týsdagur 4. november 2008síða 21

Nr. 212 - 4. november 2008 21 tíðindi Jú, tað var demokraturin Harry Truman, sum síðan eisini sendi amerikanskar hermenn inn í Korea (inn í deyðan) til at berja kommunismuna niður. Og tað vóru Kennedy og John­ son, sum vóru við til at økja um hermegina í Vietnam. Og tað var Carter, sum leyp á Nikaragua í 1979. Og tað vóru demokratarnir Wilson, Roosevelt og Clinton, sum hildu seg aftur við at blanda seg í ávikavist, 1.heims­ bardaga, 2.heimsbardaga, í Bosnia og í Rwanda, tí at tað ikki var alneyðugt hjá amerikumonnum at blanda seg í blóðbað í øðrum heims­ pørtum. Jú, demokratarnir hava so sanniliga havt síni mis­ eydnaðu inntriv og síni vant­ andi inntriv á tí uttanríkis­ politiska økinum millum ár og dag. Demokratarnir trúðu eins og republikanar­ arnir fult og fast uppá, at kommunisman var ein hóttan undir kalda krígnum, demokratarnir atkvøddu eins og republikanararnir fyri krígnum í Irak í 2003, og tað var við demokratunum og Clinton á odda, at USA sum heimsins størsta hernaðarveldi heldur valdi at leggja dent á at tryggja sínar egnu íbúgvar enn at steðga fólkamorðinum í Rwanda. Um vit steðga á við hetta síðsta v.v. fólka­ morðum, so sigi eg als ikki, at republikanararnir hava verið nakað frægari enn demokratarnir fyri at steðga fólkamorðum – teir hava heldur verið verri, og demo­ kratarnir við Clinton á odda skulu so eiga tað, at teir fingu steðgað krígnum í Bosnia í 1995. USA skal steðga fólkamorðum – eisini í Irak Men tá fólk altso tosa um, at tey heldur vilja síggja ein demokratiskan forseta í Hvítu Húsunum, tí demo­ kratarnir kríggjast minni enn republikanararnir og taka sær ístaðin meira av teimum amerikonsku íbúgv­ unum, so er hetta ein ikki heilt røtt hugsan, tí demo­ kratarnir hava millum ár og dag verið minst líka óførir sum reublikanararnir til at fremja óheppin átøk úti í heimi, fyri síðan at lata vera við at fremja átøk, har tey eru neyðug, so sum í Rwanda, Somalia og Bosnia. Og fyri enn einaferð at steðga á við kjakinum, um man skal steðga fólka­ morðum, so trúgvi eg uppá, at einhvør amerikanskur forseti skal í størst møgu­ ligan mun nýta orku uppá at betra um viðurskiftini hjá amerikonsku borgar­ unum, men eg meti tað tó vera rætt, at USA sum heimsins størsta hernaðar­ veldi ger inntriv fyri at steðga fólkamorðum kring knøttin, tó at eg eins og Ron Paul meti, at USA so nógv sum gjørligt skal halda seg á sínum egna heimsparti. Júst her meti eg, at nú­ verandi forsetin (Bush) kundi havt fingið størri rós fyri tað, hann hóast alt hevur framt í m.a. Irak. Hygg t.d. at Kosovo­ inntrivinum í 1999 hjá Bill Clinton og NATO ! Her steðgar onkur á og sigur, at tað var eitt væleyndað inn­ triv, tí Milosevic týndi ein minnilutabólk, og tað var neyðugt at steðga hesi týn­ ing. Eg eri samdur við, at tað var neyðugt at steðga týningini av kosovo­albanar­ unum í Jugoslavia, men um Bill Clinton við altjóða sam­ felagnum handan seg skal fáa rós fyri at leypa á eitt land, sum ikki hevði lopið á USA ella eitthvørt annað NATO­land fyrst, fyri at steðga fólkamorði, so skal Bush yngri eisini fáa rós, tí hann leyp eisini á eitt land, sum ikki hevði lopið á USA ella eitthvørt annað NATO­ land fyrst, fyri at steðga fólkamorði – og tað var enntá uttan at hava týdn­ ingarmikil lond sum Frak­ land og Týskland við sína lið. Sjálvandi kann onkur siga, at Bush vildi hava oljuna í Irak, men hann fekk so Saddam Hussein burtur frá valdinum, og tað vildi eg ikki mett vera eitt stig tann skeiva vegin hvat viðvíkur tí at fremja fólkaræði í Irak. Tað er so nakað heilt annað, at eg meti, at Bush fyri langari tíð síðan skuldi havt fingið skil á støðuna í Irak, og at hann av fyrstan tíð gott kundi latið vera við at nýta lygnir fyri at leypa á Irak. Eg haldi tó enn tann dag í dag, at tað var feikt av Týsk­ landi og Fraklandi, serliga, ikki at stuðla USA í krígnum móti Irak. So higartil kunnu vit altso staðfesta, at uttanríkis­ politikkurin hjá demo­ kratunum millum ár og dag hevur víst seg at vera minst líka lítið verdur sum tann hjá republikanarunum. Demokratarnir eru teir republikansku demokratar­ nir. Hugtakið sýnist at vera ógvuliga meiningleyst, men í veruleikanum sýnist tað ógvuliga meiningleyst at gera skilnað millum demo­ kratarnar og republikanar­ arnar á tí uttanríkispolitiska økinum. Orsøkirnar, til at politikkurin hjá flokkunum á tí uttanríkispolitiska øki­ num er so líkur, kunnu vera so nógvar. Eitt er, at flokkar­ nir skulu tekkjast veljar­ unum, meðan eitt annað er, at flokkarnir verða ávirkaðir av m.a. lobby­felagsskapum í Washington. Amerikanskur innanríkispolitikkur Nú er tað soleiðis, at meðan eg havi verið her, havi eg funnið útav, at tað finnast amerikumenn, ið ikki so frægt sum vita, hvat Hamas og Mahmoud Ahmadinejad eru fyri nakað, og við tí royni eg at siga, at ameriku­ menn flestir ikki hava áhuga fyri uttanríkispolitikki. Teir eru meira upptiknir av teirra egnu vælferð og av innan­ ríkispolitikkinum hjá amerikonsku stjórnini. So um vit nú venda nøsini móti tí, sum amerikumenn hava áhuga fyri, nevniliga innanríkispolitikki, so vil eg framvegis grundgeva fyri, at tað kann gera tað sama, um tú stuðlar demo­ kratunum, ella um tú stuðlar republikanarunum. Fólk vilja siga, at Bush og republikanararnir bara fram­ du politikk til frama fyri tey ríku, men tað vóru í høvuðsheitum demokratar­ nir, sum til atkvøðugreiðslu­ na í Umboðsmannatingi­ num vóru teir heitastu tals­ menninir fyri at atkvøða Bailout­bjargingarætlanina ígjøgnum, og bailout­ ætlanin kemur jú sum kunn­ igt teimum ríku banka­ monnunum til frama. Tað skal sigast, at republikanararnir eisini atkvøddu bjargingarætlan­ ina ígjøgnum, so í hesum føri kann onkur siga, at báðir partar atkvøddu til frama fyri tey ríku. Amerikumenn vilja so siga, at teir atkvøða fyri Obama, tí at Bush hevur oyðilagt búskapin. Tað kann væl vera nakað um tað, men her skal man ikki gloyma tað ávirkan, sum kongressin hevur á búskapin, og í kongressini hava demo­ kratarnir havt minst líka stóra ávirkan sum republikanararnir hesi seinnu árini, og serliga hesi síðstu tvey árini, har demokratarnir hava havt meirilutan í báðum tingunum. Amerikumenn vilja so aftur vera við, at teir stuðla tí demokratiska forsetavalevninum, tí at síðst ein demokratur var for­ seti, Bill Clinton, upplivdi búskapurin í USA eina framgongd sum aldrin fyrr í nýggjari tíð. Her skal við­ merkjast, at republikanarar­ nir so sanniliga gjørdu sína ávirkan galdandi í kongressini um hetta mund­ ið og kunnu, um teir eru sjálvglaðir, taka sín part av æruni fyri, at búskapurin hevði tað so gott í USA í nítiárunum. Tá Barack Hussein fór til te-munn hjá Ahmadinejad Sum fólk nokk hava fingið við, vildi eg hvørki atkvøtt fyri McCain ella Obama. Eg vil ikki avdúka, hvønn eg hevði valt, síðan eg ikki meti tað vera relevant beint nú, men um eg endiliga hevði skulað valt millum Obama ella McCain, so hevði eg valt Obama, tí eftir átta ár við einum repub­ likanskum forseta haldi eg tað vera sunt við einum nýggjum stýri. Eg meti, at eitthvørt fólkaræðisligt samfelag hevur brúk fyri at skifta út tíðunt, hetta so at allir partar sleppa framat. Ein onnur orsøk til at eg stuðli Obama er hon, at Obama vil tosa við okkara góða vin, Mahmoud Ahma­ dinejad, forsetan í Iran, og tað er nakað, sum McCain ikki vil. Eg dugi ikki at síggja, hvat skuldi verið skeivt í at tosa við iranska forsetan. Í mínum eygum er hann ikki ein størri terrorist­ ur, enn hvat Guantanamo­ Bush er, og tá Larry King kann tosa við Mahmoud, so burdi John McCain eisini kunnað tosað við Mr. Mahmoud Ahmadinejad. Møguliga hevði tað kunnað bøtt um viðurskiftini í Mið­ eystri, um Mahmoud hevði bjóðað Obama til ein te­ munn. Ein triðja orsøk til at eg stuðli Obama er hon, at McCain er ov gamal, og hansara varaforsetavalevni, Sarah Palin, sýnist mær at vera ov óbúgvin til at taka við forsetaembætinum, skul­ di McCain brádliga andast. Niðurstøða So nú restar lítið í, áðrenn tað verður avgjørt, hvør verður nýggjur amerikansk­ ur forseti. Vit vita enn ikki, um tað verður John McCain ella Barack Hussein Oba­ ma, ið verður nýggjur forseti, men eitt vita vit tó, og tað er, at Bush fer frá. Man kann siga, at høvuðs­ bragdið hjá Bush í hansara tíð var at fella Saddam Hussein. Men júst sum vit hildu, at vit vóru sloppin av við ein Hussein í Irak, so er væntandi, at ein annar Hussein tekur við valdinum í USA. Tann triðja og síðsta greinin hjá mær fer at snúgva seg um Proposition 8 valið. Tað valið snýr seg um, hvørt tað longur skal vera loyvt hjá samkyndum í Kalifornia at gifta seg. Tað valið stendur eisini á skránni tann 4.november, tann stóra valdagin í landi­ num, har fólkaræði valdar, men har tann amerikanski dreymurin, rætturin hjá tí einstaka at velja sína egnu eydnu, er ógvuliga avmark­ aður, av tí at tann einstaki bert hevur fyri siðvenju antin at velja millum demo­ kratarnar og republikanarar­ nar ella at sita við hús og ikki fara á val. nski dreymurin