fríggjadagur 5. september 2008síða 15

Nr. 170 - 5. september 2008 15 Poula Larsen, fødd Leo, úr Vági, búsitandi í Keypmannahavn, fer til gravar frá Risbjerg Kirkegårds Kapel í Hvidovre leygardagin kl. 11. Tey, íð vilja minn­ ast Poulu, kunnu lata Kristnastovu eina gávu, konta í peningastovn­ unum. Solgerd Thomassen, ættað úr Øravík, andað­ ist týsdagin 2. september á Lágargarði í havn, 87 ára gomul. Jarðarferðin verður úr Havnar kirkju leygardagin 6. septem­ ber klokkan 13. Maria Magnussen, van­ liga nevnd Mia, úr Vági, ættað úr Sandavági, andaðist í Sambýlinum í Vági mikudagin, 90 ára gomul. Kistan fer úr kapellinum á Suðuroyar Sjúkrahúsi leygardagin klokkan 17. Jarðarferðin verður sunnudagin klokkan 14 úr Vágs kirkju. Andlát og jarðarferðir Tøkk Vit takka hjartaliga øllum, sum sýndu samkenslu, tá ið okkara elskaða dóttir, systir, mostur og ommudóttir Sjúrða Gaard Oyndarfirði andaðist og varð jarðað. Tøkk Jógvan prest fyri troystarrík orð í kapellinum og kirkjuni. Tøkk Símun fyri góð orð í kirkjuni. Tøkk Sigrið og Ólavur fyri vakran sang. Tøkk fyri blómur og kransar. Eina stóra tøkk til tykkum, sum hjálptu til við jarðarferð og ervi. Tøkk øll tit vit lærdu at kenna á hennara lívsleið. Tøkk til tykkum mongu, sum fylgdu Sjúrðu til hennara seinasta hvíldarstað. Vegna tey avvarðandi Sólgerð, Hjørleif Guðrun, Vár, Rebekka Óli, Silas og omma Leygarkvøldið 23. august 2008 andaðist Anna hjá Rasmusi á Háskúlanum á Tjarnargarði. Hon var fødd í 1919 á Háskúlanum. Dóttir Rasm­ us á háskúlanum úr Miðvági og konuna Annu Suffíu, av Skarði. Anna var tað sein­ asta av børnunum hjá fyrstu háskúlahjúnunum, sum nú fór. Nakað vesalig man hon hava verið, tá ið hon var fødd, tí hon var heimadoypt alt fyri eitt og fekk navnið Anna Fríðrika, helst ein samanrunnin uppkalling av mammuni og ommuni á Skarði, Elsu Frederikku. Ikki óvæntað, sum dóttir annan háskúlamannin, var navnið eisini alment skrivað á føroyskum, hóast tað tá ið tíðini helst var vanligari, at kallinavnið var føroyskt, meðan navnið var skrivað á donskum máli. Anna var yngst av 6 systkj­ um. Elst var Ada, fødd í 1905, síðan komu Elsa Johanna fødd í 1910, Jóannes føddur 1912, Sjúrður føddur í 1914, og næstyngstur var Ólavur føddur í 1916. Í húskinum var harumframt omman av Skarði, sum kom til teirra at verða, nakað eftir at Skarðsbygd avtoftaðist. Tíðliga var hon skild frá foreldrunum. Hon hevði viðføtt mjadnabrek, sum alt lívið var henni ein bági. Hetta brek mátti rættast av teirri fremstu serfrøðini, sum tá var tøk á Ríkissjúkra­ húsinum í Keypmannahavn. Rasmus fór við henni til Keypmannahavnar, tá hon var tvey ára gomul. Ikki høvdu foreldrini umstøður at verða hjá henni undir sjúkraleguni, so Rasmus fór aftur til Føroya uttan Annu. Rasmus hevði ein vinmann, sum var blaðmaður í Keyp­ mannahavn, Søren Vase­ gaard at navni. Hann hevði hitt hann á Vallekilde Háskúla 1892/93 og havt brævaskifti við hann øll árini síðani. Søren gekk javn­ an at vitja Annu, fyri í brævi at greiða Rasmusi og Annu Suffíu frá, hvussu gekst. “Min mand kommer og besøger mig” segði Anna, at hon plagdi at siga við sjúkra­ systrarnar, tá ið hon gleddist um, at hann fór at koma at vitja. Hálvtannað ár gjørdist uppihaldið í Keypmanna­ havn, og tá hon kom aftur til lands, kendi hon ikki mamm­ una aftur, og einasta tungu­ málið, hon nú dugdi, var danskt. Á Háskúlanum kom, sum vera man, nógv fólk. Háskúlin var tá einasti at kalla skipaði føroyski ment­ anardepilin, sum var. Undir­ vísing av næmingum og alment kjak um føroysk evni hvørt um annað. Um summ­ arið, tá ið dreingirnir vóru til skips, vóru gentuskeið, meðan vetrarhálvuna vóru dreingjaskeið. Nógv munnu tey verða, sum hava gingið á hesum háskúlaskeiðum, og hava kent Annu. Við so stórum tali av fólki úr øllum ættum í Før­ oyum, sum savnaðist á einum staði undir trongum húsaumstøðum, gjørdist tuberklavandin stórur fyri háskúlafólkini. Børnini hjá Rasmusi fingu øll smittuna, Anna og Jóannes vóru ein­ astu teirra, sum ikki gjørdist sjúk. Ólavur fekk viðgerð og bleiv