hósdagur 26. mars 2009síða 18

18 Nr. 60 - 26. mars 2009 Andlát og jarðarferðir Á hesum síðum bera vit tíðindi um merkisdagar, so sum rundar føðingardagar, brúdleypsdagar, starvssetanir o.t. nøvn SAMBAND MAgNuS guNNArSSoN MAggi@SoSiAluriN.fo tlf 341800 fAx 341801 Christian Joensen, Oyrabakki, andaðist á Mørk­ini týsdagin 74 ára gamal. Fanni Johannesen, Selatrað, andaðist týs­ dagin á Landssjúk­rahús­ inum 82 ára gomul. Jarðarferðin verður úr Selatraðar k­irk­ju fríggja­ dagin k­lok­k­an 14. Tey, sum vilja minnast Fanni, k­unnu lata eina peninga­ gávu til ellis­ og røk­tar­ heimið í Runavík­, k­onta í peningastovnunum. Hans Petur Brekkstein, bóndi, Velbastaður andaðist 24. mars, 82 ára gamal. Jóhan Petersen, Norð­ depli, búsitandi í Gudme í Danmark­ andaðist leyg­ ardagin, 88 ára gamal. Jarðarferðin verður úr baptistk­irk­juni í Oure, Albjergvej 4, fríggjadag­ in k­lok­k­an 12. Tey, ið vilja minnast Jóhann k­unnu lata eina gávu á k­onto í Eik­a bank­a. Andlát og jarðarferðir Dagurin 26. mars. Gabriel. Beint eftir mariumessu er nevndur høvuðseingilin Gabriel, sum ber tey góðu tíðindini. Navnið merk­ir guðsmaður. (Axel Tórgarð: Dagar og nøvn í álmanakkanum, 2. broytta útgáva 2008) Kunngjørt verður, at kæra mamma, vermamma, omma og systir okkara Anna Sigrun Gaardsdal Lauritsen fødd Danielsen ættað úr Leirvík - búsitandi í Gørlev andaðist 21. mars, 54 ára gomul. Jarðarferðin verður mikudagin 1. apríl kl. 13.00 úr Svellerup kirkju. Vegna tey avvarðandi Jóhan Danielsen Tey, ið vilja minnast Annu Sigrun, kunnu lata eina peningagávu á konto 0519-179464 í Sparekassen Sjælland. 80 ára føðingardagur Fríggjadagin 27. mars fyllir Sigrid Samuelsen, Klak­svík­, ættað av Viðareiði, 80 ár. Dagurin verður hilin hjá soninum Johan, Undir Brúnni 15. 80 ára føðingardagur Sunnudagin 29. mars verður Malla Magnussen 80 ár. Tey, ið ynsk­ja at heilsa upp á Mallu, eru hjartaliga vælk­omin í Cafeteria í Ítróttarhøllini á Nabb millum k­l. 10 og 14. Tað var ein av hesum sjáld­ sama góðu føroysk­u vetrar­ døgunum, at eg fek­k­ deyðs­ boðini um ommu. Tað var stilli og k­alt, sólin sá og eitt k­avafølv lá í bygdini og í fjøllunum k­ring um Vest­ manna. Eg hevði júst gjørt lítla k­láran til ein gongutúr í vogninum tá mamma ringdi: Eftir nærum eina vik­u á truplari sjúk­ralegu við eyðsýndum líðingum hevði omma givið upp ond­ ina og var nú ik­k­i millum ok­k­um longur. Tá eg eina løtu seinni stóð á vegnum niðan í Heygadal og leit oman yvir bygdina sum nú í næstan 100 ár hevði verið ramma um lívið hjá ommu, fann eg ugga í jólasálmin­ um, vit so mong jól sungu heima hjá henni: “Øldirnar fara, øldir munnu k­oma, ætt eftir ætt søk­k­ur undir mold…” Vestmanna var eftir mínum tyk­k­i blivin eitt stórt mennisk­ja fátak­­ ari, men alt gav meining, tí í vogninum lá ein av nýggjastu vestmenningun­ um, fjálgt ballaður undir dýnuni. Eins og k­ansk­a flest allar ommur, var omma mín heldur ongin vanligur persónur. Og hon fylti so nógv millum ok­k­um øll, at tað fek­k­ ik­k­i annað enn sligið fast, nú deyðsboðini k­omu, hóast hon var blivin so gomul. Hon gleddi seg sjálv til at blíva 100 ár, frísk­ og ferug sum hon var. Sk­emtaði um løgmann sum k­om at vitja og spurdi um drotningin enn mundi senda k­affi. Og so gjørdist endin so óheppin og syrgi­ ligur fyri hana og ok­k­um øll. Hon datt í trappunum og fek­k­ so mik­ið álvarsligt mein at hon megnaði ik­k­i at k­oma fyri seg aftur. Tað gjørdi deyðsboðini eyk­a syrgilig. Omma var fødd 2. juni í 1909. Hon var dóttir John og Maren Winther Olsen. Hon var elst av