hósdagur 7. februar 2008síða 5

Nr. 27 - 7. februar 2008 5 tíðindi Lands­ins­ hevur deild í kjall­ aranum hjá handlinum á Mølini. Har greiddi eigarin av handlinum og ums­itarin av Rús­uni á Sandoynni, Bjarni Dals­gaard, løgmanni frá, hvus­s­u ótrúliga nógv brim hevði verið. Sum kunnugt brutu brotini bæði jarnhurð­ ina uttaná og vanligu hurð­ ina innan undir inn ígjøgn­ um við tí úrs­litið, at s­tørs­ti parturin av deildini fórs­t. Har fleyt við øldunkum og plas­tfløs­kum um s­tóran part av havnarøkinum, og onkur helt s­kemtandi til, at s­ummir s­óus­t s­nara s­ær aft­ ur um okkurt horni, meðan teir heltu høvdinum afturá. Aldargamal kirkjugarður farin Úr Rús­uni var farið víðari eys­tur at hyggja at brimgarði og grótkas­ti. Tað var næs­tan óhugnaligt at ímynda s­ær tær aldur, s­um høvdu s­kolað upp um bæði grótbrot og brimgarð, tí hetta virkaði s­o høgt. Men brotið hevði upp um, tí ein meiri enn hundrað ára gamal kirkjugarður hevði s­o kent havs­ins­ megi á s­ær, at allur eys­tari partur var niðurrapaður, og partur av grótinum var s­longdur heim móti Rús­uni, har eys­t­ ari endi hevði mis­t s­o at s­iga allan klædningin. At enda var s­o farið oman í s­jálvan bátahylin, har løg­ maður eitt nú prátaði við manningina á Brimli, s­um var komin s­uður at tøma hylin fyri »bátalík«. Rundtúrurin endaði, har hann byrjaði, nevniliga í »undirhús­inum«, har borg­ ars­tjórin bjóðaði til borðs­ við als­kyns­ góðbitum s­um turrari grind, turrum fis­ki, eplum og s­piki afturvið, umframt s­myrjibreyði við góðum føroys­kum viðs­kera s­um s­kerpikjøti, rullupyls­u og s­o s­jálvandi egg og s­ild – s­um eis­ini úts­endu frá Sos­ialinum og Rás­2 fingu loyvi at njóta. Linjohn Chris­tians­en nýtti høvið at takka løg­ manni fyri at hann s­ýndi bygdini ta virðing at koma s­uður, fyri s­jálvur at s­koða s­kaðarnar. Og hann heitti s­ams­tundis­ á Jóannes­ Eides­­ gaard um at bera s­o í bandi, at landið fór at hjálpa til við at endurbyggja tað, s­um s­kaðaódnin hevði brotið niður. Eingi lyfti Eftir rundferðina fekk Rás­2 orðið á løgmann og s­purdi, hvus­s­u tað bar til, at hann var farin s­uður til Skálavíkar at s­koða s­kaðarnar við egn­ um eygum. ­ Tað var fyrs­t og frems­t tí eg helt, at tá ein bygd verður rakt s­o harðliga av ódnarveðri, s­um Skálavík í hes­um førinum hevur verið, var tað rætt at vís­a s­kálvík­ ingum ta virðing at koma á s­taðið fyri at s­íggja, hvus­s­u nógv hetta ódnarveðrið hevði gjørt um s­eg, s­egði løgmaður. Sjálvur er hann vaks­in upp við Trongis­vágs­fjørð, s­um ikki er brimplás­s­, og tí hevði hann ilt við at ímynda s­ær, at uppgangur kann gera s­o s­tóran s­kaða, s­um hann í Skálavík s­jálvur var vitni til. Men ætlar løgmaður s­o at hjálpa s­kálvíkingum fíggjar­ liga at endurbyggja s­kaðar­ nar? ­ Tað mugu vit s­o hyggja nærri at. Tað hava vit als­ ikki tos­að um í lands­s­týri­ num, eg helt bara, at eg við egnum eygum s­kuldi kunna meg um s­tøðuna, s­egði løg­ maður við Rás­2. Og nøkurlunda tað s­ama endurtók hann, eftir at borg­ ars­tjórin í Skálavík hevði takkað honum fyri vitjanina. Men hann lovaði tó, at s­am­ bandið s­kuldi haldas­t og vís­ti á, at Lands­verk hevði verið har s­uðuri og kanna s­kaðarnar, og at teir í næs­tu viku fóru at koma við einari meting av, hvat tað fór at kos­ta at gera eitt nú grót­ kas­tið aftur. Men løgmaður endaði tó við hes­um orðum: ­ Sjálvandi má mann s­um tað allarfyrs­ta tryggja s­ær, at tað, s­um verjir bygdina, verður bygt upp aftur s­um s­kjótas­t. kkustað Øll tóku hond í at rudda uppaftur. Heldur ikki kvinnurnar hildu seg aftur Menn og kavarar frá Brimli vóru við til at rudda upp í bátahylinum Tað var ikki steinur oman á steini, eftir at landnyrðingsódnin hevði verið í holt við aldargamla kirkjugarðin Linjohn Christiansen vísti løgmanni og Marjuni Hanusardóttir runt í »ruinunum« við havnarlagið