frískur. Deyðin gjørdist í barna­ og ung­ dómsárunum hjá Annu tískil alt ov ofta gestur. Elsa Johanna doyði í 1927, Mamman í 1932, Omman av Skarði í 1934, Sjúrður í 1939 og Ada í 1940. Ung gjørdist Anna tí álitið í húsarhaldinum hjá Rasmusi á Háskúlanum. Líka so stóran týdning, sum Rasmus hevði úteftir, hevði Anna innanhýsis í húsar­ haldinum, hóast sín unga aldur. Persónliga at forvinna sær pening var nakað, sum lá aftarliga í raðfestingunum hjá háskúlamonnunum, og tað hevur uttan iva sett til­ svarandi stór krøv til hús­ førsluna. Í 1938 fór Anna til Ong­ lands at tæna. Saknur var í henni hjá Rasmusi, og hann óttaðist, at bardagi fór at bresta á millum stórveldini, og strongdi tí á at fáa Annu aftur til Føroya. Glaður mundi hann tí verða, tá dóttirin kom aftur til lands. Undir krígnum kom Oskar, ein vestmenningur, at ganga á Háskúlanum. Dámligur og ikki minst skemtingarsamur. Tað rann saman millum tey bæði. Ikki var Oskar minni áhug­ aður enn Rasmus í øllum tí, sum kundi verða føroyskum máli og føroyskari mentan at frama. Í 1948 giftust Anna og Oskar. Tey giftust inn til Rasmus á Háskúlanum. Tvey børn fingu tey, Adu og Hermann. Sum persónar vóru Anna og Oskar ógvu­ liga ymisk, men kanska júst hetta gjørdi, at tey riggaðu væl saman sum hjún. Fremst í huganum hjá Annu lá altíð at verða nakað fyri onnur. Hon spurdi altíð, hvussu onnur høvdu tað, og hjúklaði um tey. Nógv var hon sjálv sjúk gjøgnum lív­ ið, men tað tók hon ongan­ tíð sjálv upp á tungu, og varð hon spurd, tileinkis­ gjørdi hon tað sum oftast. Sera trúføst var hon móti familju og vinum. Meira enn nakar annar skilti hon týdningin av, at samband við familju og vinir má røkj­ ast. Føðingardagar hjá børn­ um og barnabørnum var hon sjálvsagt altíð í, men eisini í føðingardøgum hjá børnum hjá brøðrunum og enntá eisini í føðingardøgum hjá abbabørnum teirra. Á jólum lá eisini altíð ein lítil pakki til øll tey somu frá Annu. Barnagóð var Anna, og barnatekki hevði hon. Serliga teimum minstu børnunum dámdi henni væl at sita undir og práta við. Í fimmti­ og sekstiárunum var Oskar sera virkin á mentanarpallinum í Føroy­ um, og tók Anna onkuntíð lut í slíkum virksemi. Hvør minnist hana ikki sum Suffíu mostur í Fólk og dólgum í Kardumummu­ býnum. Men mest helt Anna seg til sangin. Var í nógv ár við í Havnar Sang­ felag og seinni í Kristiliga Sangkórinum. Í útvarpinum var Oskar nógv at hoyra, og so hvørt sum útvarpið gjørdist hvørs­ mansogn, gjørdist Oskar veruliga kendur úti um land­ ið. Anna bleiv tí nú heldur millum fólk ofta kallað Anna hjá Oskari heldur enn Anna hjá Rasmusi á Háskúlanum. Rasmus gjørdist elligam­ al, tey seinastu árini var hann tó óhjálpin. Ongin heimahjálparaskipan var tá, og fá ellisheimspláss vóru, um nøkur. Anna stóð einsa­ møll við endan at taka sær av honum, tó væl stuðlað av Oskari. Serliga strævin hjá Annu vóru seinastu tvey árini, áðrenn Rasmus doyði í 1962. Eftir at Rasmus var deyður, fóru Anna og Oskar undir at byggja sær hús úti í Perskonugøtu, hagar tey fluttu inn í 1963. Anna fór fyrst í áttati­ árunum á fyrsta sinni av húsunum at arbeiða. Hon fekk starv at vaska á Tekn­ iska Skúla í Havn. Hetta starv hevði hon, til hon legði frá sær fyri aldur. Oskar gjørdist fyrst í nítiárunum álvarsliga sjúk­ ur, og Anna var honum tá ein dyggur stuðul og var nógv við honum í sjúkra­ ørindum í Keypmannahavn. Tá Oskar doyði í 1995, var tað Annu ein stórur smeit­ ur. Seinastu árini hevur Anna verið rættuliga sjúk og óhjálpin, og í 2004 gjørdist støðan hjá henni soleiðis, at ikki bar til at vera heima longur, og flutti hon tí á Tjarnargarð at verða. Ikki var lætt hjá Annu at sann­ kenna tann veruleika, at hon nú ikki longur var tann, sum skuldi hava umsorgan fyri øðrum, men at hon nú var komin í ta støðu, at onn­ ur máttu hava umsorgan við henni. Við hesum orðum fara vit við virðing og takksemi at minnast Annu fyri hennara stóra trúfesti mótvegis okk­ um øllum í familjuni. Bróðurdøtur og - sonur Anna hjá Rasmusi á Háskúlanum farin www.sosialurin.fo Anna og Oskar