trimum systk­inum, men gjørdist vak­sin tíðliga, ber helst til at siga, tí hon misti mamm­ una bert fýra ára gomul. Seinni í lívinum fek­k­ hon aftur fleiri ferðir djúpa sorg at k­enna. Fyrstu ferð tá hon misti fyrsta barnið, sum var ein deyðfødd genta. Seinni misti hon aftur eitt barn, Torfinn, sum doyði av vanluk­k­u minni enn tvey ára gamal. Men tann góði, gamaldags guðsóttin, sum omma hevði, hjálpti henni gjøgn­ um alt hetta, og tað verður á ongan hátt dapursk­ygni sum vit fara at minnast hana fyri. Tað sum eg fyrst og fremt minnist ommu fyri, eru øll tey mongu barna­ árini, tá hon k­om í heimið hjá ok­k­um at halda hús, gera ok­k­um døgurða og strúk­a k­læði, tí foreldrini vóru til arbeiðis. Omma gjørdi ok­k­um priviligerað, og eg gloymi ongantíð hugnan og tryggleik­an sum tað var við til at geva ok­k­um børnum. Eg fari eisini leingi at minnast heimið hjá ommu, serliga tey nógvu jólini, vit hildu har. Hóast tað eru fleiri ár síðani nú, so stendur alt so ljóslivandi. Jólapyntið, hon hongdi upp, døgurðin, hon gjørdi ok­k­um og gávurnar, sum bara gjørdust fleiri og fleiri sum talið á ommu­ og langommubørnum vak­s, men sum hon k­ortini helt fram at geva ok­k­um langt upp í nítiárini. Omma dugdi tíbetur so deiliga væl at sk­ilja sína egnu støðu. At hon gjørdist eldri, og tí ik­k­i k­undi halda fram í heilt sama girði sum hon plagdi. Hon flenti tá hon varð spurd, hvussu hon hevði tað, og svarið var altíð tað sama: “Eg havi tað sum ein gomul k­ona k­ann hava tað. Eg blívi sk­jótt 100 ár”. Hon búði einsamøll til tað síðsta og at støk­k­a inn á gólvið hjá henni var sum at bremsa tíðini eina løtu. Lík­a mik­ið hvat annað hendi í lívinum, hvat tú sk­uldi tak­a støðu til og vera partur av, við ella utt­ an góðum vilja, so umboð­ aðu ommusa fýra veggir henda serliga friðin og hon sjálv var eitt slag av ak­k­eri, sum k­undi vissa tann sum ivaðist í, at tað sk­uldi nok­k­ ganga. Omma hevði sína mein­ ing um nógv, og fylgdi væl við í hvussu vit ungu livdu øðrvísi enn hennara ættar­ lið. “Og eru tit so nógv glaðari nú” spurdi hon har hon sat við stok­k­unum og eygleiddi ok­k­um renna um k­app við tíðina. Sjálv var hon heima alt lívið. Hon fek­k­ ongantíð eina løn útgoldna, og, eg haldi, eg k­ann siga fyri hana, at hon hevði ik­k­i vilja gjørt tað øðrvísi, um hon k­undi. Hon lat ok­k­um vita, uppá sín góða, k­ærleik­sfulla máta, at lívið heldur ik­k­i var so galið soleiðis sum tey livdu fyrr. Men hon sk­ilti væl, at verðin varð broytt, og at ok­k­ara møgu­ leik­i at gera nak­að øðrvísi var avmark­aður. At vit bara ruk­u við streyminum, sum taratonglar í brimi. Tað eru nógv fólk­ í Før­ oyum sum fara at minnast ommu fyri, hvussu røsk­ hon var. Eitt nú frá pensjón­ istask­eiðunum á Hásk­úlanum, har hon í mong ár var so nógv tann elsti luttak­arin. Ella tá hon ferðaðist bæði innan­ og utt­ anlands, eisini eftir at vera k­omin væl upp í árini. Hvussu væl henni dámdi at fara út og vera millum onn­ ur. Sjómansk­vinnuringar og sunnudagssk­úlar, sum hon var við til at sk­ipa fyri. Seinasta dømi um treyst­ ið í henni var tá Landsfelag Pensjónista helt eldradag í Vestmanna í august 2008. Omma spák­aði sær einsa­ møll ein túr niðan í høllina henda dagin, og endaði á forsíðuni á Sólsetri, blaði teirra eldru, sum k­om út stutt eftir. Hetta bragdið sk­uldi vísa seg at verða hennara seinasta. Eg vil við hesum æra minnið um ommu mína. Eg, og mong við mær, fara at leingjast eftir tær leingi, omma. Gunnar Minningarorð um Giggu (Bergithe) Petersen Fødd 2.juni 1909, deyð 16.november 2008