hósdagur 30. oktober 2008síða 14

14 Nr. 209 - 30. oktober 2008 Á hesum síðum bera vit tíðindi um merkisdagar, so sum rundar føðingardagar, brúdleypsdagar, starvssetanir o.t. nøvn SAMBAND MAgNuS guNNArSSoN MAggi@SoSiAluriN.fo tlf 341800 fAx 341801 Leygardagin 1. november verð­ur mamma okkara, Marna Nolsøe Joensen á Eið­i, 80 ár. Marna er fødd á Tvøroyri 01.11.1928. Foreldrini vóru Sanna Helena og Óli Nolsøe og tey fingu børnini: Kaj 1927, Marnu 1928, Knút 1930 og John 1935. Kaj býr á Sandi, Knút á Tvøroyri og John, sum búð­i í Havn, doyð­i í 2005. Mamma vaks upp á Tvør­ oyri og var farin í prelimin­ erskúla, men gavst har, tí at foreldrini valdu at senda hana til Sumbiar til ommuna og abban undir krígnum. Knút fór til Hvalbiar, með­an Kaj og John vóru heima hjá foreldrunum. Mamma var í Sumba í tvey ár og hevur enn sterkar kenslur fyri bygdini, eins og Tvøroyri eisini fyllir nógv í hennara huga. Hóast hon hevur búð­ á Eið­i í yvir 50 ár, so tosar hon ektað­ suð­uroyarmál enn. Sum ung genta tænti mamma á Tvøroyri og eisini lærdi hon at seyma í eitt ár. Seinni arbeiddi hon á ”sjúk­ húsinum” til hon 19. nov. 1955 bleiv gift við­ pápa okkara, Jákup Andreas Joen­ sen av Eið­i. Tey búð­u fyrst á Tvøroyri, men bygdu hús á Eið­i og fluttu inn tann 5. juni 1957. Mamma og pápi fingu 4 børn: Edvard 1956, Óluvu 1959, Karin 1963 og Annu 1969. Edvard býr í Sanda­ vági, Óluva í Kollafirð­i, Karin á Eið­i og Anna á Strondum. Tá vit vóru smá, vóru vit á Tvøroyri hvørja einastu summarfrítíð­ á tamb. Tað­ eru góð­ minni. Vit høvdu ikki bil, so mamma og pápi fóru við­ hesum 4 børnunum í rutuni til Havnar, og so kom pápi altíð­ við­ suð­ur við­ Smyrli, sum ofta vóru buldrutir túrar. Tá so øll vóru komin á pláss hjá ommu í Suð­ri, fór pápi norð­­ ur aftur. Omma hevð­i hvørki heitt vatn, vaski­ maskinu ella støvsúgvara, men væl bar til kortini. Mammu hevur altíð­ dámt væl ítrótt, og hon spældi hondbólt við­ TB sum ung. Mest tosar hon tó um, tá tær róð­u kapp við­ Firvaldi og blivu Føroyameistarar 3 ár á rað­. Tað­ er sami bátur, sum eitur Hulda í dag. Mamma hevur ikki havt lønt arbeið­i, síð­an hon bleiv gift, men hennara partur av arbeið­i liggur ikki eftir. Vit hava, bæð­i sum børn og vaksin, havt ein ótrúligan framíhjárætt at hava eina sovorð­na mammu. Tað­ tyk­ ist, sum hon er eitt ævigt gonguverk. Hon er ALTÍÐ klár til ALT, sum vit bið­ja hana um, og eisini er hon ofta klár, longu áð­renn vit hava talað­ orð­ið­. Mammu dámar sera væl at fáa gestir og vit plaga at arga hava við­, at í hvussu er allir suð­ringar hava verið­ á gátt hjá henni og so ein stórur skari av fólki afturat. Mamma hevur altíð­ gjørt mat til húskið­ pluss eitt sindur afturat, so um man kemur á gátt á middegi ella nátturð­atíð­, so er altíð­ nóg mikið­ til nøkur eyka. Með­­ an vit tosa um mat, so siga børnini altíð­, at alt smakkar best hjá ommu. Mamma hevur ikki koyri­ kort, men tíbetur hevur hon ”privatsjafør”, tí pápi hevur altíð­ verið­ óførur at koyra mammu bæð­i higar og hag­ ar. Men so má eisini sigast, at mamma altíð­ hevur verið­ har fyri pápa. Vit minnast, tá pápi arbeiddi á Loran­ støð­ini og hevð­i regluligar vaktir og alt gekk so frið­ar­ ligt fyri seg. Tað­ arbeið­ið­ bleiv nið­urlagt í 1970 og tá byrjað­i pápi at rógva út. Tað­ bleiv ein øgilig broyting heima hjá okkum, tí nú bleiv alt ótryggari, bæð­i fíggjarligt og á annan hátt. Tað­ var stórur munur á eini fastari inntøku, og so at skula liva av útróð­ri. Sam­ stundis blivu arbeið­stíð­irnar hjá pápa óregluligar og ofta, tá vit koma um portrið­ hjá teimum hoyra vit enn fyri okkum mammusa orð­: ”Ikki klamsa, pápi tín svev­ ur, tí hann skal til útróð­rar”. Óansæð­, nær pápi kom heim, ella nær, hann skuldi upp, ella nær vit komu úr skúlanum, so var altíð­ heit­ ur døgurð­i í varmaskápin­ um. Mamma hevur altíð­ verið­ lívlig og havt áhuga í øllum møguligum. Tá dansifelagið­ á Látrinum bleiv stovnað­, byrjað­i pápi beinan vegin at dansa har, men mamma kundi ikki, tí hon var so ring av gikt. Sum 68 ára gomul fekk hon eina nýggja mjødn, og tá byrjað­i hon at dansa føroyskan dans! Hóast vit øll hava vitjað­ ofta aftur á Eið­i, so hava vit ikki verið­ so røsk at ferð­ast leingi, sum mamma var, tá vit vóru smá, men ommu­ børnini hava øll elskað­ at ferð­ast á Eið­i, og hava verið­ har bæð­i ofta og leingi. Hon hevur stóran áhuga í EB­Streymi, men er ein av teimum konunum, sum ikki tora at koma til dystirnar. Hon lurtar tó eftir útvarpin­ um, og tá Formulalið­ið­ 21. oktober í ár spældi avger­ andi dystin á Skála, var hon so spent, at með­an hon lurt­ að­i, hevð­i hon bæð­i vaskað­ gólv í køkinum og stovuni og skift gardinur. Tá dystur­ in so var vunnin og vit komu til Eið­is, var ljós í hvørjum vindeyga og eisini vóru fløgg sett fram. Fínur nátturð­i var á borð­inum, sjálvt um vit øll skuldu til Margáir at fáa suppu seinni. Sjálvandi vóru mamma og pápi ímillum tey 900 fólkini, sum vóru á gull­ veitsluni hjá EB­Streymi, og tá hildu tey, at hóskandi var at fara í klæð­ini, tey vóru í, tá tey høvdu gull­ brúdleyp í 2005, so pápi var í gullslipsi eins og spælar­ arnir á Formulalið­num. Góð­a mamma. Tú ert so nógv fyri okkum øll. Nú eru vit blivin til ein hampu­ ligan flokk, eini 25­30 í tali, men mammusa hjarta hevur altíð­ pláss fyri einum afturat, og eins og vit føla okkum elskað­i av tær, so elska vit teg øll sera nógv. Hjartaliga tillukku á 80 ára føð­ingardegnum og bestu heilsur senda vit eis­ ini pápa. Føð­ingardagurin verð­ur hildin í EB­húsinum á Eið­i leygardagin 1. november frá kl. 10.00 og vónandi koma nógvir gestir. Børnini Marna Nolsøe Joensen 80 ár Tíðindaskriv 2. novembur er, sum øllum kunnugt Alla Halganna dagur. Flestu kirkjurnar í Føroyum minnast hendan dagin tey fólk, sum doyð­u á sjónum í farna árinum. Felagið­ Pinkubarnadeyð­i (er ikki til longur) tók stig til slíka gudstænastu á fyrsta sinni í nov. 97. Undir­ tøkan var so góð­, at vit valdu at gera hetta sum ein vakran og afturvendandi sið­, har øll kunnu minnast deyð­a barn sítt – óansæð­ nær og í hvørjum sambandi barnið­ er deytt. Hóast fel­ agið­ ikki er aktivt longur, vilja vit virka fyri at guds­ tænastan í november altíð­ verð­ur ein fastur sið­ur. Vit vita, at tá ið­ vit missa eitt barn, missa vit ein part av okkum sjálvum. Ein part av okkara framtíð­, ein part av okkara samleika. Vit náddu at knýta sterk bond til børn okkara, annað­hvørt tey vóru fødd ov tíð­liga, til tíð­ina ella vit hava livað­ saman við­ teimum. Saman við­ børnunum í familjuni – tey sum vóru og tey, sum eru komin – minnast vit tey deyð­u børnini við­ einum dámi av góð­semi og fløvan. Einum sið­i við­ ritualum, ið­ er við­ til at binda bond ímillum fortíð­ og framtíð­. Minningarhaldið­ verð­ur Alla Halganna sunnudag 2. novembur kl.16.00 í Dómkirkjuni, har Sverri Steinhólm, prestur prædik­ ar. Guð­rið­ Hansdóttir lut­ tekur við­ sangi og tón­ leiki. Minningarhaldið­ verð­ur sum ein vanlig gudstæn­ asta. Tað­ verð­ur møguleiki hjá teimum, sum hava hug til tess at tendra eitt ljós, fyri tí barnið­, ið­ farið­ er. Í dag liva vit í eini ment­ an, har vit dagliga skulu vísa skjótleika og fram­ fýsni, sum prógv uppá, at vit liva lívið­ til fulnar. Vit geva okkum ikki stundir at dvølja og sansa. Henda sterka kenslan av felags lagnu, gevur bæð­i foreldr­ um og avvarð­andi stundir til at minnast børnini, ið­ fingu eitt alt ov stutt lívs­ skeið­. Tá ið­ vit tendra ljós í kirkjuni fyri børnum okk­ ara, er tað­ eitt tekin um kærleika og at børn okkara enn lýsa í hjørtum foreldranna. Minningarhald fyri deyð børn