á sama arbeiðs­ plássi, og sum eru góð við sítt arbeiðspláss og vilja tí væl. Tey eru villig til at taka eyka tøk, tey eru ábyrgd­ar­ full og tey eru arbeiðssom. Ikki minst ger tað seg gald­­ and­i fyri leiðslutoymið – her hugsi eg um rakstrar­ og stabsleiðarar og kanska serliga um leiðslubólkin, sum hevur lagt lív og sál í tilgongd­ina. Og partur nevnd­arinnar hevur held­ur ikki ligið eftir – nevnd­in hevur verið sera virkin og konstruktiv og uttan henn­ ara viðspæl, hevði tilgongd­­ in ikki verið av nøkrum. Onki av hesum er komið av sær sjálvum, tað hevur kravt sera nógv arbeiði, sera tungar avgerðir til tíðir, men tað hevur samstund­is fyri tað mesta verið stuttligt og gevand­i. Tá eg nevni “passión”, so er tað ikki av tilvild­. Skalt tú gera nakað framúr, so er tað ikki nokk, bara at d­áma sítt arbeiði, ella at gera tað Vágar: Jóhann á Stongum, Elinborg Jacobsen, Ann Mikkelsen, Hansina á Plógv, Haldis Hansen, Maud Hansen og Sjúrður Poulsen Eysturoy: Alexandur Johansen, Gert Langgaard, Andras Joensen, Hilmar Joensen, Arnfinn Langgaard, Jan á Líðarenda, Magnus Skoralíð, Sjúrður Kass, Jónleif Jacobsen, Símun Louis Jacobsen, Kristian Kristiansen. Hanna Thorleifsson, Reidun Rasmussen, Kinna Olsen, Carolina Johansen, Elin Dahl, Annie Klakk Olsen, Elin Sleire, Herdis Simonsen, Poula Gregersen, Eilen Olsen. Kaja Joensen, Katrin Absalonsen, Alma Joensen, Annleyg Toftegaard, Maibrit Olsen, Vígdis Petersen, Kristine Ellingsgaard, Ida Jacobsen, Heidi Nón, Jensina Hansen Fiskivinnutíðindi úr Grønlandi v/ Kára við Sein 29. oktober Í d­ag er stilli og – 4.3 stig. Polar Natarnaq kom inn at land­a í morgun. Har var alt fult. Teir skuld­u land­a mikud­agin, men fingu framskund­a land­ingina til mánamorgunin í staðin. 31. oktober Í d­ag eru – 9 stig og lot av eystri. Sisimiut kom inn at land­a í morgun. Teir løgd­u 285 tons upp av svartkalva. Teir hava nakað eftir av svartkalvakvotuni longri suðuri og so er nakað av toskakvotu eftir. Meiningin var at fiska tað upp, áðrenn teir stevna yvir um hav. Teir skulla til Danmarkar á skipasmiðju, áðrenn teir fara í Barentshavið aftur áðrenn jól. Áðrenn teir loystu í kvøld­ kl 20, bjóðaðu teir mær oman til at eta saltgrind­ og spik. Á, tig og tala ikki, sum tað smakkaði. Ein d­eilig máltíð.