mikudagur 26. januar 2011síða 11

11 Mikudagur 26. januar 2011 · Nr. 11 Sosialurin gøtudreingir í knatt spyrnu­ leiki, sum hann sjálvur vildi tikið til. Ein fremmandur maður var komin til bygdar, og hann kollvelti øllum við strongum íslendskum vilja, aga og óræddari framsøkn. Hugtakið konditión var eitt sind ur fremmant í fótbólts­ hugnanum, sum hevði verið, nú tuskaðu menn niðan á fjøllini og omanaftur, men úr slitini komu skjótari enn nakar hevði væntað. Longu í 1976 og 1977 vunnu nakrir ungir gøtudreingir føroya­ meist ara skapin og steypa­ kappingina í unglingadeildini. Í 1979 vunnu teir aðru deild og longu í 1983 lógu teir ovastir í bestu deildini. GÍ var nú eitt felag, ið hevði sett seg í respekt í føroyska fótbóltsheiminum. Andreas var við í hesum. Og serliga minnisrík mundi ferðin til Íslands í 1976 vera hjá hesum tannáringum. Gisli fór við teimum allan vegin út í Oyggjarnar. Á sjálv ari tjóðarhátíðini hjá frændunum fyri vestan leiktu teir ímóti unglingunum hjá ÍBV. Sjóverkurin hevði hertikið fleiri teirra á ferju­ ferðini, somikið, at teir spýðu á vøllinum, tí gekst heldur striltið í fyrra hálvleki, men hann makaði í seinra hálv leiki, og við dystarlok høvdu teir kneykrað ÍBV við tveimum málum ímóti einum. Á hesi ferðini hittu teir eisini hin blídliga Kolbein, skyldmann okkara, sum er búsettur í Oyggjunum. Hann er sonur hin fyrr nevnda Óla Poulsen, ofta róptur Óli Prest ímillum manna. Seinri gjørdist Andreas ein kendur linjuverji og dómari. Íðin tók hann lut í tí organisatoriska arbeiðnum, og hann gjørdist seinasti formaðurin í gitna felagnum GÍ. Harvið var hann í broddi fylkingar, táið gøtumenn og leirvíkingar kastaðu fót­ bóltspjøkarnar saman í felag num ”Víkingur”, sum hevur heimavøll á hinum eftir hondini traditiónsríka vøllinum í Sarpigerði. Andreas hevði mong áhuga mál, men seinastu mongu árini hevur hann bygt upp sítt egna virki. Á ein hátt var hann rættiliga klassiskur í valinum, og tó, hann byrjaði frá botni av, við egnari megi, og við ómetaliga góðari hjálp frá konuni Poulu, hevur hann hesini árini fingið í lag eina fyritøku, sum hevur ein stóran flota av bussum koyrandi eftir føroysku veg­ unum og uttanlanda við, táið tað krevst. Tey hava verið kend fyri góða tænastu, vin­ skipiligheit og laðaligheit. Við skiftafólk teirra, sum eg havi tosað við, taka til, hvussu einastandandi servis­ an hevur verið, har hava ongir lepar hingið uppi við nakra staðni. Andreas var altíð tøkur hjá øllum, sum høvdu boð eftir honum, og tað man mangan hava verið strævið. Ómetaliga stríggið. At reka egna fyri tøku í framsøkn er ikki hvørs­ mansføri, tað krevur og terur. Mannalikamið hevur eisini síni mørk, men í stóra ljóshavinum hevur tíðar­ málið kanska ikki so stóran týdning, tað er heldur og meira ein spurningur um hvør tín lutur var í menningini framá, ­ til frama fyri tey ið eftir koma. Tað má hava verið eitt spennandi og magnríkt lív í hálvthundrað ár, at vera farin ígjøgnum allan strongin frá fakfelagsbossi til arbeiðsgevara, og eisini tað megnaði tú. Við egnari megi og góðari hjálp frá fjølskylduni, sum altíð bakk­ aði upp og akslaði skinn síni við tær og tínum áhuga­ málum. Góði Andreas, í so máta lá tín partur ikki eftir. Tín ferðmikli fasongur, títt stutta og lítið ímynta fjús, títt óvanliga skemtingarsama lyndi og títt sjarmerandi vesin hevur verið av slíkum slagi, at tað rúmaði einum yvirskoti, sum var øðrum til fjálganar og nyttu. Ei dáni í, at tað fór ein ísakaldur gjóstur ígjøgnum bygdina, hendan dagin, táið feigdin gjørdi um seg og deyðsboðini komu úr Keypmannahavn. Tey eru so fá, hesi menniskjuni, veg­ ararnir, sum brúka orkuna á tamb, í ríkiligt mát, ­ til ann að enn bara sín egna eksistens. Uppdriftin var so øgilig. Kærleikin til bygdina, samfelagið og tjóðina logaði so bjartur uppi við hjarta og heila tínum. Gapandi tóma gjógvin, sum nú stendur eftir tær í bygdasamfelagnum í Gøtu, fyllist ikki aftur í bræði. Meinast rakar tín bráði deyði Poulu og børnini og mammu tína Margith, sum hevur verið mær so góð í ávikum í mínum politiska starvi, á sama hátt sum pápi tín, fyri tað. Og tað var nú løgið, táið tað nú skuldi henda, at tú alt ov ungur var tikin frá okkum, at tú lát lívið á degnum – 21. januar – júst átta ár eftir at pápi tín fór higani. Mátti hin góði Guð hjálpt og staðið tær við lið á ferðini heim til fedrarnar, ið undan eru farnir, og mátti Hann á sama hátt troysta og styðja tykkum uppi í Tungu, ið eftir sita í ovurstóra sakn­ inum. Soleiðis er tá deyðin virksamur í okkum, men lívið í tykkum. Hvíl í friði og farvæl kæri frændi. Tórbjørn Jacobsen Gøtu kommuna keypti ein bil í 1926. Poul Kristoffur Poulsen var bilstjóri. Sjálvur keypti hann sín fyrsta bil í 1932. Bilurin á myndini kom til Gøtu í 1936. Hann hevði onga last, táið hann kom til bygdina, og var settur oman fyri húsini í Úti Guttastovu, har hann varð rustviðgjørdur og málaður og eftir tað gjørdi hin kendi handverkarin og yrkjarin Jákup Hansen – vanliga róptur Havna Jákup – hús á hann. Á myndini situr Poul Kristoffur við róðrið, meðan kona hansara – Kunoyar Jóhanna – situr á baksetrinum.