fríggjadagur 30. mai 2008síða 12

Nr. 102 • 30. mai 2008 Vikuskifti 12 SJÚKRAFLUTNINGUR. Rani í Líð, Petur av Kák og Niels Danielsen eru høvuðsleik­ arar í hesi mynd av portør­ starvinum á Landssjúkra­ húsinum. Vit hava tikið úr rúgvuni av upplivingum, vit høvdu saman við teimum eina tólv tíma langa vakt. Lesið um sjúkraflutning við ketogandoyvdum sandoy­ ingi, stríð móti óskynsom­ um loysnum og eitt ísakalt og angandi andlát - Blóðtrýstið er ókey! Hann hev­ur fingið Primperan, Voltaren og injektión av­ Ketogani frá læknan- um! Klokkan er trý korter til elliv­u ein v­anligan fyrrapart. Vit eru á v­eg av­ Gomlurætt til Hav­nar. Í ljósabláari skjúrtu v­ið stuttum ermum situr 42 ára gamli Petur av­ Kák og v­iðger sjúklingin á børuni. Tríogtretiv­u ára gamli Rani í Líð, sum koyrir sjúkrabil- in, er í hv­ítari t-troyggju. Boðini frá kommunulæknanum eru, at sjúklingurin, sum er sand­oyin- gur um seksti ára ald­ur, hev­ur gallstein. Ella kanska hjartatrupul- leikar. Hann hev­ur ógv­uliga ilt og fær ilt gjøgnum Hud­son-masku. Petur av­ Kák held­ur fram at kunna v­akthav­and­i í Hav­n í telefonini: - Læknin v­isti ikki, um tað møgu- liga v­ar gallsteinur. Men hann helt ikki, at tað v­ar hjartað. Mað- urin hev­ur einki tikið fyri hjart- að. Blóðtrýstið v­ar 152 yv­ir 85 klokkan 10.36. Vit máta blóðtrýst- ið aftur nú. Hann saturerar 100, og pulsurin er 53. Her stend­ur returkoyring 1 í journalinum, men v­it koyra kotu 2. So tað er í fínas- ta ord­an. Ókey, bei! Sjúklingurin er róligur, hóast hann enn fær ringar ríðir v­ið pínu. Tá ið herðind­ini eru harðast, trív­- ur hann v­ið høgru hond­ í eitt hand­- tak uppi und­ir loftinum og lyftir seg uppfrá. Hann spennir, so hv­ør spong spílast. Men komin á Vel- bastaðarháls fjara líðingarnar so líðand­i av­. Júst sum Rani hyggur í speglið, spitar upp og fer fúkand­i fram v­ið einum bili, yv­irhálar Ketoganið pínsluna hjá tí sjúka. Petur mátar blóðtrýstið. Tað er í lagi. Ketogankáti sjúklingurin fer at tosa um gamlar d­agar, tá ið Tórshav­n Rad­io og Reyði Krossur v­óru álitið. Petur smírist held­ur hv­eppin, men leggur enn d­ent á at hald­a øllum ótta burturi. - Tú hev­ur hav­t herðind­i av­ pí- nu, ha? Eg síggi, at læknin segði, at tað kund­i v­era gallsteinur, og at tað neyv­an v­ar hjartað. Tað er gott! Koma herðind­ini í høgru síðu? - Ja, sv­arar sjúklingurin og leggur so afturat, nøgd­ur sum bara ein maður v­ið uppgangand­i kenning kann v­era: - Nei, tað v­ar ikki lív­ v­ið Reyða Krossi! Petur tekur kjansin og smekkar heitasta politiska ev­nið á børn- una: Sand­oyartunnilin! - Hv­at held­ur tú; skulu v­it hav­a hand­a tunnilin? Men sand­oyingurin á børuni tekur øll á bóli. Hann av­d­úkar, at hann ikki torir at siga, at hann er rættiliga v­æl nøgd­ur v­ið Teistan! Flent v­erður hjartaliga, og soleið- is gjørd­i eitt leystligt prát um fast samband­ høv­uðsorsøkin til, at langi túrurin tóktist munand­i stytt- ri. Tí nú eru v­it brád­liga beint v­ið bráðmóttøkuna í G-bygninginum. Petur loysir blóðtrýstmátaran av­ arminum, beint áðrenn v­it bakka inn móti hurðini. Hann hev­ur eisini loyst iltslanguna frá, tá ið Rani togar børuna út. Vit rulla mannin inn á skaðastov­u 1, har ið læknin tekur um end­an. Ikki bara bl Reportasja Høgni Mohr Rithøvundur post@sosialurin.fo Reportasjurøð - Lív­ið á Land­ssjúkrahúsinum