fríggjadagur 23. apríl 2010síða 13

13 Fríggjadagur 23. apríl 2010 · Nr. 72 Sosialurin Nevnda greinin stóð at lesa í Dimmu mánadagin, og at byrja við var eg einigur við greinaskrivaran, men gjørdist altsamt meiri forfardur jú meira eg læs av henni. Í hesari nevndu hugleiðing í Dimmu í gjár, sum einans var fyrsti partur, vildi grein­ askrivarin Kajfinn Hammer, so sum eg havi fata hansara grein, greiða frá, deils at Heina Gaards útsøgn um Geert wildersa hatur var ov grov, og deils at islam gevur vesturlendingum góða grund til at ikki dáma og enntá hata islam. Kajfinn sigur orsøkina hjá Heina Gaard vera, at Wilders »gevur islam ein skarpan gang«. Kajfinn meinar helst ein væluppibornan skarpan gang. Og hendan skarpa gang, sum “Heini umtalar ... sum hatur (sigur Kajfinn), er at við gera súmtomini heldur enn sjúkuna sjálva.” Nú sær út til, at tað, Kaj­ finn veruliga vil, er at kriti­ sera ella rættari kasta móru (og steinar) eftir islam, tí tað hann kallar »sjúkuna sjálva« er islam. Islam. Er tað ein sjúka? Sjálvandi ikki! Tað er ikki utt an, at mann er ein av teimum radikalu gudloys ing­ unum, sum meta alla religión vera eina sjúku. Summir av hesum hava t.d. sagt, at religión er íkomið av einum sokkallaðum »Gud­virus«. Nevndi Kajfinn kallar m.a. annað muslimsku fatanina av paradís fyri »seksfikseraða ‘haremparadís’ Allah’s, har 72 barmfagrar moyggjar (...) bíða sum løn«. Hetta er ikki nøkur serliga óvanlig fatan av para dís fyri muslimar, men sjálv andi við vilja ófanta liga orðað, og dekan ov generaliserandi. Tað eru jú fleiri islamiskar fatanir av hesum paradisiska eftirlívi, og at kalla tað »seks fikserað«, haldi eg, er at fara ov langt. Men nú vit eru inni á hesum øki, at vera seks­ fikser aður, hvønn er tað so, sum vit næstan hvønn dag hoyra um sum verandi sera seksuelt frávíkjandi og enntá kriminelt frávikjandi í atburði? Jú tað eru teir hátt virdu umsjónarmenninir í teirri nógv størstu kristnu kirkjuni í heiminum: katólsku biskupparnir. Av tí, at katólska kirkjan er nógv størsta umboð fyri kristindómin í heiminum, so er ein uppløgd niðurstøða tann, at – um vit skulu gene­ rali sera – kristnir menn eru ofta pedofilir. Í øllum førum teir, sum taka sína kristnu trúgv seriøst, tí hvør kann seta spurnartekin við frómleikan hjá hesum yvir­ monnum innan kirkjuna? Eg generaliseri her bara á sama hátt um kristindómin og við minst líka stórum rætti, sum Kajfinn ger um islam, tá hann t.d. sigur »tá ein hugsar um framferð islams er lítið at ivast í, hvør umboðar heimskenda hatrið, Heini uttan fyrilit kastar Wilders fyri«. Og víðari sigur Kajfinn, at tá gíslar verða skornir á háls fyri opnum skermi, er hetta »beinleiðis eftir ávísing Koranunar:« Her stóð síðan eitt ‘sitat’ eftir øllum at døma, tí tað petti stóð í gásareygum, og hann vísti á fleiri brot í Koranini. Tað fyrsta, eg vil siga til hetta, er, at sitatið var als ikki beinleiðis endurgivið, helst við vilja. Tó vóru nøkur av Kajfinns nevndu Koran­ brotum ikki so langt burturi frá hansara sokallaðu endur­ geving/sitati. Hann hevur helst sett fleiri brot saman fyri at fáa tað til rigga betur. Men fyri tað næsta, so eru fleiri líknandi brot í Bíbliuni – serliga um hugt verður í Gamla Testamenti. T.d. í Fjórðu Mósebók, kap. 31, ø. 1­18. Herí bleiv tað av Gudi heitt á Móses og hansara menn at fremja hevndardráp í stórum stíli, og eftir hesa andstyggiligu gerð herdi Móses (helst aftur eftir Harrans boðum) kravið: »Drepið tí øll sveinabørn og allar konur, ið hava havt samlegu við menn«. Og enntá í Nýggja Testamenti finna vit ótespiligar útsøgnir um jødar, har hesir verða nevndir børn hjá djevulinum osfr. (Joh. ev. kap. 8). Serliga ótespiligt er hetta, tá vit vita, hvat evropeiska jøda áskoð­ anin hevur havt við sær av ræðuleikum. Tá er »jøda­ bøðilin mikli«, sum Kajfinn kallar Muhammed ein lítil lummatjóvur í mun til. Allur hesin ótespiligi lesn­ aður, um tað er úr Gamla ella Nýggja Testamenti ella úr Koranini má altíð lesast í sambandi við ein kontekst og