týsdagur 9. september 2008síða 23

Nr. 172 - 9. september 2008 23 tíðindi eisini mennast um førum einki upp í bygdini. Svarið sum tey hava fing­ ið frá hagastýrinum er, at rættin hevur ligið har í so langa tíð og tí skal hon ikki flytast. ­ Hetta er ein rættiliga onkisigandi grundgeving eftir mínum tykki. Lá ikki ein rætt á Rættartrøðni í Havn fyri nógvum árum síðani? Ongin segði nakað til at hon var flutt. Men hví skal tað verða øðrvísi her? ­ Ein kann ikki steðga menningini í eini bygd, bert tí at ein ikki vil taka eina gamla rætt niður. Eg dugi ikki rættiliga at skilja, at seyður og neyt skulu hava slíkan framíhjárætt. ­ Eg trúgvi, at um viljin veruliga var til staðar, so kundi ein tosað seg til rætt­ is: Út frá hesum kundi hetta økið verðið nýtt til eitt annað endamál, samstundis sum hinir fingu eina nýggja rætt á øðrum staði, vísir Meinhard Jacobsen á. Kommunan hevur sjálv ein langan lista við fólki, ið ynskja grundøki. Og við ætlaða Skálafjarðartunlin­ um í ljósmála, er lítil ivi um, at fólk í framtíðini fara at vilja búseta seg her í Kol­ beinagjógv. Sjóvar kommuna hevur eisini verið so framsíggin, at tey hava gjørt eina spenn­ andi menningarætlan. Her verður sagt frá nøkrum hug­ skotum um, hvussu komm­ unan kann verða ment og útbygd í framtíðini. Í hesi ætlanini varð Kol­ beinagjógv eisini nevnd, millum annað við bústaðar­ møguleikum. Tá koyrandi verður beinleiðis til Havn, verður skjótt og einfalt hjá fólki at búgva her og fara til arbeiðis í Havn. Í Kolbeinagjógv er ein bátabryggja, her bátar ikki kunnu liggja tryggir alt árið. Men áhugi er kortini fyri at henda kann gerast partur av alivirkseminum hjá Vestlaks - Eg dugi ikki rættiliga at skilja, at seyður og neyt skulu hava slíkan framíhjárætt, sigur Meinhard Jacobsen, sum her stendur frammanfyri rættina og á tí økinum, sum eins væl kundi verið nýtt til sethúsabygging ” Ein kann ikki steðga menningini í eini bygd, bert tí at ein ikki vil taka eina gamla rætt niður Lív og virk- semi á landi Í Kolbeinagjógv finnast eingi arbeiðspláss í dag. Menn sigla fyri tað mesta, og kvinnur arbeiða ymsastaðni á Strondum. Tó er kortini ikki óhugsandi, at eitthvørt vinnuligt virksemi kann fara fram í lítlu bygdini: Kolbeinagjógv er nevni­ liga útgjørd við eini lítlari atløgubryggju. Henda atløgubryggjan er kortini ikki so trygg, at bátar kunnu liggja trygt her alt árið. Hon varð gjørd seinast í 30’­unum, stutt eftir at fyrstu húsini vórðu bygd. Men tíðarinnar tonn hevur eisini slitið uppá hana, og í dag er hon í ringum standi, tí nógv í henni hongur meiri og minni í leysari luft. Hinvegin er tað ein sannroynd, at beint út fyri bygdina hevur Vest­ laks eitt av stóru alibrúk­ um sínum. Leiðslan í fyritøkuni hevur víst áhuga fyri at bøta um bátahylin, soleið­ is at teir kunnu nýta hann í sínum virksemi bæði summar og vetur. Her er hugsanin at gera eina felags loysn, har komm­ unan rindar ein part og fyritøkan sín part fyri arbeiðið. Í dag verður arbeiðið skipað út frá Kollafirði, men Meinhard ivast kort­ ini ikki í, at varð ein slík loysn veruleiki, hevði tað bøtt munandi um arbeiðsumstøður og sigl­ ingartíð hjá alibátunum, samstundis sum hetta hevði skapað lív og virk­ semi á landi. ­ Eg havi lagt henda spurning fyri vinnu­ nevndina í kommununi um at tosa við Vestlaks, men enn er so einki hent í hesum máli. ­ Men eg ætli mær ikki at gevast, tí eg meti at hetta er ein spennandi ætlan, sum fer at gagna bæði bygdini og komm­ ununi, slær Meinhard Jacobsen fast.