týsdagur 23. september 2008síða 21

21 tíðindi Nr. 182 - 23. september 2008 Gudrun Olesen arbeiðir á Eldrasam­ býlinum oman Hoy­ dalar, og sambært leiðaranum á stovn­ inum er hon sum øll hini starvsfólk­ini, tó á sín serstak­a hátt Deyv í arbeiði Eirikur í Jákupsstovu eij@sosialurin.fo Tórhild Dalsgaard er leið­ari á sambýlinum oman Hoy­ dalar, og hon greið­ir frá, at Gudrun Olesen er eitt starvsfólk sum øll hini. ­ Vit eru sera glað­ fyri at hava hana hjá okkum. Hóast hon ikki hoyrir og ikki hevur mál, á sama hátt sum vit, so er hon sera dugnalig í sínum arbeið­ið­. Hon er altíð­ nærverandi, og búfólkini eru sera glað­ fyri hana, sigur Tórhild Dalsgaard avgjørd. Tórhild Dalsgaard hevur verið­ á stovninum, í umleið­ eitt ár, og ivast ikki í hvussu stóra jaliga ávirkan Gudrun hevur á stovnin. ­ Tá eg kom her var eitt sindur av panikki í. Tað­ var ongin yvirskipað­ ætlan, og tí var Gudrun ofta nokk so einsamøll. Men vit gjørdu eina avtalu, um at eg skuldi vera kontaktpersónur hjá henni, og tað­ hevur riggað­ heilt væl, greið­ir leið­arin frá, um skipanina hon og Gudrun hava gjørt við­ at senda sms. Tórhild Dalsgaard greið­ir eisini frá, at ein stór hjálp, er at Gudrun er so opin, og at tað­ ger at samarbeið­ið­ gongur so náttúrliga. Er skelkað av grannalondunum Spurd um arbeið­sloysis tøl­ ini í grannalondunum er Tórhild Dalsgaard skelkað­. ­ Eg skilji hatta í veruleik­ anum ikki. Eg havi fyrr arbeitt við­ deyvum starvs­ fólkum, so Gudrun er ikki tann einasta, og eg skilji í veruleikanum ikki, at tað­ kann vera so. Gudrun er í hvussu so er sera dugnalig, og hon gevur stovninum eina rúgvu við­ síni nærveru. Hon hevur eisini lært nógv av okkum tekin, og tað­ er sjálvandi eisini stuttligt, greið­ir Tórhild Dalsgaard frá. Tulkatænastan Sambært Tórhild Dalsgarð­ hevð­i tað­, hóast góð­an vilja og so framvegis, verið­ sera torført at havt deyv í starvi um ongin tulkatænasta var. ­ Tulkatænastan er gull verd. Tey eru við­ til fundir, útferð­ir og alt annað­, har tað­ er serliga týdningar­ mikið­, at Gudrun fær alt við­. Vit fáa altíð­ tolk, tá vit hava tørv á tí, og tað­ ger, at arbeið­i fellur so lætt. Brek eru góðtikin í Føroyum ­ Tað­ vísir seg sum, at øll kenna onkran, ið­ ber brek í Føroyum, og tí eru tey kanska eina meira góð­tikin partur av samfelagnum, og tað­ kann vera ein orsøk til, at vit ikki síggja tað­ sum nakran trupulleika, at fólk eru so tollerant, fortelur Tórhild Dalsgaard, sum ikki er í iva um, at tað­ er ein fyrimunur at vit loyva teimum, ið­ bera brek at arbeið­a, har tey kunnu. Hon er sum øll hini hátt sum í Danmark, og tað­ kann vera ein grund til, at ongin deyvur í Føroyum er arbeið­sleysur, sigur Gudrun Olesen. Hon leggur afturat, at hon er sera glað­ fyri at búgva í Føroyum, og hugsar ikki um at flyta av landinum í bræð­i. Føroyum Gudrun Olesen, ið hevur hoyribrek, arbeiðir sum heilsuhjálpari á eldrasambýlinum oman Hoydalar Øll búfólkini hava ein kontakpersón. Gudrun er hjá Johild Tórhild Dalsgaard, sum er leiðari hjá Gudruni Olesen, metir á ongan hátt Gudruna standa aftanfyri hini starvsfólkini Kvinna var leiðari í ránsmannaliðið Tað­ er ikki hvønn dag at kvinnur verð­a handtiknar og ákærdar fyri rán, men tað­ hendi fyri eina 19 ára gamla kvinnu í Kolding.Saman við­ trimum ungum monnum fór hon inn í eini hús, og greiddi manninum, sum býr har frá, at hann skyldað­i henni pening. Fyri at gera greitt, hvussu stórur álvarin var, hevð­i hon ein stóran greinasaks. Løgreglan var skjót á stað­num, og handtók tey trý.