hósdagur 12. juni 2008síða 38

38 Nr. 111 - 12. juni 2008 Tónleikur Líggjas Olsen liggjas@gmail.com Margarinfabrikkin hevur í nógv ár virkað sum ein pallur fyri ungar bólkar, har fleiri av teim­ um eisini venja uppi á gomlu fabrikkini. Í hølunum, har dag­ stovnur dagliga verður rikin, er pallur og ljóðanlegg, so møgu­ leiki er fyri at spæla tónleik. Har er hugnaligt, við dekorativum málningum á vegginum og sofum at blaka seg á, og pláss er fyri nokso fitt av fólki. Tað er tørfort tó at fáa tað at ljóða gott. Tað verður skjótt hart og skurrandi fyri oyruni, og fríggjakvøldið var einki undan­ tak. Ljóðið var tó ikki beinleiðis vánaligt. Fríði við pultin gjørdi sítt besta, men tá harðast leikaði á, var tað altso nakað hart og ókontrollerað. Serliga um tú vart tætt upp at pallinum, var góður møguleiki fyri at fáa hoyriskaða, um tú ikki hevði stappað oyra­ proppar í oyrini, sum onkur hevði gjørt. Annars var konsertin vælvitjað. Tað virkaði, sum komu fleiri og fleiri fólk inn allatíðina, og eina løtu var rættiliga stappað harinni við ungum sum eldri áhoyrarum. Góð intuitión The Story Ends vóru fyrstir á pallin. Havi hoyrt hendan bólkin nakrar ferðir nú eftirhondini, og havi sum oftast dámað væl tað, teir gera. Fríggjakvøldið skuff­ aðu teir ikki. Teir eru enn líka frískir og stuttligir á pallinum, sum teir altíð hava verið, og nú við eyka limi í bólkinum, bass­ leikaranum Sakaris Joensen, sum má sigast at passa væl inn í bólk­ in við sínum kontanta bass spæli. Við nýggjum bassleikara og einum væluppløgdum Filip Mortensen á odda, syrgdu teir fyri, at fólkini í Margarinfabrikk­ ini komu til sín rætt. Haldi, at bólkurin veruliga hevur fatur á onkrum við sínum lætta, ómaka­ leysa úttrykki. Bass og trummur koyra væl saman, og legg so Hanus Mikael Andreasen á gittar og eyðkendu røddina hjá Filip Mortensen afturat, so hevur tú eina eind, sum letur spontanitet, einføld, tættsitandi riffs og ein­ faldar melodilinjur koma upp í eina hægri eind. Eg hevði hoyrt bólkin nakrar vikur framman­ undan á sama staði, og tá haltaði eitt sindur við samanspælinum, men hesaferð gekk nógv betur. Sakaris er komin til sín rætt og tað ljóðar kul. Serliga lagið »Good Intuition« sat væl, og tað var sum heild ein góð og frísk framførsla frá TSE. Eg vóni, at teir skjótt fara at smíða nøkur løg afturat og geva eina fløgu út. Havi hoyrt mestsum somu løgini frá teimum rættiliga leingi, so tað hevði verið gott við nýggjum løgum og at hoyrt hvussu bólkurin roynist í studio. Blues og grýtur Aftaná ein lítlan steðg kom tað besta, mundi eg sagt. Bluesarin Uni Debess. Við sær hevði hann Brand Jacobsen og Búa Dam, sum beint frammanundan heilt spontant hevði játtað at koma uppá pallin at jamma við. Hetta varð ein góð avgerð, tí tað rigg­ aði sera væl. Búi spældi uppá tammir og eina snartrummu, meðan Brandur hevði funnið eitt serligt trummusett við flosum, grýtum, ristum og øðrum stutt­ ligum tingum at sláa á (Helt meg hoyra Fríða siga, at tað vóru hann og Guðrið Hansdóttir, ið høvdu skrúvað tey saman). Sum Uni tók til: »Trummuspælarar verða sum børn, tá teir finna okkurt nýtt at spæla sær við«. Tað var feitt at hoyra Brand finna útav hesum settinum, sum hann ikki hevði spælt á áður, meðan Uni koyrdi við sínum eyðkenda bluesstíli, ið hann eftirhondini má sigast at meistra sera væl. M. a. spældi bólkurin »Before You Accuse Me« hjá Eric Clapton, og her kom ein longri jamsession uppí, sum var kul, serliga tí Brandur, við nýggja trummusetti­ num, og Búi vóru í sínum rætta elementi. Tað osaði satt at siga av góðum spæli og stemningi. Ein sera góð framførsla frá teimum trimum, og kanska teir áttu at umhugsa fleiri av hesum slag. A55 Triðja framførslan hetta kvøld var ein ungur bólkur, ið kallaði seg A55. Dreingirnir í bólkinum eru ikki meir enn 12­13 ára gaml­ ir, burtursæð frá eitt sindur eldra trummuspælaranum, sum av­ loysti ein annan, skilti eg á lag­ num. Teir spældu tøkuløg av m.a. Green Day og Guns 'n Roses. Bert tríggir mans eru í bólki­ num, sangarin spælir eisini bass, og so eru el gittari og trummur afturat. Samanspælið var, sum tað nú einaferð er, tá man byrjar at spæla rokktónleik í hasum aldrinum, men tó so; fínasta slag til