týsdagur 19. februar 2008síða 19

19 vinnan Nr. 35 - 19. februar 2008 hvussu vit kunnu fáa sum mest burtur úr hesum. Nógvar talur Tað vóru fleiri, sum høvdu ymiskt uppá hjarta á fiska­ virkinum í Skopun í gjár, og heilsanir og góðynskir mundu – positivt sagt – ong­ an enda tikið. Meðan Sosialurin steðg­ aði á virkinum, lýddu vit á nakrar av røðunum. Síðan fóru vit niður í framleiðslu­ høllina at vitja virkisleiðaran og hansara fólk. Tey stóðu so hugagóð við maskinurnar og á sínum plássum við reinskeri­og pakkiborðini, meðan vertir og gestir hildu dagin uppi í matarhøllini við góðum køkum, kaffi og te. Arbeiðsfólkini fingu kort­ ini eisini sín part av køkuni, tá ið regluligir steðgir vóru. Tað var Marner Lisberg, sum fyrstur var at siga nøk­ ur orð. Hann hugleiddi um tíð­ ina, tá ið virkini í oynni lótu uppaftur eftir kreppuna – undir navninum Sandoy Seafood, og hann vísti eisini á, hvussu góðar kreftir í Sandoynni tá talaðu fyri, at sandoyingar fingu sína loysn, so virksemi aftur kundi blíva á virkjunum. ­ Tað var ein kostnaðar­ mikil uppgáva at fáa virkini í haldgóðan stand aftur, og tá ið vit byrjaðu at keypa fisk, stóð nógv á likviditeti­ num. Marner vísti á, hvussu stóran týdning tað hevur, at fólkið á plássinum hugsar um bygdina og arbeiðspláss­ ini. ­ Tey vita, hvønn týdning fiskavirkið hevur fyri bygd­ ina, og tey vita eisini, hvat tað merkir, tá ið einki virk­ semi er. Hann segði, at tað var ikki sum vanligir ”investor­ ar”, at teir tóku yvir virkini í oynni, tí higartil hava virk­ ini ikki kastað tað nógva av sær. ­ Men vit vóna framhald­ andi, at hetta virksemið sum frálíður fer at dryppa av sær – eisini til okkum eigarar. Marner segði, at tá ið felagið byrjaði sítt virksemi í Sandoynni, var avlop av fólki, sum hann tók til, men í dag vantar virkinum í Skopun fleiri reinskerarar. ­ Best hevði verið, um vit kundu arbeitt í tveyskiftivakt á virkinum. Høvdu vit havt nakrar útlendingar, sum stuðlaðu undir henda møgu­ leika, hevði samstundis ver­ ið meira arbeiði til okkara egnu arbeiðsmegi, segði Marner Lisberg. Døpur tíð Egil Olsen, sum er í nevnd­ ini aftanfyri Sandoy Sea­ food, segði, at tað var ein trist tíð, tá ið teir fóru at fyrireika upplating av virki­ num í Skopun. ­ Her var einki fólk at síggja, og tað vísti seg, at fólk trúðu ikki uppá, at virk­ semi kundi blíva aftur í oynni. Hendan tíðin vísti okkum, hvussu hart ein slík kreppa kann raka eina bygd – og eitt øki. Men skjótt broyttist hug­ burðurin. ­ Tá ið virksemið byrjaði, og ein tíð var fráliðin, broytt­ ist alt. Fólk fingu trúnna aftur, og tey gjørdust glað. Tað hevur nógv at siga, at ein sál liggur aftanfyri tað, tú fæst við, segði Egil Olsen. Í blaðnum í morgin fara vit at venda aftur til ymiskt annað, ið sagt varð við mót­ tøkuna, og tá fara vit eisini at vitja virkisleiðaran, Mart­ in Olsen, og hansara fólk. Bye bye bluebird á Norðurbryggju Tveir íslendskir filmar eru sýndir á Norðurbryggjuni seinastu tíðina, og næstur á skránni er Bye Bye Blue Bird hjá Katrini Ottarsdóttir. Tann áhugaverdi ”road­movie”­in frá 1999 snýr seg um vinkonurnar Rannvá og Barbu, ið eftir nógv ár í útlondum venda heim til Føroya. Tað gongur ikki stillisliga fyri seg; við teirra serliga klædnastíli og ósmædna atburði gera tær føroyingar bæði forvitnar og forargaðar. Vinkonurnar hava tó meira í hyggju enn tað. Báðar hava loynidómar – serliga um familjuviðurskifti ­ og nú skal alt undan kavi… Leikstjórin Katrin Ottarsdóttir verður sjálv til staðar – hon introduserar filmin og tosar aftan á um hann við áskoðararnar. Sýningarnar verða miku­ og hósdagin. eftir kreppuna ikki eru við, eru Andreas F. Hansen og Í reinskerihøllini gekk arbeiði sum vanligt, meðan móttøka var í matarhøllini Øll fingu lagkøku, kaffi og te Framsýningin í gongini hevði stóran áhuga millum gestirnar