skal tulkast. Hesar skrift­ ir eru ofta poetiskar, tíðar­ spesifikkar og skulu ofta lýsa ein problematikk gjøgnum myndamál. Og hóast alt, so er tað jú ævigt lív ella ævig pínsla, sum tíðum er á skránni. Altso, um Kajfinn kann loyva sær at kalla islam fyri eina sjúku, so má hann eisini kalla kristindóm fyri eina sjúku. Og orðingar sum »framferð islams«, sum hann tekur til eru heilt burturvið. Hetta minnir faktiskt sera nógv um orðingar hjá teim­ um mest víðgongu og mili­ tantu muslimunum, sum tosa demagogiskt um, at »kristin dóm urin« (undir ein um) vil hetta og hatta; og »kristin dóm urin hevur altíð vilja bestemm að yvir okk­ um« osfr. Bæði kristindómur og islam eru religiónir (ikki handl andi persónar), sum eisini eru sera sam­ an settar. Tær kunnu ikki takast und ir einum, sum Kajfinn og aðrir dema­ gog ar við ófrættakendum dagsskráum gera. Eitt er tó felags fyri báðar religiónir. Tær leggja báðar alstóran dent á fyrigeving, náði og miskunnsemi. Lat meg líka at enda leggja afturat, at tað kann væl vera, at muslimar hava tað seksuella við í sínari fatan av paradís, og harvið duga at virðismeta kvinnur – eisini sum seksuellar verur. Og samstundis ásanna teir, at teir sjálvir hava ein seksuellan tørv, og at hesin er partur av kærleikslívinum. Høvdu bara katólsku biskupparnir verið líka skynsamir og sjálv­ játtandi. Kajfinn Hammer legði upp til í øllum førum ein part afturat, so mítt síðsta orð er kanska heldur ikki sagt hesum viðvíkjandi. Gunnar Isfeld Hugleiðing um hugleiðing Viðmerking til greinina »Nakrar hugleiðingar um tað at verða lagdur undir at hata«. Tað kann væl vera, at muslimar hava tað seksuella við í sínari fatan av paradís, og harvið duga at virðismeta kvinnur – eisini sum seksuellar verur. Uttan mun hvat síðan er hent, eri eg framvegis so loyalur, at eg ikki vildi droymt um at leggja eftir teimum alment. Men soleiðis hava teir tað ikki. Hetta vísti Andreas Berglíð longu seinasta heyst við sínum próvføstu ósannindum. Mánadagin er í Sosial­ in um eitt lesarabræv um Arctic Vik ing málið. Til hetta mál er ikki meira at siga. Teir blivu báðir førdir sum vitni i landsrættinum sum »sátt mála ser frøð ing­ ar« utt an at verða tiknir fyri fult. Teir førdu í rættinum og í hesum lesarabrævi fram tað, sum teir mettu at vera siðvenja í sátt mála spurn­ ingum. Men hjá teimum báðum tykist sum at siðvenja skal valdast. Jan Højgaard hevur miðvíst brotið allar tær siðvenjur og skipaðu mannagongdir, sum hava verið í FF, og sum eru ein sjálvfylgja í einum skip­ aðum felagi. Hetta hevði hann ikki kunnað gjørt utt­ an upp bakking frá nevnd ar­ limum, og hana hevur hann fingið frá teimum báðum! Hetta merkir millum ann­ að, at partur av nevnd ini við stuðli frá teimum báðum, hevur verið hild in uttan fyri týðandi av gerð ir, sum verða tiknar í felagnum. Tað mest avdúkandi er kortini »valið« av næst for­ manni 1. februar. Nevndin skip ar seg sjálv við næst­ for manni, og sið venj an síð­ an við tøku broyt ing fyrst í 1970­unum hevur verið tann, at næst for mans starv­ ið hevur fylgt valskeiðnum hjá nevndarlimunum, sum gongur fram til 1. februar komandi ár. Ein sjálvfylgja í øllum nevndum er tann, at ein fundarskrá er til fundin, so nevndin kann fyrireika seg uppá tey mál, sum koma til viðgerðar. Á fundi 1. februar kemur Jan Højgaard uttan nakra fundarskrá við uppskoti um at velja Sámal Poulsen til næstformann, og verður hetta samtykt við hansara stuðli. Sámal Poulsen hevur tískil gjørt seg sjálvan til næstformann við teirri eyka samsýning, sum hetta gevur, á ein sera óregluligan og ótrúliga ódámligan hátt. Sjálvandi saman við Andre­ as Berglíð. Nú er einki tos um siðvenju! Meira er ikki at siga um teir báðar. Óli Jacobsen Fiski manna­ felagið: Sið­ venja valdast Í mong ár havi eg bert kent Andreas Berglíð og Sámal Poulsen sum loyalar nevndarlimir, har vit allir í felag gjørdu tað, sum gerast kundi fyri fiskimenn. Jan Højgaard hevur miðvíst brotið allar tær siðvenjur og skipaðu mannagongdir, sum hava verið í FF