týsdagur 18. desember 2007síða 16

16 Nr. 245 - 18. desember 2007 Seinasta sunnudag varð kendi havnarmaðurin, Eli­ eser Arge, borðin út úr Ebenezer í Havn, 82 ára gamal. Essa var merkismaður burturav. Best kendur sum dugnaligur skurðlækni á Landssjúkrahúsinum í mong ár. Eisini var hann kommunu­ og landspol­ itikari, umframt fleiri álit­ isstørv sum hann røkti. Í hesum fáu minningar­ orðum, minnast vit hann sum ein hollan vin Ísraels. Essa var formaður í felag okkara, Vinir Ísraels í Føroyum, í 6 ár. Sum tann heiðursmaður hann var, røkti hann hetta starv til lítar, og gjørdi mong góð og mennandi átøk fyri hetta lítla landið, Ísrael, sum hann var so góður við. Sum flest øll vita, so hevur Ísrael allar tíðir ver­ ið noytt at berjast fyri lív­ inum. Landið hevur fingið mangar snuddir, men við góðari hjálp frá Gudi og góðum fólki, so er Ísrael á lívi dagin í dag. Sum lækni, so var høv­ uðsuppgávan hjá Essa at hjálpa fólki, sum vóru í neyð av sjúku ella skaða, og her skaraði Essa fram úr. Kanska var tað hesi íbornu evni og ynski, at hjálpa, sum eisini komu Ísrael til góðar. Essa gekk persónliga millum fólk og fyritøkur og savnaði inn fíggjarligan stuðul til frama fyri Ísrael, og tað var ikki smápeningur sum hann megnaði at lívga við, har tørvurin var stórur. Saman við Essa, í verk­ inum til frama fyri Ísrael, stóð kona hansara Lydia. Vit hava stóra samkenslu við Lydiu, Honnu, Sigrid og teirra kæru, og ynskja at Gud Ísraels og okkara troystar tey, sum bert Hann er førur fyri. Við hesum ynskja vit at lýsa frið yvir minnið um holla vin Ísraels, Elieser Arge. Felagið, Vinir Ísraels í Føroyum Essa, ein vinur Ísraels farin Tung og óverulig vóru boðini, sum komu, at Eirikur var deyður, einans 58 ára gamal. Eirikur var sonur Lisu og Valdemar Dam úr Kvívík. Valde­ mar var frá Norðskála og Lisa er úr Kvívík. Tey fingu átta børn. Eirikur traðkaði sínar barnaskógvar í heim­ bygdini. Hann giftist til Streymnesar við Rannvá. Tey fingu fýra synir. Í sínum ungu árum var Eirikur til skips bæði við føroyskum og norsk­ um skipum. Hann gavst við sjólívin­ um og fór at arbeiða á landi. Tey sein­ astu árini fór heilsan at bila, og mátti hann tí gevast í føstum arbeiði. Eirikur var virkin í politikki. Hann var uppstillaður fyri Sambandsflokkin og sat eitt tíðarskeið sum varamaður á tingi. Hann sat eisini í Hvalvíkar bygdarráði. Eirikur var góður at heita á. Var altíð til dystin fús, tá ið á stóð. Á flaggdegnum og bygdastevnum var hann vanur at halda røðu. Røðurnar hjá honum vóru altíð væl úr hondum greiddar. Fólk fóru altíð ríkari heim, tá ið røðan var liðug. Til sjónleik skaraði hann framúr, og mong eru tey, sum stuttleikaðu sær óført, tá ið Eirikur var á pallinum. Eirikur bleiv rættiliga sjúkur fyri uml. einum ári síðani. Eg og konan vóru og vitjaðu hann á Landssjúkra­ húsinum. Tað var tann sami Eirikur. Byrjaði at skemta beinanvegin og práta um gamlar dagar. Men álvar­ semi kom eisini fram, tá ið hann greiddi frá, at hann skuldi niður á Ríkissjúkrahúsið. Alt gekk væl, hann kom fyri seg aftur. Tá eg tosaði við hann seinni, lat hann væl at, men hann orkaði lítið, og legði so afturat: »Eg skal ikki klaga, eg eri frammi hvønn dag«. Tá ið eg kom norður at vitja, var altíð farið út á ruskplássið at vitja, tí har arbeiddi Eirikur nakrar tímar tveir dagar um vikuna. Hann visti altíð okkurt at práta um, ja fólk­ ini vóru mong, ið løgdu leiðina út á bryggjuna, ikki minst fyri at hitta Eirik. Saknurin er stórur, ikki einans hjá mær, men so sanniliga hjá øllum bygdafólkinum. Øll sakna Eirik, tí hann var ein sonn bygdamynd. Tíðliga ein morgunin fyrst í desem­ ber fór eg ein túr eftir Oyrini. Eg mátti steðga á eina løtu, alt var so kvirt, øll ljósini í bygdini speglaðust í ánni, víkin var so spegilsblonk, einans Halá hoyrdist í kvirruni. Eg hugdi niðan á heimið hjá Eiriki, tað var so óveruligt, at hann ikki var millum okkum longur. Tá komu mong góð minni fram fyri meg, um tær mongu hugnaligu løtur, vit høvdu saman, tær løtur takki eg tær fyri. Eirikur gleddist um tær sonarkonur, hann hevði fingið, men ikki minst gleddist hann um abbabørnini, ið nú vóru komin. Árini, ið hann fekk saman við teimum, vóru alt ov fá. Tit hava mist ein góðan verfaðir og abba. Tann kærleika, ið hann gav tykkum, ja, tað veit eingin betur enn tit! Góða Rannvá, Kristian, Valdemar, Jóhan og Høgni. Saknurin hjá tykk­ um er svárur, tit hava mist ein góðan mann og pápa. Hann gav tykkum ta umsorgan og allan tann kærleika, ið hugsast kann. At Eirikur var væl kendur og væl lýddur av øllum, vísti tann stóri skari, ið fylgdi honum til hansara seinasta hvíldarstað. Fallið ei í fátt, men haldið á. Harrin styrki tykkum á leiðini. Hvíl í friði. J. Minningarorð um Eirik Dam f. 1. sept. 1948 - d. 28. aug. 2007 Andlát og jarðarferðir Karolina Samulesen úr Haldarsvík, vanliga nevnd Kalla, andaðist leygardagin, 90 ára gamul. Kistan fer av Mørkini í Haldarsvíkar kirku miku­ kvøldið kl. 19. Jarðarferðin verður hósdagin kl. 14. Tey, ið vilja minnast Kallu kunnu lata Røktarheim­ inum á Mørkini eina peningagávu, konta í peningastovni. Kistan við Arnold Jacobsen fer úr kapellinum á Klaksvíkar Sjúkrahúsi í Betesda týsdagin klokkan 18. Jarðarferðin verður úr Betesda mikudagin kl. 12.30. Tey ið vilja minnast Arnold, kunnu lata eina gávu til Malta í Hirtshals, konto í peninga­ stovnunum. Borghild Eliasen í Fuglafirði andaðist á Lands­ sjúkrahúsinum, sunnudagin, 83 ára gomul. Bønarhald verður í kappellinum mikudagin klokkan 17. Jarðarferðin verður úr Siloa í Fuglafirði hósdagin klokkan 13. Andlát og jarðarferðir Marjun, ein av okkara vælkendu og virkisfúsu útisetum hevur eftir drúgva sjúkralegu lagt árarnar inn. Vit hava kenst frá barnsbeini av, men tey seinastu árini hava vit eisini sitið í nevnd saman í føroyska kirkju­ ráðnum við Sámalskirkjuna í Kjøpin­ havn, har hon var kassameistari. Marj­ un var stillfør, beinasom og fryntlig; hennara partur lá ongantíð eftir. Hon hevði sítt fasta pláss í kirkjuni, og var millum teir mest trúføstu kirkjugang­ ararnar í tí føroyska kirkjuliðínum, sum eftirhondini er blivið rættiliga fáment, uttan tá ið serligar hendingar ella kirkjuligar høgtíðir eru. Í nógv ár arbeiddi Marjun á skriv­ stovuni hjá Faroe ship í tí norðasta partinum av Kjøpinhavn, beint við har tann føroyska bátsmanningin ”Tvørá­ báturin” heldur til í dag. Í sjálvum Føroyahúsinum hevur hon við næstan hvønn týsdagsdøgurða verið føst sjálvboðin álitishjálp hjá leiðsluni. Hon var samvitskufull og álítandi í øllum felagsarbeiði, og hartil hevði hon stóran ans fyri skemti og alskyns mentunnartiltøkum millum útisetar. Hon visti nógv um føroyskan skald­ skap, serliga skyldmannin, Janus, sum hon við stórum brosi kundi for­ telja nógvar humoreskur um. Vit, sum sita í kirkjuráðnum fyri føroysku meinigheitina í Kjøpinhavn drýpa høvur í sorg yvir, at eitt hei­ lhjartað fólk verður tikið frá okkum so tíðliga á lívsleiðini Vit fámentu útisetar kulsa, tí vit eru allir blivnir so fátækir. Vit hugsa nógv um tey avvarandi og lýsa frið yvir minnið um Marjuna. Vegna Føroyska Kirkjuliðið við Sámalskirkjuna, Thorsgade í Kjøpinhavn Virgar T. Dalsgaard. kst. formaður Marjun Lamain (fødd Niclasen) farin Marjun saman við ommudøtrunum Elisu og Marjun nøvn