fríggjadagur 30. mai 2008síða 13

Nr. 102 • 30. mai 2008 Vikuskifti 13 á blink Pet­ur iðrar seg eit­t­ sindur um, at­ hann ikki set­t­i elekt­rodur á mannin og t­ók hjart­amynd. Hann skriv­ar ambulansujournalin lidnan, meðan Rani fer at­ gera sjúkrabilin kláran t­il næst­a t­úr. Á v­eg út­ hoyra v­it­ læknan spyrja sjúklingin, um hann er t­rongur. Og sandoyingurin sv­arar: - Ja! Eg eri gorhungraður! Tað sker bara EINKI! Pet­ur og Rani flyt­a ut­t­an íhald sjúklingar inn á Landssjúkrahúsið og millum deildirnar. Pet­ur fegn- ast­ um, hv­ussu gev­andi t­að er at­ v­era saman v­ið einum hjart­at­royt­t­- um abba, sum Jenis av­ Rana legg- ur inn, og Rani harmast­ um, at­ ein fit­t­, krabbasjúk langomma, ið t­eir koyra t­il kanningar, neyv­an v­erður liv­andi leingi. Løt­u seinni gleðist­ Rani hinv­egin um, hv­ussu v­ælsign- að t­að er at­ síggja framgongdina hjá eini yngri, heilaskaddari konu, sum hann koyrir av­ fysiot­erapiini niðan á E3. Og Pat­ch Adams st­endur neyv­an Pet­uri av­ Kák kurl, t­á ið port­ørurin fær t­ríggjar sjúkar v­ágamenn á somu st­ov­u at­ renna saman í ein sannan skreyt­eld av­ skellilát­ri. Meðan Pet­ur og Rani alsamt­ føða sjúkrahúsið v­ið ráv­øru, sæst­ ein st­ut­t­beint­ur nólsoyingur v­ið t­reyst­ligum gongulagi fara í allar æt­t­ir innandura. Maðurin er um fimmt­i ára aldur. Hann eit­ur Niels Danielsen og er eisini port­ørur. Høv­uðsskyldurnar hjá Nielsi eru at­ heint­a rusk, skit­ið t­oy og brúkt­- ar sengur í dagt­ímunum. Fyrst­a leiðin hjá Nielsi um morg- unin er t­il E3, sum er uppv­enjin- gardeild t­il sjúklingar, ið hav­a hav­a v­erið rakt­ir av­ heilabløðing ella hav­a sklerosu. Ruskið er í sv­ørt­um plast­ikkposum, og t­oyið er í hv­ít­um t­oyposum. Alt­ er sav­nað í skolirúmunum. Niels t­v­eit­ir t­oyposarnar á ein parkerað- an v­ogn í t­unlinum. Seinni koma kv­iku kat­akombikkini at­ av­heint­a v­ognin v­ið t­rukki og sleipa t­unga t­oyfjallið allan v­egin undir jørð niðan í v­askaríið. Ruskið fer út­ í kjallarat­únið eyst­anfyri. Okkurt­ lamskot­ið flogv­it­ hev­ur fingið t­að andleysa innskot­, at­ ruskbingjan ikki kann st­anda aðrast­aðni enn beint­ v­ið inngongdina t­il kapellið. Bingj- an er ikki feld niður í t­únið; hon st­endur bara har sum eit­t­ falliskt­ list­av­erk og blómar í fullari hædd. Og hon lekur eisini eins og ein onnur Oljshana. Fleiri ferðir um dagin noyðist­ lágv­aksni nólsoying- urin av­ almakt­ at­ t­v­eit­a rokaðar ruskposar eina slaka manshædd upp í loft­, fyri at­ fáa ruskið inn um bingjukant­in. - Her er eisini nógv­ gamalt­ blóð, sigur Niels um medisinska ruskið frá rannsóknarst­ov­uni. Het­t­a ruskið fer í eina serliga bingju, sum st­endur uppaft­ur t­æt­t­ari inngongdini t­il Kapellið enn áður nev­nda, bláa ruskbingja; hon, ið ein lýggjan dag loypur bæði í eygu og nasar. Niels fer síðan í skolirúmini á seingjardeildini t­il skurðsjúk- lingar, medisinsku dagdeildini, skurðgongini, rannsóknarst­ov­uni og int­ensiv­u deild, áðrenn hann sum t­að seinast­a t­ømir ruskrúmið í kioskini. Arbeiðsskyldurnar v­ið innbygd- um óskynsemi dugir hann ut­t­anat­. Ikki minst­ hev­ur Niels v­ant­ seg v­ið at­ bíða eft­ir, at­ ein lyft­a skal v­erða t­øk. Í sambandi v­ið drepandi bíðit­íðina hev­ur onkur speisom sál klist­rað eina parker- ingsskiv­u á v­ognin hjá honum. - Man ger v­art­ v­ið het­t­a og hit­t­, men t­að sker bara EINKI, suffar Niels, sum hev­ur st­arv­ast­ her í 28 ár. Umsíðir eydnast­ t­að at­ leggja hald á eina lyft­u v­ið lyklinum, ið Niels hev­ur krógv­að aft­an fyri Kapel-skelt­ið í kjallaranum. Með- an lyft­an t­ogar okkum heilt­ upp á át­t­a, roynir Niels at­ t­ýna t­øgnina. Hann klappar fyri seg sjálv­an, ger prumpiljóð v­ið hondunum og mut­lar miðleyst­: - Bumm, bumm, bumm! Niels st­eðgar v­ið hv­ørja deild frá át­t­a og niðureft­ir. Hann kagar út­ um lyft­ukarmin at­ v­it­a, um st­arv­sfólkini hav­a hildið fyriskip- anina og set­t­ brúkt­u sengurnar v­ið lyft­una. Sengurnar v­erða handaðar Salv­ør Reynagarð og Mart­hu Johannesen í kjall- aranum. Tær kunnu v­aska seyt­jan skit­nar sengur í senn, hóast­ madrassurnar mangan eru met­t­aðar v­ið mannat­rekki, spýgg- juløgum og slint­rum av­ st­orknað- um sv­eit­a. Í sambandi v­ið sengurnar liggur Niels í einum endaleysum st­ríði um t­errit­orium. Alneyðugt­ er at­ hav­a smáar seingjagoymslur allast­aðni, so at­ honum ikki nýt­ist­ niður t­il Salv­ør og Mart­hu eft­ir reinum sengrum hv­ørjaferð. Enn sleppur hann at­ hav­a fýra á goymslu ut­t­an fyri rannsóknarst­ov­- una, men t­að v­erður v­alla leingi, skilst­. Klokkan 9 t­aka v­it­ ein innlagd- an mann út­ úr mót­t­økuni. Hann er lagdur niður í song og skal upp á át­t­a. - Nú, t­ygum eru ússaligur í morgun, sigur Niels v­ið mannin. - Ja, sv­arar t­ann gamli. Eg skuldi fara at­ sv­imja í morgun, men so fór alt­ at­ sigla fyri mær. - Góðan morgun, t­it­! Her er ein maður t­il t­ykkara! - Fínt­, Niels! Koyr hann bara innar á st­ov­u eit­t­! - Ókey, sigur Niels og gev­ur sjúkrasyst­ru- num eit­t­ lít­ið nev­s Við høvdalagið, Petur av Kák, portørur. Við fótalagið, Rani í Líð, portørur Mynd: Jens Kristian Vang ➘ - Lív­ið á Landssjúkrahúsinum Reportasjurøð