fríggjadagur 21. mai 2010síða 14

nr. 84 · 21. mai 2010 14 VIKUSKIFTI til arbeiðis Vilmund Jacobsen vilmund@sosialurin.fo Hon er uppvaksin í Nólsoy, har hon sleit sínar barnaskógvar og gekk síni sjey ár í skúla. Foreldrini vóru Lisa og Eirik ur. Tey vóru fýra systkin, tvær systrar og tveir brøður, og hon var næst elst. Við fýra árum ímillum misti hon í 1984 og 1988 báðar beiggjar sínar, fyrst Boga og síðan Torleif. Báðir druknaðu í Dan­ mark. Tá hon var 15 ára gomul, fóru fo r eldur hennara frá hvørjum øðrum, og mamman flutti niður til Danmarkar at búgva. Í 1995 misti hon pápa sín sum doyði bert 58 ára gamal. Tá hon gjørdist vaks in, giftist hon og fekk saman við ma nni sínum Bent tríggjar synir. Sum ár ini gingu, helt hjúnarlagið ikki, og hon og maðurin fóru hvør til sítt. – Jú, man hevur fingið nakrar smeitir í lívinum, og onkuntíð kundi tilveran kenn ast tung. Men gamalt er, at tað, sum ikki knúsar teg, styrkir teg. Lívið hevur lært meg at liva í nú’inum og síggja posi­ tivt upp á tilveruna. Tað er so skjótt, at alt kann halda uppat. So, hví ikki royna at fáa sum frægast burtur úr. Í dag eigi eg tríggjar vaksnar synir. Hin elsti er 29, og hin yngsti fyllir 20. Eg eigi eisini ein ommu son, sum er seks ára gamal, og hann er eitt tað besta, sum er hent mær. Kvinnan, vit práta við, er Gunnvá Eiriks dóttir, sum í ár fer um tey fimmti. – Eg havi dagligt samband við systir mína Anniku, sum býr í Danmark, har mamma mín eisini býr. Eg havi eitt ar­ beiði, sum eg elski, og her hitti eg nógv fólk. Hetta er tað, sum mær dámar, sigur hon. Handilsleiðari Í umhvørvinum á Sandvíkarhjalla er Gunn vá Eiriksdóttir eitt kent andlit. Hon hevur arbeitt í Vøruhúsinum seinas tu 12 árini – ella síðan hin 6. apríl í 1998. – Seinastu árini havi eg havt starv sum handilsleiðari í búnýtisdeildini í Vøru húsi num. Eg taki mær eitt nú av inn keypi, ymiskum dagligum uppgávum og viðskiftatænastu. Vit eru trý fólk á hesi deild ini í Vøruhúsinum, og aftrat okkum hava vit skúlanæmingar at hjálpa til, tá dagur in líður. Hon sigur, at samlaða talið av starvs­ fólki í Vøruhúsinum í dag liggur um 30. – Tey fyrstu árini, eg arbeiddi á Sand­ víkar hjalla, búði eg í Nólsoy og sigldi ímill um við Rituni, men seinnu árini havi eg búð í Havn. Eg hevði slett einki ímóti at sigla, men dagurin gjørdist longri. Ung til arbeiðis Sum blaðung genta byrjaði Gunnvá at arbeiða í kioskini hjá gubba sínum Klæmin ti í Nólsoy, og tá hon var eini 16­17 ára gomul, arbeiddi hon eisini í um leið eitt ár hjá Sam Olsen í Havn. – Hjá Sam Olsen seldu vit alt millum himm al og jørð – ja, heilt frá rívum til ljósa krón ur. Soleiðis var hesin handilin ikki ólíkur búnýtisdeildini í Vøruhúsinum, sum kortini er nógvar ferðir størri. Gunnvá dámar sera væl at arbeiða inn an handilsvinnuna og at hava við fólk at gera. – Eg kundi slett ikki hugsað mær ann að arbeiði. Tú møtir nógvum fólki, og tey allar flestu eru positiv. Og tó; tú fært kanska okkurt glepsið av og á, men tað er undantakið. Mær dámar eisini sera væl at læra um vørurnar, bæði verandi og nýggj ar vørur. Hetta er ein áhugaverdur heim ur. Í búnýtisdeildini hava vit eitt vel­ duga stórt úrval – ja, vit hava næsta alt undantikið livandi grind, sum Gunnvá bros andi tekur til. Ung á háskúla Sum ung gekk Gunnvá Eiriksdóttir á há skúla í Havn, har hon tók tvey skeið. Sein ni var hon saman við eini vinkonu á einum musikháskúla í Åsane í Noregi. Í Noregi var hon í eitt ár tilsamans. – Mær dámdi ógvuliga væl há skúla tíð­ ina, bæði í Føroyum og Noregi. Fólk vóru serstakliga blíð og fyrikomandi, og eg havi alt gott at bera norska fólkinum. Bæði á skúlanum í Havn og í Åsane vóru næm­ ing ar úr ymiskum londum, og í Åsane vóru umframt norðmenn, eisini næm ing ar úr eitt nú Íslandi, Peru og Sri Lanka. Eftir at Gunnvá giftist Bent Berg, búði hon saman við manni og børnum í seks ár í Åbyen, beint uttanfyri Hirtshals. – Meðan vit búðu í Danmark, tók eg 9. og 10. flokk, og seinni tók eg eisini nakrar læru grein ar á HF­stigi. Eitt skifti arbeiddi eg eisini á havnaresturatiónini í Hirtshals. Áðrenn vit sleppa øllum tí, sum Gunn­ vá hevur fingist við gjøgnum árini, eigur at nevnast, at hon í sínari tíð vaskaði á Tekniska Skúla í Havn í samfull 11 ár. ­ Hetta var kvøldarbeiði, og eg hevði líka sum ein bygning fyri meg sjálva, sigur hon. Fluttu heimaftur Tá familjan flutti heimaftur til Føroya at búgva hin 1. juni í 1997, fluttu tey út til Nólsoyar at búgva. Her búðu Gunn vá og maðurin saman við børnum sín um í nøkur ár, til hjúnarlag teirra ikki helt meiri. – Fyrrverandi maður mín verður altíð ein partur av okkum, tí vit eiga børnini sam an, sigur hon. Seinastu árini hevur Gunnvá búð saman við Jóannesi Mouritsen. Gunnvá Eiriksdóttir hevur verið gjøgn um nógv í lívinum, men sum hon sjálv sigur í samrøðuni, hevur hetta gjørt hana til tað menniskja, hon er í dag. – Eg eri glað fyri lívið og tilveruna, tó at løtur stundum kendust tungar, sigur hon. - Lívið hevur lært meg at liva í nú’inum og síggja positivt upp á tilveruna, sigur Gunnvá Eiriksdóttir mynd: vilmund jacobsen til arbeIðIs starv: Handilsleiðari besta við starvinum: Samskifti við fólk ringasta við starvinum: Elski mítt starv! starvstíð: 12 ár starvsfólk: 30 staður: Sandvíkarhjalli stjóri: Jóannes Mouritsen fakta Gunnvá Eiriksdóttir - Eg kundi slEtt ikki hugsað mær annað arbEiði. tú møtir nógvum fólki, og tEy allar flEstu Eru positiv. og tó; tú fært kanska okkurt glepsið av og á, mEn tað Er undantakið, sigur handilslEiðarin í búnýtisdeildini í vøruhúsinum á sandvíkarhjalla Lagnan lærdi meg lívið