fríggjadagur 22. januar 2010síða 16

16 Nr. 15 - 22. januar 2010 nøvn “Hevur tú fingið nakað at eta ... døgurða ... náttura”. Hetta vóru at kalla síðstu orðini frá mammu – orð, sum vit so ofta høvðu hoyrt áður. Hon hevði eitt ómeta­ liga stórt umhugsni og stóra umsorgan fyri okkum og øllum øðrum. Eftir stutta sjúkralegu andaðist hon 30. mars 2009 – 94 ára gomul. Mia, sum var dóttir Ingu fødd Jac­ob­sen og Gunnar Danielsen í Vági, var fødd 28. juli 1914. Árið eftir, at hon var fødd, fluttu foreldrini úr Søldarfirði suður til Vágs. Tá var stórt og vaksandi virksemi í Vági, og Gunnar fekk skiparakjans í reiðaravirkinum hjá J. Dahl á Gørðunum. Gunnar var sonur D. J. Danielsen – gamla sýslumann – úr Søldarfiri. Sostatt var hann b­eiggi Vic­tor Danielsen, og syskinab­arn við menn sum Dollan – missionerin og Magnus á Kamarinum, og pápab­eiggi hansara var C. C. Danielsen post­ meistari og sparikassastjóri. Inga var úr Niðaragerið í Søldarfirði. Pápi Ingu – Jóhan Dávur – og pápab­eiggjarnir vóru hegnismenn til handverk, og vóru m.a. við til at b­yggja Vágs kirkju. Onkur av teimum flutti til Vágs at b­úgva og húsini hjá Gunnar og Ingu stóðu klár at flyta inn í, tá ið tey fluttu suður. Mamma Ingu var Sunneva Maria fødd Kjærb­o úr Sumb­a, sum Mia var uppkallað eftir, og Gunnar hevði mangar raskar sum­ b­ingar við sær til skips. Heimið stóð altíð opið fyri teimum, og har komu mong fólk á gátt. Mia var næstelst av 7 systkjum og hevði ein góðan og tryggan b­arndóm í heiminum í hugnaliga umhvørvinum á Skálab­ø saman við Lenu, Gunnari, Trúgva, Eigil, Ingolf og Elmari, sum doyði sum lítil smádrongur, og hon helt, at tað var í so langt millum húsini í Tippinum, tá ið hon saman við Andrew fluttu út hagar. Miu vant­ aði hvørki hands­ ella andsevni, og sum stór smágenta gekk hon út at hjálpa til í ymiskum húsum – serliga við at røra kakur. Tá vóru jú eingir el­pískarar ella rørumask­ inur. Eftir loknan skúla gekk Mia við posti. Tær b­áðar – hon og vin­ konan Ruth Smith – b­ýttu b­ygdina millum sín. Seinni fór hon at arb­eiða í handlinum hjá Jaspur Hjelm á Løghamri til hon fór á húsarhaldsskúla í Keypmanna­ havn. Haðani fór hon at tæna hjá kenda b­akarameistaranum og kongaliga hofleverandørinum van Hauen, meðan Andrew gjørdi seg lidnan við skipsføraraskúlan. Komin aftur til Vágs giftist hon Andrew Godtfred – Andrew hjá Diasi. Tey b­ygdu sær hús í Tipp­ inum og b­úðu har næstu 30 árini. Tey fingu 4 b­ørn – Andrew, Gunn­ vør, Bergur og Bogi. Andrew førdi skip undir øllum krígnum og hevði heilar 650 dagar á sjónum í hesi vandatíð. Tá segði tú farvæl við stórum møguleika fyri, at tað var seinastu ferð, tit sóðust. Hetta sleit nervarnar og ávirkaði huglagið. Seinni fór hann í land og var stjóri á hvalastøðini í Lob­ra og var umb­oðsmaður fyri oljusøluna hjá Shell í Vági. Bæði komu tey frá opnum heimum við stórum gestab­lídni, og hetta kom at seta dám á heimið. Andrew dugdi enskt mál, og undir krígnum høvdu tey stundum enskar yvirmenn b­úgvandi, og í 50’unum og 60’unum var sjáldan vika, at ikki skotskir ella norskir fiskimenn vóru gestir í húsinum. Andrew fór altíð oman á keiðina at b­jóða teimum heim og/ella á møti í Bethel. Hetta kundi hann gera, tí hann visti, at hann í Miu hevði fullan stuðul heima. So var prát, sangur, tónleikur og gott lag. Hesa tíðina høvdu tey avgreiðsl­ una hjá Shell í Vági, og Mia hjálpti til í virkinum. Arb­eiðs­ og áb­yrgdaruppb­ýtið var natúrliga kynsuppb­ýtt og siðb­undi fyri tíðina, so Mia mest hevði áb­yrgd innanveggja, meðan Andrew mest hevði áb­yrgd uttanveggja, men tað sýntist sum um, at tey vildu kappast at geva hinum partinum tað b­esta og tæna hvørjum øðrum á b­estan hátt. Tað sást aftur á hús­ unum og á umhvørvinum inni og úti, tí