mikudagur 13. februar 2008síða 23

23 tíðindi Nr. 31 - 13. februar 2008 og eg hevði onga pínu at tosa um. Eg kann siga, at eg lítla og onga pínu hevði seinni heldur. Anfinn og Berghild eiga tríggj­ar synir, og tað var Ká­ri, sum koyrdi hann til hús hetta kvøldið. - Konan og allir tríggir synirnir vóru heima hj­á­ okk- um beinanvegin. Ein sj­úkra- systir og svigarinda, sum býr her í bygdini, var í fyrst- ani í iva um, hvørt eg hevði fingið heilaskj­á­lvta. Hinveg- in fekk eg vikað kj­á­lkabein og munn, og hon sá­, at her var ikki brot. Veðrið var so ringt hetta kvøldið, at vegurin millum Viðareiði og Klaksvík var stongdur. Tí bar ikki til hj­á­ Anfinni at sleppa á­ skaða- stovuna í Klaksvík til kann- ingar. - Eg hevði tað hampiligt eftir umstøðunum, men kortini var eg so mikið illa fyri eftir viðferðina, at eg hevði í hvussu er ikki farið útaftur hetta kvøldið. Einki brot Fríggj­amorgun, sum hend- ingin fór fram hóskvøldið, fór Anfinn á­ sj­úkrahúsið í Klaksvík, men har varð staðfest, at einki brot var nakrastaðni. - Eg hevði brotið okkurt pettið úr tveimum tonnum, og eg føldi eisini tenninar ógvuliga eymar og kanska trýstar eitt sindur inn. Týs- dagin í vikuni eftir var eg hj­á­ tannlækna, og her vísti tað seg, at tríggj­ar tenn vóru loysnaðar í høgru síðu í yvirmunninum. Hesar eru nú undir eftirliti av tann- læknanum. Anfinn sigur, at serliga høgra síða av andlitinum hovnaði ógvuliga skj­ótt og nógv eftir stoytin. - Ja, eg vil siga, at andlitið var sum eitt stórt egg at føla uppeftir. Eg hovnaði upp- undir høgra eyga, sum at enda var heilt afturlatið, tvørtur um nøsina og yvir í vinstra eyga – og munnurin hekk skeivur. Tá­ ið ringast var, var høgra eyga hovið, blá­tt og afturlatið, og vinstra eygað var eisini blá­nað. Andlitið blá­naði heilt niður í barkakílan høgrumegin. Eg haldi, at blóðsamlingar- nar fordeildu seg væl kring um andlitið, leggur hann aftrat. Men líka so skj­ótt, sum andlitið hovnaði, fall tað eisini niðuraftur. - Eg haldi, at hetta rættaði seg lutfalsliga skj­ótt aftur, og teir næstu dagarnar sá­st dagamunur, sum hann tekur til. Skj­ótt fekk eg høgra eyg- að uppaftur, eins og munn- urin kom upp á­ plá­ss aftur. Feyk langt Anfinn sigur, at hann hevur verið á­ staðnum aftur, har skaðin hendi hetta herviliga illveðurskvøld. - Eg síggi, at eg eri fokin meira enn 10 metrar gj­øgn- um luftina. Um beinini komu niður á­ í hesi viðferð- ini ella ikki, dugi eg ikki at siga, men eg hevði í hvussu er einki sum helst stýr á­ kroppinum hesa løtu. Ei heldur fekk eg tikið fyri meg, sum eg fór sendandi. Hann sigur, at hvirlan, sum tók hann hetta kvøldið, hevði eina øgiliga megi og undarliga atferð. - Vit plaga at siga, at land- nyrðingurin líka sum fer uppfyri bakkan eysturi í Bergi, vit rópa, men tað gj­ørdi hann ikki á­ sama há­tt hetta kvøldið. Hvirlurnar kastaðu sær líka sum í allar ættir og hendan, sum tók meg, vendi líka sum aftur við somu øði. Hetta kvøldið, sum hend- ingin fór fram, tørnaði Anfinn inn um 22-30-tíð- ina, og tað var bevíst, sum hann tekur til. - Vit hildu ikki, at eg hevði nakrar innaru bløðing- ar, men ein á­vísur ivi var sum nevnt um heilaskj­á­lvta. Tí varð hildið vera rættast ikki at fara til songar ov stutt eftir skaðan fyri at síggj­a, hvussu hetta nú tók seg upp. Leygardagin, sum illveðr- ið herj­aði hósdagin, var fyrsti tingfundur eftir løg- tingsvalið, og tá­ boðaði Anfinn í brævi tinginum frá­, at hann ikki kundi møta vegna skaða. - Eg kundi sikkurt farið til Havnar hendan dagin, men eg valdi ikki at fara, tí eg var simpulthen ókenni- ligur. Fólk høvdu øtast, leggur hann aftrat. Størri virðing Anfinn sigur, at hann hevur altíð havt stóra virðing fyri veðri og vindi, og henda virðing er ikki vorðin minni eftir hesa hending. - Eg havi ongantíð uppliv- að slíkt á­ður – ella nakað, sum líkist hesum, og hetta skal upplivast fyri at trúgva, at tað er satt. Hevði onkur fortalt mær, at slíkt kundi henda, hevði eg næstan sagt, at tað var kolasvørt lygn. Men eg havi fingið annað at síggj­a, sigur Anfinn Kallsberg, sum tíbet- ur ikki hevur fingið varandi mein av hendingini. mgang í ódnarveðrinum - Andlitið var sum eitt stórt egg at føla uppeftir. Eg hovnaði uppundir høgra eyga, sum at enda var heilt afturlatið, tvørtur um nøsina og yvir í vinstra eyga – og munnurin hekk skeivur. Andlitið blánaði heilt niður í barkakílan høgrumegin, sigur Anfinn Kallsberg Kona Anfinn, Berghild, tók myndir av andlitinum á manninum í allari gongdini. Tá ið skaðin hendi, var vegurin millum Viðareiði og Klaksvík stongdur, og tí slapst ikki av bygdini og á skaðastovuna Yvirvaksnir kalvar Í fj­ør heyst fekk norðmaðurin Tom Richard Kristiansen ein velduga stóran kalva í gørnum sínum. Norðmenn siga, at hetta er størsti kalvi, sum veiddur er í norskum sj­ógvi. Men spurningurin er, um kalvin, sum føroyski skiparin Hj­algrím Vestergaard fekk við Skj­øtninberg á­ sinni, ikki var uppaftur størri. Kalvin hj­á­ Tom Richard vigaði heili 629 pund, sum er 49 pund meira enn gamla metið, sum var 580 pund. Hann varð má­ldur at vera tríggj­ar metrar langur og ein metur breiður. Ein føroyskur skipari í Noregi, Hj­algrím Vestergaard av Tvøroyri, fekk ein velduga stóran kalva í norskum sj­ógvi í 2001. Á tí eina túrinum fingu teir ein kalva, sum var 2,85 metrar langur, 1,36 breiður og 50 sentimetrar tj­úkkur. Teir skóru upp í seks kurvar av flaki - og haraftrat varð nógv koyrt burtur, sigst.