týsdagur 11. januar 2000síða 6

11 tíðindablaðið sosialurin Nr. 6 - 11. januar 2000 10 tíðindablaðið sosialurin Nr. 6 - 11. januar 2000 Ljóðføri og amboð í óførum samljóði Nýggjárskonsertin er vorðin árlig hending. Føroya Symfoniorkestur og kór bjóða til eina konsert í lættara endanum, har høvi eisini er at syngja við. Í ár var aftur ein frægd at hoyra dugnaligu tónleikararnar og skemtiligt var, tá ljóð- førini og amboð megnaðu at geva eina skemtiliga, men tónlistarliga góða eind DAGFINN OLSEN Sunnudagin 9. januar 2000, skipaði Føroya Symfonior- kestur enn einaferð fyri nýggjárskonsert í Norður- landahúsinum. Konsertin er skipað í samstarvi við Norð- urlandahúsið og Útvarp Føroya og Sjónvarp Føroya. Nýggjárskonsertin tykist vera árlig hending, ið er komin fyri at verða, og tað er at fegnast um. Martin Mourtisen stjórnar orkstrinum og Bjarni Res- torff hevur verið kórvenjari hjá Nýggjárskórinum. Løgmaður stjórnar At siga, at Anfinn Kalsberg ikki er vanur at stjórna, er kanska at taka munnin av fullan, men neyvan hevur løgmaður áður stjórnað ein- um symfoniorkestri. Sum eina sera áhuga- verda og skemtiliga byrjan, so stjórnaði løgmaður Før- oya Symfoniorkestri tey fyrstu sekundini, tá eitt brot úr Radetzky March ljómaði Hann kom væl frá uppgáv- uni. Eftir hetta segði løgmaður nøkur orð. Hann takkaði teimum, ið hava tikið stig til tiltakið og sum hava hild- ið á hesi árini. Eisini feg- naðist hann um, at so mong ungfólk teljast millum tón- leikararnar. Hartil er at siga, at hesa- ferð vóru ikki so nógvir út- lendskir tónleikarar við, sum onkutíð fyrr. Tey ungu, ið leiktu við, taldu 1/3 av tónleikarunum og er tað gleðiligt, at arbeiðið, sum verður gjørt í Musikskúlan- um, nú byrjar at hómast og bera ávøkst. Hesi ungu eru uppæld í Musikskúlanum og vinna sær virðismiklar royndir til tílíkar konsertir. Vert er í hesum sambandi at hava í huga, at fleiri teirra hava vunnið heiðurstekin, tá tey hava umboðað Føroyar í altjóða tónleikakapping- um. Sirpur og solistar Fyrst á skránni var Tjóð- sangurin. Vakurt ljómaði »Tú alfagra land mítt« hjá Símun av Skarði og Petur Alberg. Síðani fór orkestrið undir eina ouverturu. Ein Mor- gen, ein Mittag und ein Abend eftir Frans von Suppé. Solistur á cello var Søren Møhl, sum í mong ár hevur leikað við Symfoni- orkestrinum í Aalborg. Síðani var Jógvan Waag- stein á skránni og vakra yrk- ingin hjá Christian Matras, Dimmið. Eisini nevnd Nú nemur náttin við smærur. Síðani kom eitt av hædd- arpunktunum á konsertini. Zigeunerweisen hjá Pablo Sarasate. Orkestur og fiól. Solistur á fiól var Niko- laus Kapnas og hann hug- tók. Meistarliga fuku fingr- ar hansara aftur og fram á lítla og viðkvæma fiólarm- inum. Leikandi lætt tóktist, tá fingrarnir við miklari ferð runnu frá teim djúpu tón- unum og heilt upp, har hægstu tónarnir kitlaðu. Ein frægd. Kapnas kom væl frá torføru uppgávuni. Hann fekk blómutyssi og tað hevði hann uppiborið. Síðani slapp kórið aftur framat. Brot úr sirpu við løgum hjá Knút Olsen var á skránni. Løg hansara eru væl kend millum manna. Á skránni vóru Mær leingist og Kom friður. Eftir hetta ljómaðu tón- arnir úr Carmen, suitu nummar 1 eftir Bizet. Eingin nýggjárskonsert uttan Franz Léhar. Berghild Poulsen var sopran solistur og sang Vilja Lied. Eisini hon hevði uppiborið blómu- tyssið, ið hon fekk, eftir flott avrik. Næstur var Gold und Sil- ber valsur hjá Léhar og eftir tað var aftur føroyskt á skránni. Hetta var brot úr suitu, sum Svend S. Sholtz gjørdi úr løgum hjá H. J. Højgaard. Løgini vóru Hon stóð har, Ein dreymur og Eg oyggjar veit. Kom og dansa og Sandpappír Balettin Eingin nýggjárskonsert utt- an Léhar. Hetta er víst, tí lagið til Kom og dansa er úr Kátu Einkjuni hjá Franz Léhar. Kristin í Geil setti føroysk orð til farna aldar- skiftið – fyri 100 árum síð- ani. Men enn er sangurin fólkaogn og fastur táttur sum felagssangur til nýggj- árskonsertirnar hjá Føroya Symfoniorkestri og fólks- liga hæddarpunktið. Men skráin skuldi gerast enn lættari. Skemtilig og óvæntað. Tónleikarar hava amboð. Ljóðføri. Tað viðganga tey flestu. Men hinvegin. At keypa amboðini frá Valde- mar Lützen í Vágsbotni - tað er óivað at fara ov langt. Men tað gjørdu konsert- fyrireikararnir. Nýtast skuldu nevniliga fínt, miðal og grovt sandpappír, tá Sandpappír Balettin hjá Leroy Anderson kom fyri. Eitt sera skemtiligt inn- slag, har serliga enski timb- urmaðurin, ið segði hey við mammu sína í sjónvarpin- um, var framúr. Eisini leik- urin, orðadrátturin, millum hann og Martin Mouritsen, ið steðgaði orkestrinum, var óføra skemtiligur. Og eisini komu tónleikarar, strúkarar og pussarar, sera væl frá Sandpappír Balettini. Slaviskur dansur nummar 8, opus 46 hjá Dvorak, hev- ur rætta huglagið, ið leiðir okkum eystureftir. Eyð- kendir og heldur sorgblíðir tónar. Og so kom hann og so er nýggjárið veruliga hildið og farið afturum bak. Radetzky marsjurin hjá Strauss eldra. Lívligur og lívsjáttandi. Hann hoyrir nýggjárinum til. Og at enda fingu vit Myndir: Jens Kristian Vang hann í fullari longd. Áhoyrararnir fagnaðu orkestrinum og kórinum og tað var uppiborið. Fagurt ljómaði. Bæði hjá orkestri, kóri og solistum. Káta lagið var við, eins og Káta Einkj- an. Radezky marsjurin setti punktum og so var ár 2000 endaliga staðfest. Uttan trupulleikar.