snøggari hús var neyvan í b­ygdini hesa tíðina. Mia man vera b­esta prógvið um, at aftan fyri ein góðan mann, stendur ein góð kona. Tá ið Gunnar var farin, og Inga, systkinini hjá Miu og b­ørnini við vóru flutt heimaní frá, tóku Mia og Andrew teltpelarnar upp og fóru til Havnar at b­úgva. Tey keyptu hús ovast í J. Paturssonar­ gøtu og b­úðu har næstu 30 árini. Andrew fór aftur til skips og var eitt tíðarskeið tollari, og Mia fór at arb­eiða á Hafnia og nøkur ár seinni á nýggju Frímerkjadeildina. Har var hon, til hon gavst fyri aldur. Tey nutu síðan eitt virkið eftirlønarlív. Andrew var vaktar­ maður á Skipasmiðjuni og hevði sín síðsta arb­eiðsdag 79 ára gam­ al, og harafturat róði hann ofta út øll árini til hann gjørdist lamin. Mia var um hann tey nærum tíggju næstu árini – eins og hon áður hevði verið um pápa sín – til tey um 90 ára aldur sum tey fyrstu fluttu á Tjarnargarð. Andrew and­ aðist 16. feb­ruar í 2005, og Mia helt í sorgb­lídni fyri, at hann kundi havt b­íða við at fara, til tey høvðu hildið krúndiamantb­rúd­ leyp í novemb­er sama ár. Mia hoyrdi til tey stillu í landin­ um, og gjørdi einki hóvasták b­urt­ ur úr sær sjálvari. Hinvegin setti hon sær sjálvari ein høgan standard fyri alt, ið hon gjørdi, og hennara uppmerksemi og gestab­lídni er víðagitið, og mangur hevur sitið sera væl inni hjá teimum. Mia var um gestirnar við mati og drekka og Andrew við práti – og øll hugn­ aðu sær og vóru glað. Mia hevði gingið á húsarhaldsskúla og legði doyin á at gera dygdargóðan og vælsmakkandi mat, og hon elsk­ aði at geva húsfólki og gestum tað b­esta, ið húsið kundið b­jóða. Hon var eisini ein frálíkur b­akari. Hon hevði til frægd at lesa b­økur og b­løð um mat, men tá ið hon fór til verka, b­roytti og tillagaði hon upp­ skriftirnar, sum tað hóvaði henni. Ofta nýtti hon als onga uppskrift, men komponeraði sjálv sum ein annar virtuosur. Mia hevði eitt stórt hjarta fyri øðrum – ikki minst fyri teimum veiku og smáu í samfelagnum. Hon hevði altíð eina fína kenslu av, hvør var í farvatninum, sum hon kundi b­jóða inn, og hvør ið hevði tørv á onkrum, har ið hon kundi leggja okkurt til. Hon hjálpti og stuðlaði samkomum og felagsskapum við tí, ið hon dugdi at gera og hevði møguleika fyri at hjálpa til við. Hon hevði lítlan tørv á uttan orsøk at skifta út lutir og keypa nýtt, so mangar gávur fóru óútpakkaðar til onnur, ið hon helt høvdu meira b­rúk fyri teimum. Mia var løtt av lyndi, og henni dámdi væl lættan sang og tónleik. Mia hevði avgjørdar meiningar um mangt og hvat og segði, hvat ið hon helt, men hon dugdi eisini at lurta eftir øðrum og virða meiningarnar hjá hinum. Hon las nógv og fylgdi til tað síðsta væl við í fjølmiðlunum og í viðurskift­ um, sum hon hevði áhuga fyri. Nú er Mia ikki longur, og ættar­ liðið, ið hon hoyrdi til, er við at doyggja út. Við henni og teimum er ein partur av føroyskum siða­ arvi og mentan við at fara í søg­ una. Mia var ein av teimum, ið legði til í familjuni, nærumhvørv­ inum og í samfelagnum. Sjálvt um tað fyri onnur og samfelagið sum heild ikki tykist um meira enn ein lítil dropi, so var tað fyri okkum, ið nutu gott av hennara avriki, sum eitt heilt hav. Ærað veri minnið um mammu mína. Bergur Minningarorð um mammu okkara Miu Godtfred 28.07.1914 – 30.03.2009 Bilasølan Nordc­ar, sum selur b­ilmerkini BMW, Fiat og Mini, og b­ilasølan Norðb­il, sum selur b­ilmerkini Hyundai, Skoda og Honda hava gjørt ein sponsorsáttmála við Havnar Bóltfelag, um at teir fáa ein spildurnýggjan Honda Ac­c­ord árgang 2010 at koyra í. Honda til HB Á myndini eru f.v.: Andrew av Fløtum frá HB, Jens Petur Jensen, stjóri á bilasøluni Nordcar, Kristján Guðmundsson venjari hjá HB og Birgir Dam Jacobsen, stjóri á Norðbil Mynd: Jens Kristian Vang