mánadagur 16. februar 2009síða 18

[ Nr. 32 - 16. februar 2009 ] 18 Huntelaar á talvuna Hollendski Klaas Jan Huntelaar skeyt um vikuskiftið sítt fyrsta mál fyri Real Madrid. Hollendski áleyparin hevur havt tað trupult, síðani hann um ársskiftið flutti til kongaliga spanska felagið, men eftir 35 minuttum av dystinum móti Gijon bragdaði loksins. Real Madrid vann dystin 4-0, og minkaðu teir soleiðis um munin upp til Barcelona, sum spældi 2-2 javnleik móti Betis. Real-met til Raul Í 45 ár hevur Alfredo di Stéfano við sínum 307 málum havt málmetið í Real Madrid. Men um vikuskiftið mátti nú 82 ára gamla legendan ásanna, at ein yngri legenda hevur tikið metið. Raul javnaði metið fyri tveimum vikum síðani, og í 4-0 sigrinum móti Gijon skoraði Raul tvær ferðir, og lítil ivi er um, at hann nú verður methavari í hampuliga nógv ár. Út við skaða í fyrsta setti Fyri Hans Toftegaard gjørdist mansfinalan leyg ardagin ikki tann stóra upplivingin, hóast hann sjálvandi var fegin um, at ÍF vann. Hann var nevniliga so óheppin at fáa ein skaða í fyrsta setti, og eftir tað gekk hann við vinstra fótliði innvavdum í bindi og ísi. – Eg leyp upp og í tí eg setti av, fór fótliðurin av lagi, so har var einki meira hjá mær at gera í hasum dystinum. Eg veit ikki, um hetta kanska er eitt tekin uppá, at nú er tíð at gevast. Tú sást sjálvur, at tað er ivasamt, um teir fara at sakna meg, um eg gevist nú, sig ur Hans við einum skálkabrosi – sipandi til, at ÍF megnaði at vinna dystin, hóast hann bert spældi eitt hálvt sett. Hans Toftegaard var kortini væl nøgdur við tað, hann kundi sita og eygleiða frá síðulinjuni: – Eg haldi, at vit høvdu fleiri streingir at spæla uppá, og eg veit ikki, um tað nakrantíð fyrr hevur verið so breitt hjá okkum, sum nú, tí vit hava næst- an tveir spælarar til øll pláss á vøllinum. Ein mun ur í finaluni var nokk, at breiddin hjá okk um var betri enn hjá SÍ, sigur hann. -hil Í einari mansfinalu, ið var meira merkt av feilum enn flót­ andi spæli, var ÍF betra liðið og vann uppibornan sigur. Fuglfirðingar, sum frammanundan høvdu tryggjað sær føroyameistaraheitið, hava sostatt við steypa sigrinum omaná tikið greipuna í vetur FLOGBÓLTUR Hilmar Jan Hansen einslistir@kallnet.fo Ei undur í, at lagið mundi vera av tí allarbesta í Fugla- firði leygarkvøldið. Í mans- kappingini í flogbólti vetur hevur eingin verið yvir og eingin við síðuna av ÍF, og serliga tey bæði síðstu sett- ini í mansfinaluni ímóti SÍ staðfestu, at fuglfirðingar ikki av ongum kunnu kalla seg greipuvinnarar. Tað var eisini fyri neyðini, at ÍF fekk víst eitt sindur av sínum dygdum í teimum báð um síðstu settunum, tí annars hevði lítið verið at goymt sær í minninum frá mansfinaluni. Til tað var hon í alt ov stóran mun merkt av feilum og mistøk- um, meðan tað flótandi spælið í longum løtum læt bíða eftir sær. Serliga var hetta skorið út í papp, tí kvinnufinalan frammanundan hevði havt alt tað, ein góð finala skal hava: Har var spenningur til tað síðsta, gott spæl fyri tað mesta og tvey lið, ið tóktust hóska sera væl saman, tá nú ein branddystur skuldi fáast burtur úr tí, ein altíð ynskir sær av einari finalu. Í mansfinaluni var bert okkurt hendinga bil spenn- ingur í, og tíverri skuldi tað aftaná vísa seg, at mest hár- reisandi løtan var síðst í fyrsta setti, tá SÍ mundi fingið ÍF aftur. Størsti drama tikkurin var næstan, tá ÍF mitt í hesum sama fyrsta setti misti Hans Tofte gaard, sum skaddur noyddist av vølli… Nógvir servufeilir Sum fleiri av spælarunum eisini viðgingu eftir dystin, var feilprosentið í servunum hjá báðum liðum væl oman fyri tað vanliga, og tí spurd- ist ikki so nógv spæl burtur- úr, sum ynskiligt hevði verið. Tað var tí sera sjáldan, at vit sóu tær drúgvu duell- irnar, ið kunnu taka ein finaludyst burtur úr rúgvuni av dystum, ið verða spældir gjøgnum allan veturin. At spælt var við einum nýggjum slagi av bólti í finaluni, ið ferðast øðrvísi enn teir vanligu, var helst ein partur av orsøkini, men ikki øll orsøkin. Kvinnurnar megnaðu við somu bóltum at fáa ein heilt annan dyst burturúr, so tað sigur ikki alla søguna – heldur ikki, hóast kraftmiklaru mans- serv urnar óivað eru ein størri avbjóðing við einum skjótari bólti. Nokk so javnt gekk á í teimum báðum fyrstu sett- unum, har ÍF tó átti munin í tí fyrra og SÍ í tí seinna. Men í teimum báðum síðstu settunum fingu vit tó sjón fyri søgn, at ÍF er besta liðið av øllum í vetur, tí tá riggaði mestsum alt hjá fugl firðingum, og so eru teir ikki til at steðga. Meira tendraðir Hinvegin riggaði lítið hjá sørvingum, sum í teimum báðum síðstu settunum fyri ein stóran part vóru statistar í ÍF-leikinum, hvørs handrit legði upp til ein sterkan blokk og drepandi smasj, ið vit serliga sóu frá Rúna Weihe, men eisini øðrum, ið bjóðaðu seg fram og tordu alsamt meira, so hvørt sum sigurin sá út til at vera ávegis. Tá so SÍ royndi at spæla seg upp og svara aftur, var tað við alt ov lítlum hug- flogi. ÍF hevði ongar trupul- leikar frammi við netið, og hóast blokkurin ofta var tíðliga uppi, høvdu sørving- ar ein tendens til at smekka bóltin hart í hendurnar hinu megin netið, heldur enn at royna at sníkja seg rundan um blokkin. Fuglfirðingar vóru meira tendraðir og grammari, ofr- aðu seg meira og meira, og tað trekti tennirnar úr SÍ, hvørs spæl var alsamt meira merkt av vónloysi og vant- andi hugflogi, sum dystin- um leið. Tí kann ÍF fegnast um at hava fingið greipuna upp á træið, og við einum før oya- meistaraheiti í ótíð og ein- um samanumtikið sann- førandi steypasigri er eingin sum helst ivi um, at ÍF eigur væl og virðiliga besta mans- liðið í vetur. Tillukku við tí! ÍF-SÍ 3-1 (25-22, 21-25, 25-17, 25-19) Fuglfirðingar fingu upp á træið Rúni Weihe var heilt stóri spælarin í mansfinaluni. Her slær hann enn ein av sínum mongu bóltum móti gólvinum hjá SÍ Mynd: Álvur Haraldsen