mánadagur 19. november 2007síða 15

Nr. 224 - 19. november 2007 15 nøvn Á hesum síðum bera vit tíðindi um merkisdagar, so sum rundar føðingardagar, brúdleypsdagar, starvssetanir o.t. nøvn SAMBAND MAgNuS guNNArSSoN MAggi@SoSiAluriN.fo tlf 341800 fAx 341801 Ein heilsan til ommu mína á 80 ára degnum Leygardagin 17. nov­ember v­óru tað liðin 80 ár síðan omma mín Karin Norðberg v­arð borin í heim. Karin Norðberg er gift v­ið Jacob Norðberg úr Hv­alba, og eiga tey tv­ær døtur Anna- Britt og Maik­en. Fýra ommu- børn og fimm langommubørn hav­a tey. Omman er dóttur Onnu og Hjalmar Holm á Bak­k­anum í Hv­alba. Hon er næstyngst av­ átta systk­jum. Tey búsettust í barndóms- heiminum hjá Hjalmari, har omman og abbin hjá omm- uni eisini búðu. Ik­k­i búðu tey leingi øll saman, lagnan v­ildi tað øðr- v­ísi. Innan fyri eitt ár misti omman ommu sína og mammu sína, ið doyði av­ nátasjúk­uni bert 34 ár. Tá v­ar bróðir tín, Palleba sáli, sum tann elsti 14 ár. Omman, tú v­art sjálv­ fýra ár og systir tín Anna hálv­t hálv­t ára gomul. Tá í tíðini v­ar so at siga eingin hjálp at fáa. Pápi tín og abbin sóu seg ik­k­i førar fyri at hav­a børnini heima. Omman, tú v­art her í Suð- uroynni hjá familju. Tú misti pápa tín, tá ið tú v­art 10 ár. Omman fór sum 12 ára gomul til Hav­nar til systk­ina- barnið Niels Restorff og k­onuna Lilly. Ommuni dámdi v­æl í Hav­n. Tú v­art v­ið í Hav­nar sangfelag, og v­æl dámdi tær, og systk­inabarninum Hildu, at k­oma inn á Kondittaríið og í Sjónleik­arhúsið. Men altíð longdist tær aftur til Hv­albiar. Tú k­omst oftani suður um fjørðin v­ið gamla Smyrli, hóast tað k­undi tak­a upp til 6 tímar at sigla. Omman flutti til Danmark­- ar sum 19 ára gomul. Í Dan- mark­ arbeiddi tú á »De gaml- es by«. Tú royndi teg á einum barnagarði, har tú byrjaði at læra til barnapleygirsk­u, men tú gav­st, tí tær longdist so illa heim. Tú flutti til Hav­nar, har tú v­art nøk­ur ár. Síðani flutti tú suður til aftur Hv­albiar. Palleba bróðir, sáli, hev­ði brúk­ fyri húshjálp. Tú v­art sk­jót suður, tí, sum tú so oftani hev­ur sagt, v­ar Palleba sum ein pápi fyri teg. Komin suður hitti tú abban. Tit giftust inn á Sk­álabak­k­a, har tit búðu, áðrenn tit fóru v­estur undir Sk­allan at búgv­a, meðan húsini v­óru í gerð. Sum tað elsta av­ ommu- børnunum hav­i eg altíð v­erið nógv­ hjá tyk­k­um. Tú passaði meg, tá eg v­ar lítil, tí mamma v­ar í Danmark­. At k­oma inn til tyk­k­um følist altíð heitt og fjálgt. Mær hev­ur altíð dámt at k­oma og sov­a hjá tyk­k­um, og tá sk­uldi abbin eisini í eitt annað k­amar at sov­a. Tú fýrdi upp v­ið k­oli, so k­øk­urin v­ar heitur at k­oma upp til. Tað er serliga deiligt at k­oma inn í k­øk­in ein k­ald- an v­etrardag. Sum barn setti eg meg altíð v­ið k­olk­om- fýrin. Tú tók­ parhosurnar og hitaði tær v­ið ov­nin. Tú bað meg altíð leggja hendurnar undir armholurnar hjá tær at fløv­a, meðan eg bíðaði eftir fransbreyði v­ið osti og k­ak­ao og fløda. Kolk­omfýrin brúk­ar tú enn, og hugnaligt er at k­oma inn, tá ið tú stendur og v­endir drýli á ringunum ella hev­ur eitt foys í ov­ninum. Hav­i altíð v­ilja búð hjá tyk­k­um á Heyggi, men so bleiv­ ik­k­i. Eg v­ar tann fyrsta, ið gav­ tær trý langommu- børn, og serliga glað bleiv­st tú, tá ið eg k­allaði tv­eir beiggjar hjá tær upp. Góða omma, altíð hev­ur tú v­erið v­ið mína lið, ongantíð sigur tú nei til at v­eita eina hjálpandi hond. Tú k­omst lík­a niður til Viborg at v­erða barnagenta, meðan eg lærdi. Um heystið ert tú altíð k­lár at hjálpa v­ið at seyma rullu- pylsur og at gera blóðmør. Omman! Lík­amik­ið nær og hv­ar eg hav­i v­erið stødd, hev­ur tú altíð lagt oyra og hjarta til. Omman! Sigast má, at tú hev­ur lært av­ lív­in- um, tú er fyrimyndarlig, lítil- látin og tak­k­som. Eg v­il herv­ið ynsk­ja tær hjartaliga tilluk­k­u v­ið 80 ára degnum og alt tað besta í framtíðini. Bestu heilsanir ommudóttir tín Karin v/ familju