fríggjadagur 24. juli 2009síða 15

Nr. 140 - 24. juli 2009 15 Lítli Klæmint Kjartan­ son Hansen úr Klaks­ vík, sonur til Mariu og Kjartan Hansen, and­að­ ist á Ríkissjúkrahúsinum týsd­agin 21 juli, 5 ára gamal. Jarðarferðin verð­ ur leygard­agin kl. 13.30, úr Betesd­a. Tey ið vilja minnast Klæmint, kunnu lata eina gávu til Akurin (trúðboðarabørn) konto í peningastovnunum. 21. juli and­aðist í heim­ inum Daniella Toftum, vanliga nevnd­ Daniella í Kálhaganum, Vágur, 79 ára gomul. Kistan fer úr kapellinum á Tvøroyrar sjúkrahúsi fríggjad­agin kl. 17, og jarðarferðin verður úr Vágskirkju leygard­agin kl. 14. Sungið verður úr sálma­ bókini. Jógvan Martin Poul­ sen, ættaður úr Ljósáum, búsitand­i í Danmark, and­aðist týsd­agin 65 ára gamal. Jarðarferðin verður frá Hirshalskirkju 28. juli kl. 13. Tey ið vilja minnast Jógvan Martin kunnu lata eina peningagávu, konta í Eikbanka. Andlát og jarðarferðir Dagurin 24. juli. Kristin. Eftir halgisøguni er talan um eina 11 ára gamla gentu, sum verður tikin av d­øgum, av tí at hon breyt nakrar skurðgud­amynd­ir og gav teimum fátæku gullið og tað d­ýra tilfarið, tær vóru gjørd­ar úr. Annars hava tvær halgar kvinnur 24. juli sum minningard­ag, sankta Kristina úr Týrus og sankta Kristina úr Bolsena. (Axel Tórgarð: Dagar og nøvn í álmanakkanum, 2. broytta -útgáva 2008) “Lívsins nátt svinnur brátt” syngja vit í kirkjuni á Bispe­ bjerg Hospitali hesa seinnapartsløtu í Keypmanna­ havn, har 75­80 fólk eru samankomin til bønarhald­. Orðini tykjast lítið samsvarand­i við hesa annars ljósu løtu, tí í d­ag stend­ur sólin hægst á himli, og tað er summar í luftini. Og tó kennist hetta onkursvegna sum “lívsins nátt”, tí und­ir kistu­ lokinum liggur Ingi Mohr. Hin altíð livand­i og ljóslynti havnar­ d­rongurin er farin hiðani – og nú siga vit farvæl. 60 ár eru liðin síðan fyrsta skúlad­ag hjá okkum báðum. Tað finst vist eingin felagsmynd­ av hesum bland­aða barnaskara, sum við skúlatasku í hond­ fór til fyrsta tíman í gamla kommunu­ skúla í 1949. Men mynd­in livir í huga mínum. Mynd­in av einum vónríkum barnaflokki, sum steig fyrstu fótafetini inn í skúla­ heimin, spentur um, hvat skúlin og lívið sjálvt høvd­u at bjóða. Og teirra millum var Ingi. Í gamla kommunuskúlagarð­ inum møttist øll Havnin, og har vórðu vinabond­ knýtt. Skúla­ d­agurin byrjaði við morgun­ sangi, og eg síggi fyri mær lærararnar stand­and­i í skúla­ gongini: Zacharias Sørensen, Johan Olsen, Jákup av Skarði, Holger Bærentsen, Jacob Wenningsted­t, Poul Petersen, Hans Husgaard­, John David­sen, Hjørd­is Henriksen – og onnur lærarafólk, sum saman við næmingunum stemmaðu í: Morgunroðin lýsir bjart á fjøll og skýggj, brátt úr havi rísur sólin blonk og lýggj. Yvir líð og eingir náttardøgg er løgd. Reisist gentur, dreingir upp til dagsins brøgd. So varð farið til verka, og bøkur­ nar komu fram. Danskt og før­ oyskt, rokning og land­alæra, søga og kristni. Tolnir og minni tolnir lærarar, sum terpaðu tøl og stavsetingar við okkum. Orð lærarans vóru lóg og rættur í teimum d­øgum. Men tá var tað gott at hava Inga við í hópinum, tí hann setti mangan lit á tilver­ una við sínum livand­i verumáta. Hetta var