at vera so óroyndir og ungir. Sangarin var deiliga karismatisk­ ur og hevði eina kula attitudu, og røddin var góð. Gittarleikarin slapp at spæla nakrar solo'ir, og hetta gjørdi hann við lív og sál. Hann sá heilt kul út haruppi, og kanska var eg vitni til ein fram­ tíðar Terja Skibenæs (Týr) her. Um hann venur nógv, væl at merkja. Stuttligt var at síggja og hoyra hesar ungu menninar spæla, og tað helt áhoyrarafjøldin eisini, sum tóktist at elska tað. So nú vóni eg, at teir skjótt fara at taka tað stigið víðari og gera egin løg og venja nógv. Abort og vælferð Jákup á Lakjuni kallaðist næsti ungi maðurin, sum spældi gittar og sang. Hesin spældi egin løg, sum hann hevur skrúvað saman heima í kamarinum hjá sær sjálv­ um. Hann viðgjørdi tey heilt stóru evnini so sum abort og væl­ ferð í annars einfaldu sangunum hjá sær, ið ikki ordiliga ríndu við hjá mær. Mær dámdi best tað fyrsta lagið, har hann imiteraði eina trompet í byrjanini. Tað var frískt og stuttligt. Restin hevði ikki so nógv uppá seg. Eg sakn­ aði sterkari melodiir og áhuga­ verdari útsetingar. Hann sang tó, sum um hann meinti tað, og kudos fyri tí. Nakað hart Næsti bólkurin var aftur ein ungur tannáringabólkur, ið mest spældi tøkuløg. Bólkurin byrjaði við 90'ara hittinum »Freak« hjá Silverchair, og tað er ræðuligt, tað var hart frá ta løtuna! So hart, at eg rýmdi út at hvíla oyruni. Metalbólkurin Synarchy trein síðani á pallin. Hesin bólkur hevur spælt saman síðani 2004 og hevur ein fittan fjepparaskara eftirhondini. Nakrir av teimum vóru tilstaðar fríggjakvøldið og headbangaðu óført við, meðan Synarchy rokkaðu tungt og hart við nógvari orku. Bólkurin virkar væl samanspældur og hevur tamarhald á larminum, hann spýtir út. Sum heild ein fín framførsla frá Synarchy, sum tó eisini mundi brostið oyrini út hjá mær, tí eg sat heilt frammi móti palli­ num at byrja við, inntil eg flutti meg longur aftur. Bendar Spónir endaðu Síðsti bólkurin á pallin fríggja­ kvøldið hevur heldur syrutta navnið Bendar Spónir. Fýra mans eru í bólkinum, ið spælir instru­ mentalan, tripputan rokk. Hoyrdi hendan bólkin tilvildarliga einaferð, teir vandu uppi á Marg­ arinfabrikkini, og helt, at teir ljóðaðu áhugaverdir og øðrvísi, so eg gleddi meg at hoyra teir aftur. Metti tað eisini vera eina fína framførslu fríggjakvøldið við heilt góðum løtum. Bólkurin jammaði yvir nakrar fáar, einfaldar akkordir, og tað gekk ein rættiliga týðiligur tráður aftur til 70'ara Pink Floyd. Eri nokso vísur í, at teir hava hoyrt klassikaran »Dark Side Of The Moon«, ið hevur ein heilt serlig­ an stemning yvir sær. Koyrt verð­ ur nógv uppá hetta við at skapa eina atmosferu yvir langar passasjur, við glíðandi yvirgang­ um yvir í nýggj pettir. Og tað ljóðaði gott hjá fýrunum! Avgjørt ein spennandi bólkur, sum verður spennandi at hoyra meira til framyvir. Tónleikurin í hásæti Serliga The Story Ends, Uni Debess og Bendar Spónir vóru eftir mínum tykki mest spenn­ andi bólkarnir, meðan Synarchy avgjørt eisini hava nógv gott í sær. Aftaná konsertina vóru oyrini troytt. Sum sagt, ljóðið kundi verið betur og til tíðir eitt sindur spakuligari, og kanska fyriskiparar av konsertum á Margarinfabrikkini áttu at havt longri ljóðroyndir. Men burtur­ sæð frá ljóðinum, var konsertin væleydnað, við nógvum áhoyrar­ um og vælupplagdum bólkum. Vónandi verður Margarinfabrikk­ in skjótt karmur um fleiri kon­ sertir við nýggjum, óroyndum bólkum/einstaklingum og eisini teim meira etableraðu, tí tað er umráðandi, at støð eru at spæla, har bert tónleikurin er í hásæti. Hetta kann Margarinfabrikkin, hóast ikki optimal, leggja høli til. Mong vóru samlað í Margarinfabrikkini til rokk konsert á Mentanarnáttini, og eina løtu var rættiliga fult har inni við ungum sum eldri áhoyrarum. Mynd: Beinta Haraldsen Mentanarnátt í Margarinfabrikkini Margarinfabrikkin var fríggjakvøldið, í samband við Mentanarnáttina, karmur um konsert við fleiri nýggjum sum eldri havnabólkum. Líggjas Olsen greiðir her eitt sindur frá um tiltakið og framførslurnar Synarchy vóru millum bólkarnar, sum framførdu í Margarinfabrikkini á Mentanarnáttini. Teir høvdu eina harða og orkufulla framførslu, sigur ummælarin Líggjas Olsen. Mynd: Eyðun Muller