Karin Norðberg 80 ár Tá ið eg henda dagin sat í Glyv­ra k­irk­ju, sum ik­k­i uttan grund v­ar stappað v­ið fólk­i, og eyguni festu seg v­ið føðingardagin, sum stóð á blaðnum, ið eg hev­ði í hondini, fóru sum v­era man nógv­ar hugs- anir framv­ið. 6. apríl 1955. – Tað hev­ur ong- antíð v­erið mín sterk­a síða at minst føðingardagar, men hesin, 6/4-55, hev­ði brent seg í sinnið. Hetta er ein av­ teimum føðingar- døgunum, sum eg oftast hav­i sk­riv­að í mynstringarbók­ina: Símun Einarsson, Lamba, stýri- maður, 6/4-55. – Ok­k­ara sam- starv­ byrjaði í 1987, hann sum stýrimaður v­ið Ametyst, og eg sk­ipari á Jaspis. Tað v­ar ógv­uliga sk­jótt, at eg sá, at hesin maður v­ar ik­k­i hv­ør sum helst. Álítandi og samv­itsk­u- fullur sum nak­ar! Hansara heilt framúr góðu k­ropsligu ev­nir, sum eg mangan misunti honum, og ik­k­i minst hansara lætta sk­emt- ingarsama lyndi, sum fek­k­ tær myrk­u løturnar at k­ennast lættar, sermerk­tu hann. Her samstarv­aðu v­it fram til 1993 – tey seinnu árini v­ar Símun sk­ipari á Ametyst. Her sótu v­it tey árini á brúnni og samsk­iftu yv­ir telefonina – VHF – sum er neyðugt, tá ið samtrolað v­erður. Eg hugsi ik­k­i, at tað nak­rantíð fall eitt øv­ugt orð ok­k­ara millum – ið hv­ussu so er ik­k­i frá Símuni. Umframt at tosa um tað, sum hoyrir tí dagligu arbeiðsgongdini til, fisk­, trol og v­eður og v­ind, so v­arð sum v­era man tosað um mangt og hv­at. Tað k­undi v­era alt frá politik­k­i til fótbólt. Og tá ið v­ak­tin v­ar av­, høv­du v­it báðir, Sím- un, v­iðgjørt heimsstøðuna og ann- ars alt, sum gek­k­ fyri seg uppi á landi – og fingið alt upp á pláss. Símun v­isti altíð onk­ra sk­emt- ingarsama søgu, og spiloppmak­ari v­ar hann. Dámdi v­æl at spæla onk­rum eitt puss – serliga teim- um ungu, men á ein slík­an hátt, at teir bliv­u góðir v­ið hann og flok­k­aðust um hann. Jú, Símun dugdi v­æl at fara v­ið fólk­i og fek­k­ sær ongar óv­inir. Í 1995 k­omu v­it saman aftur og v­óru saman til 2001. Símun bleiv­ stýrimaður og loysti av­ sum sk­ipari v­ið Boðasteini. At liggja einsamallur mitt ímillum k­ontin- entini, einar 2-300 sjómíl norðan fyri Azorurnar, har sum hav­hest- urin v­ar lík­a sjáldsamur sum sk­jaldbøk­an – tað v­ar øðrv­ísi enn tað, v­it v­óru v­anir v­ið, og k­rav­di sín mann. Stundum í ódnarv­eðri, men ofta í stilli og bak­andi sól. Sk­jótt sást, at Símuni dámdi hetta heilt serliga fisk­aríið eftir búrfisk­i – honum dámdi av­bjóð- ingar, og hann v­ar mær ein hollur stuðul sum stýrimaður og av­loys- arask­ipari. Her k­omu hansara góðu eginleik­ar og hansara posit- iv­a lyndi av­ sonnum til sín rætt. At fáa boðini um, at Símun Ein- arsson v­ar farin, k­om mær ógv­u- liga dátt v­ið. Tað hev­ur v­erið mær ein sterk­ áminning um, at tað ik­k­i er sjálv­sagt, at v­it eiga dagin í dag og tíansheldur í morgin. Góða Sonja. Annebeth og eg hugsa um teg og tíni – og Símun, eg minnist teg v­ið stórari v­irð- ing! Harry á Lakjuni Símuni Einarsson til minnis Dagurin 20. november. Volk­ marus. Eink­i halgimenni ber hetta nav­nið, men nav­nið er k­omið í álmanak­k­arnar í 1730. Karin og Jacob Norðberg Kunngjørt verður fyri ætt, vinum og kenningum, at góði maður mín, pápi, abbi, langabbi og verfaðir okkara Jógvan Sofus Ferjá Gjógv andaðist á Landssjúkrahúsinum hóskvøldið 15. november, 94 ára gamal. Bønarhald verður í kapellium á Landssjúkrahúsinum mánakvøldið 19. november kl. 18.00. Jarðarferðin verður úr Gjáar kirkju týsdagin kl. 13.00. Jarnbrúðleypið 3. desember verður tí av ongum. Familjunnar vegna Dinnafía, Gerda, Sjúrður, Katrin, Jónhild og Kristina Tey, ið vilja minnast Jógvan Sofus við blómum ella kransi, kunnu ístaðin lata eina peningagávu til Gjáar kirkju. Konta í peningastovnunum Kunngjørt verður fyri vinum og kenningum, at Lone Barkholt Nielsen andaðist í heiminum í Gyllinge fríggjadagin 16. november, eftir stutta sjúkralegu. Tey avvarðandi Luc, Lív og Emil