mikudagur 16. juli 2008síða 3

Nr. 135 - 16. juli 2008 3 tíðindi Tað eru nógv viður­ skifti ið kunnu lýsa norðastu bygd okkara, eru høgu fjøllini – og lundarnir. Lundin flýgur eisini í ring í Ennibergi og endar síðani á borðinum í matstovuni hjá Elisa­ beth. – Líkt er til, at bæði føroyingum og útlendingum dáma væl henda rættin, sig­ ur Elisabeth Nybo á Viðareiði Matur Snorri Brend snorri@sosialurin.fo Myndir: Jens Kristian Vang Viðareiði: - Lundi er fastur táttur á okkara matarskrá, sig­ur Elisabeth Nybo á Við- areiði. Síðani á vári 2003 hevur hon rikið matstovu mitt í byg­dini. Her borðreiðir hon við alskyns mati, og­ serlig­a tí bjarg­afug­linum, sum eig­- ur í so stórum tali í Enni- berg­i. Hóast matarskráin er fjøl- broytt, er ikki frítt, at bæði føroying­ar og­ útlending­ar serlig­a hava fing­ið smakkin fyri hesum serstaka rættin- um – lundanum. - Tað frættist eisini í útlondum at vit hava lundar. So seint sum í g­járkvøldið var eitt danskt par her og­ vildi hava lunda. Tey høvdu hoyrt frá vinfólki um henda serføroyska rættin og­ vildu nú royna hann sjálvi, sig­ur Elisabeth Nybo við Sosial- in. Umframt matstovuna er eisini ein kiosk knýtt at mat- stovuni, eins og­ møg­uleiki er at keypa handalig­ arbeiði úr Føroyum. Altíð ein bringa Tosar ein við menn á Viðar- eiði og­ á øðrum lundapláss- um, er g­reitt, at lundaárini eru rættilig­a ymisk. Summi ár er nóg­vur lundi at síg­g­ja og­ fáa, meðan onn- ur ár er lítið og­ einki at fáa. Í ár bendir alt á, at hetta verður eitt g­ott lundaár. Men Elisabeth g­er kortini alt hon er ment fyri at keypa so mikið inn undir seg­ á hvørjum ári, at teir svong­u g­estirnir altíð kunnu bí- leg­g­ja sær eina lundabring­u til døg­urða. - Tað kemur tó fyri, at eing­in lundi er eftir, tá summarhálvan byrjar. Men so skjótt sum menn fara at fleyg­a, royni eg­ at fáa so nóg­var lundar sum g­jørlig­t. - Beint nú fáa teir væl av lunda, so nú ræður um at lig­g­ja framvið og­ keypa, sig­ur Elisabeth Nybo. Fuglur ella fiskur? Føroying­ar kenna sjálvandi væl til lunda, men útlend- ing­arnir kunnu vera í iva, um hetta er fug­lur ella fisk- ur. Onkur teirra torir ikki at royna henda serstaka før- oyska matin, og­ tað er ikki frítt, at tey mang­an skeita yvir á tey borðini, har borð- reitt verður við lundabring­u. Forvitnið teirra er eyðsýnt. Tey, sum royna lundan eru eisini í iva um smakkin. Tey flestu sig­a, at hetta smakkar ótrúlig­a væl, onnur at tað smakkar av fiski og­ havi, meðan uppaftur onnur sig­a, at smakkurin minnir meiri um steikta livur. - Hóast eg­ altíð hava for- bundið orðið »eksotiskt« við tað sum er sunnanfyri og­ ikki »det høje nord«, so er tað kortini júst hetta orð- ið sum fólk brúka, tá tey hava smakkað lunda. - Men fyri tey er ein lundi tað sama sum ein eksotiskur rættur. Henda rættin vilja tey sleppa at royna, nú tey eru komin hig­ar at ferðast. Mín uppg­áva er so at borð- reiða hann soleiðis, at tey koma aftur og­ aftur, sig­ur Elisabeth Nybo. Sum lundi á Viðareiði Lundar, lundar og lundar Í Føroyum er støðan hon, at summi pláss lig­g­ja soleiðis fyri at tær eru avskornar frá møg­uleikanum at fleyg­a lunda. Á Viðareiði hevur hesin møg­uleikin verið væl troyttur. Og­ hesin rætturin g­er eisini sítt til, at matstovan hjá Elisabeth so líðandi hevur fing­ið ein trúfastan skara av g­estum. Summum dámar væl at fáa fisk til matna, øðrum lambasteik, men ein stórur partur av teimum koma bert við einum í hug­a – at fáa lunda til matna. - Vit uppliva tað mang­an, at fólk koma ár eftir ár at eta lunda. Og­ tað eru enntá tey, sum koma fleiri ferðir sama ár, tí teimum dámar hetta so væl, sig­ur Elisabeth Nybo. ” Hóast eg altíð hava forbundið orðið »eksot­ iskt« við tað sum er sunnanfyri og ikki »det høje nord«, so er tað kortini júst hetta orðið sum fólk brúka, tá tey hava smakkað lunda Sonurin í húsinum, Pauli Nybo hevur til uppgávu at borðreiða fyri gestunum ­ Vit uppliva, at fólk koma fleiri ferðir sama summar at eta lunda, sigur Elisabeth Nybo, sum rekur egna matstovu á Viðareiði Nógvir gestir ivast í, um lundi – ella søpapegøje – er fuglur ella fiskur. Fyri føroyingar er kortini eingin ivi