fríggjadagur 19. februar 2010síða 17

nr. 35 · 19. februar 2010 17 VIKUSKIFTI Tónleikur Rigmor Dam rigmor@sosialurin.fo Ganga Eros og Baccus saman, verð­ ur stór list. So segði Hargaskaldið Poul F. Og helst hevði hann rætt í tí. Men ganga Poul F. og Hanus G. saman, hendir eisini stór list. Tað fingu vit, sum vóru so heppin at vera áhoyrarar í Sjónleikarhúsinum hóskvøldið at sanna. Tað er annars ein løta síðani vit seinast hoyrdu nýtt frá Hanusi. Hann, sum hevur smíðjað løg til so nógvar av yrkingunum hjá Poul F. Orð og løg, sum hava ríkað okkum løtur og lívgað okkum røtur. Endamálið við konsertini var ikki, sum vit eru von við, at promovera eina nýggja útgávu. Nei, Hanus er á reyvini, tí hann hevur onga inn­ tøku havt í ár. So Jónas Block kom vin manninum til hjálpar og stáplaði eftir ongari tíð eina konsertrøð á bein ini. Og tað kunnu bæði Hanus og vit takka fyri. Hanus, tí hann fekk pengar at keypa breyð fyri, og vit onnur, tí Hanus lyftir eina týð­ andi public­service uppgávu við at fólksliggera hendan týðandi skaldar­ arv. Tí kundu vit seta okkum aftur á og njóta nakrar av gimsteinunum úr rúgvunum av yrkingum, sum Hanus seinastu árini hevur sitið og klimtr að til. Frammanundan kendu vit bara eini 20 av teimum áleið 70 sang unum úr rúgvuni í pappeskjuni á loft inum hjá lagasmiðinum. Har liggja tey, tí Hanus meir og minni liv ir í einari pappeskju. Ein tilvera sum hann, sambært honum sjálvum, er reyv­ troyttur av. Men uppi av endabalkongini, sum hevur lagt setur til mangt eitt ung dómsfríggj, fingu vit at sanna, at dugur framvegis er í Hanus. Hann er ikki typan, sum brýt ur upp úr nýggjum í heilum. Hann hevur sítt egna ljóð og sín per són­ liga stíl. So hóast løgini vóru nýggj fyri okkara oyru, var stílurin hin sami fólkatónleikarakendi, beist­ akt igi og melankolski, sum vit minn ast frá hinum báðum føroysku útgávunum, »Til gaman og álvara« og »Bouquet«. Fá munnu, sum Hanus G., hava gáv urnar at geva yrkingunum eftir Poul F. sál, so tær standa eftir sum djúpir, logandi brandar, frelsandi himna ferðir ella rámandi sannleikar. Um móðurlandið, fedranna mál, sorg blíðan kærleika, deyðan, fjandan og ógud ligheit annars. Eymliga ballar hann orða mynd­ irnar í tónaham. Viðhvørt í medi ta­ tivum mol. Aðratíðir í dundrandi dur. Við flúgvandi løttum fingraspæli og einari rødd sum dunið undan Beinis­ vørð. Takk Hanus. Ljóðførisekvilibristarnir, Mikeal Blak og Magnus Johannesen. Takk fyri, at tit, í cognaclittu glamuni frá kertu ljósinum, so meistarliga akkompagn eraðu Hanus G. við sjálds ama nemandi ljóðførum sum xylo fon, pumpuorgul og kontrabass. Tað riggaði. Og Hanus. Rangluttir og klaks­ víksligur, í puntuttari skóg mans­ skjúrtu og jesushári. Takk fyri, at tú leggur nýggj løg til gamlar, út­ for sjabbaðar slagararar »Fagra blóma« og »Tú dregur meg sum ein magnetur«. Vakrar yrkingar, sum hava betri uppiborið enn at vera tann steytarasangir millum suppu, steik og ís. Í Sjónleikarhúsinum. Hesum hjarta rúminum, sum við einum dámi av parisiskum boheme leggur pall og karmar til so mangar góðar upp­ livingar hjá menniskjunum í Havn. »Til gaman og álvara«. Orðini, ið so sigandi hava trónað yvir replikkum, projektørum og dansiringum í eina lítla øld. Hugaligt at vita sær, at júst sami setningur eisini var heitið á fyrsta yrkingarsavninum hjá Poul F. eins og á fyrstu plátuútgávuni hjá troubadurinum, Hanus G.: Til gaman og álvara. Skeg. Góði Hanus. Kanst tú ikki skunda tær at geva ein fløgu út? ElSKandI, gráTandI, príSandI og rEvSandI í FEITa djEvulSbESETTa Poul F. andanum. nýílaTnar yrKIngar EFTIr poul F. vórðu bEISTalIga væl FramFørdar av übertulkaranum Hanus G. í SjónlEIKarhúSInum hErFyrI Takk Hanus