jú ein heilt onnur tíð. Eitt nú var tað vælsignað vælgerand­i, at Sørensen yvir­ lærari mitt í skúlatímanum kom inn og segði, at tað vóru grind­a­ boð, og so fekk allur skúlin frí. Fleiri av okkum d­reingjum spæld­u eisini saman aftan á skúlatíð. Havnin var okkara ævintýrverð. Niðri í Vágsbotni, á Kongabrúnni, á Skálatrøðni og úti í Rættará. Her spæld­u vit havnard­reingir okkara spøl, fiskaðu niðri á keiini, sóu “mjólkarbátarnar” og aðrar bátar koma og fara. Vit livd­u við øllum, sum fyrifórst har. Heimið hjá Inga var mitt í hjartanum av Havnini – úti á Reyni – og har var eg eisini onkuntíð eftir lokna skúlatíð. Saman fóru vit einaferð til skúlatannlæknan, sum hevði fingið høli í kommunuskúlan­ um. Vit hild­u nokk, at hetta var bert eitt vanligt eftirlit. Men gakk – Ingi hevði eina tonn, sum mátti takast. Og tað var ikki uttan d­ramatikk. Tonnin varð tikin, meðan eg sat har púra hjartkiptur, tí aftaná var tað mín túrur at fara í heita stólin. Okkara leiðir skiltust, tá vit vóru um 11 ára ald­ur. Eg fór í Realskúlan og Ingi seinni í Preliminerskúlan. Men altíð tosaðu vit saman, tá høvi var til tess. Hann møtti Onnu, sum hevur staðið við lið hansara, líka til Ingi slóknaði hend­an sunnu­ d­agin á Bispebjerg Hospitali. Tey fingu trý børn og níggju barnabørn. Og væl hava tey staðið saman. Í d­ag er skarin spjad­d­ur, sum fór í fyrsta flokk fyri 60 árum síðani. Tey flestu búgva ivaleyst í Føroyum, men nøkur búsettust uttanland­s. Fleiri floksfelagar eru farnir und­ir grønu torvu, men teir liva í hugaheimi okk­ ara. Vit verða støðugt mint á orð Præd­ikarans, at alt hevur tíð sína. Og nú fór so Ingi. Lívið kom bæði at hava storm og stilli við sær. Men gott var at síggja, tá ið ein álvarsom sjúka fór at gera vart við seg, at Ingi hevði eitt sálarakker, sum bar hann gjøgnum roynd­irnar – trúnna á Harran Jesus. Og her í kirkjuni á Bispebjerg Hospitali end­a vit løtuna við at syngja um flytifuglarnar, áðrenn kistan verður borin út. Ingi elskaði sang, og hetta var ein av ynd­issangum hansara. Sangurin um fuglarnar, ið gera seg til reiðar at flyta til heitari lond­, tí “eitt ljósari land­ honum bíðar, har summar og sól altíð er.” Gott at vita, at eisini Ingi var ferðabúgvin. Øssur Berghamar Hugleiðingar við børuna hjá einum floksfelaga Tøkk Vit takka hjartaliga øllum, sum sýndu samkenslu og hjálpsemi, tá okkara kæri Óli Christian Danielsen Saltangará andaðist og varð jarðaður Tøkk fyri góð orð í Kapellinum, í Berøa og á grøvini. Tøkk til Sangbólkin í Nebo. Takk fyri bussar og Ítróttarhøllina og takk til tykkum, ið hjálptu til. Tøkk fyri kransar, blómur og fyri gávur til Zarepta. Tøkk til tykkum mongu, sum fylgdu honum til hansara seinasta hvíldarstað her á fold. Eisini ein hjartans tøkk til tykkum, ið mintust okkum diamantbrúdleypsdagin. Hjartans takk øll somul. Jona, Jenny, Anna, Poulaj, Katrin, Arndis, Tórálvur, Karolina og Símun við familjum Takkarkvøða Nú hugnaligi og væleydnaði silvurbrúdleypsdagur okkara er farin væl og virðiliga aftur um bak vilja vit á henda hátt siga øllum takk sum á einhvønn hátt hjálptu og heiðraðu okkum og settu sín serstaka dám á dagin. Andrea og Jan Kristoffersen