týsdagur 12. januar 2010síða 16

16 Nr. 7 - 12. januar 2010 tíðindi - Eg var púra tikin á bóli, tá eg fyrstu ferð hoyrdi tykkara tón- leik ar ar og sangarar spæla saman við mær á Gøtusandi. Tað undrar meg, at tit kunnu hava eitt so ríkt tónleikalív her úti í Atlantshavinum, sig ur heimskendi sang ar in, Russ Taff. Í hes um døgum tekur hann upp sína 14. solo f løgu í Kris-Stuff Studio í Hoyvík, sam an við Jákupi Zacharia sen Tónleikur Snorri Brend snorri@sosialurin.fo F ø r oy a r / N a s h v i l l e : Ar beið ið við fløguni byrj­ aði um vikuskiftið. Teir hava longu tikið okk urt upp, men hesar kom andi mánaðirnar verð­ ur tað stóra takið: Tónleikur skal spælast inn. Sangurin skal takast upp og alt skal síðani miksast á eitt master­ band. Hetta verður eftir ætlan liðugt í summar, og seinni í heyst kemur henda føroysk­ amerikanska fløgan út. Tað ser staka við henni er, at Jákup Zachariasen og hansara fólk standa 100 pro sent fyri øllum: Frá hug­ skoti num til eitt lag og til tað umsíðir verður útgivið á fløgu í heyst. Russ Taff er kendur í go spel­ umhvørvinum kring allan heimin, og hevur ver­ ið við í einum ótali av inn­ spæl ingum í sínum 56 ára langa lívi. Nú verður fløgan “Made in Faroe Island”. Hvørjar vónir hevur so Russ Taff sjálvur til hesa kom andi útgávuna? Svarið kem ur beinanvegin: ­ Fyri meg, er tón leikurin ein tann mest máttmikli faktor urin í heiminum í dag. Ein av pávunum í Rom segði einaferð, at hann hevði heldur viljað býtt tús­ und tals messur um fyri ein góð an sang. Fólk minnst nevni liga sangir. ­ Tá so henda fløgan er liðug vóni eg, at onkur fer at kenna seg nærri knýttan at konu ella unnustu síni. At onkur verður nærri knýtt ur at børnum sínum. At onkur hoyrir eitt lag og fer at virðismeta eitt sólar­ ris hægri. Og sjálvandi eisi­ ni, at onkur má kenna seg nærri knýttan at Gudi enn áður. Tí tónleikur vísir altíð veg in uppeftir, tá hann kem u r úr røttum staði. ­ Eg ynski, at tá fólk hava lurtað eftir fløguni, at tey tá kunnu siga, at hon nam við meg, ­ ja, at henda fløgan fekk meg at taka eina av gerð og at handla, sigur Russ Taff. Tónleikari í heimsflokki Tað var í roynd og veru á G!­ festivalinum í 2004 at eitt tónlistarligt vinarlag birt ist millum tann heim s­ ken da Russ Taff úr Nash­ ville, og tann meiri og meiri kenda tónleikasnillingin, Jákup Zachariassen úr Havn. Hetta var fyrstu ferð, at Russ Taff yvirhøvur var í Før oyum. Hann kom einsa­ mall ur, men Jákup fekk sum uppgávu at seta saman ein tónleikabólk og kór at fram føra saman við honum. Tað var longu her á Gøtu­ sandi, at Russ byrjaði at undra seg yvir føroyingar: At ein her hevði givið so nógv ar fløgur út, og at ein her átti so frægar tón leik ar­ ar og sangarar, sum teir ið Jákup fekk savnað saman – og fekk at spæla saman við sær á so høgum støði. ­ Eg visti ikki nógv um Før oyar áðrenn hetta. Men eg varð púra tikin á bóli, tá eg hoyrdi tónleikarar og sang ar ar tykkara. Og á kon­ sert ini upplivdi eg eisini, hvus su gott úrslit spurdist burtur úr. ­ Satt at siga, gjørdist eg eisini púrasta paff, tá eg fann út av, at tit her eiga ein so fantastiskan mann á steel­ guitar anum sum Ják­ up. Hann er ein tann besti av sínum slagi, skal eg heil­ sa og siga. Hansara “pas­ sión” fyri tónleiki sært tú fáa staðni kring heimin, slær Russ Taff fast. Í heimbýi hansara, Nash­ ville finst ein hópur av slík­ um spælarum, men fyri Russ var eingin ivi um, at hann her sat saman við ein­ um spælara í heimsflokki, og sum haraftrat brendi fyri sakini tá – og framvegis ger tað! Tað besta av tí besta Russ hevur verið í Føroyum tríggjar ferðir áður, og nú hann er komin á fjórða sin­ ni, er hann av sonnum vorð in greiður yvir, hvussu stór an týdning og ávirkan ið tann føroyski tónleikurin hev ur havt og framvegis hev ur á hann. Eftir enn eina vitjan her í summar, har hann og Jákup tosaðu nógv saman, varð avgerðin tikin: Russ bar eitt hug skot fram føroyska vin­ mann sín, og tað var ikki meiri enn hálvtalað orð, so skuldi hetta setast í verk. Her vóru bæði fólk og um støður til at skriva tekst­ ir, løg og til framleiðslu av eini nýggjari fløgu á før oy­ s k ari jørð. ­ Tá eg so sá hetta studio’ ið hjá Kristoffuri, so bleiv eg enn einaferð ov farin av útgerðini og Taff er púra paff ” Hetta minnir ikki sørt um ta fyrstu gleðina og ta fyrstu tíðina, tá eg var tónleikari: Gleðin um at skriva tónleik. Gleðin um at framføra tónleik, og gleðin um at kunna gleða onnur við mínum tónleiki. ” Her hjá tykkum upplivi eg ein slíkan reinleika fyri at umskapa og fáa tónleikin til tað, sum hann veruliga er ætlaður til: At fáa teg at flenna, at gráta og eisini at føla nakað