mánadagur 18. apríl 2011síða 13

13 Mánadagur 18. apríl 2011 · Nr. 46 Sosialurin Nú um degini komu deyðs­ boðini av Harald Toft Ny­ gaard, sum var prestur í Vági frá 15. desember í 1947 til 27. apríl í 1954. Í Suðuroyar Sunnara presta gjaldi var hansara fyrsta arbeiði sum prestur eftir sína teologisku útbúgv­ ing. Í desember í 1947 kom hann fyrst sum hjálpar­ prest ur hjá Erik Thulesen, tí kona Thulesen eftir stutta sjúkralegu brádliga doyði. Hetta førdi við sær, at Thule­ sen eftir henda stoytin skjótt flutti til Danmarkar sum prestur. Nygaard fall so væl til í Føroyum, at hann søkti starvið í Vági, og hann varð settur sóknarprestur har. Ungur, sum hann var, fór hann íðin inn í tað ung­ dómsarbeiðið, sum Thulesen var farin undir. Nygaard sam­ eindi ein felagsskap millum ungdómin í Vági, Sumba, Porkeri og Hovi – ikki bara í hvørji bygd sær, men eisini við felags ungdómsmøtum, sum hildin vórðu heima hjá honum sjálvum í presta­ garð inum í Vági. Hesi møt ini fóru mest fram um veturin. Sjálvandi elvdi hetta presta­ frúuni, Margrethu, eitt stórt eyka stríð. Hon var bara glað um, at hetta kundi fara fram í heimi hennara. Men at hetta kundi lata seg gera, var eisini tí, at tey fingu so heilt fram úr góða hjálp frá nøkrum ungum gentum, sum gingu prestafrúuni til handa í hesum stóra og týdn ingar­ mikla, kristiliga arbeiði. Hvørt sunnukvøld kl. 8 vóru allar tríggjar stovurnar í prestagarðinum fullsettar av blómandi ungdómi, sum tók sín kristindóm í álvara. Hvørt kvøld legði eitt eldri, búgvið fólk fyri við einum­ hvørjum vegleiðandi Guds orði, ella søgu um Guds lív sítt ella gudslívið hjá einum hvørjum, og sum kundi vera til uppbyggingar. Hvørt kvøld varð endað við sanginum: “Breið tínar náðiveingir O, Jesus, yvir meg...” Ongantíð haldi eg meg hava hoyrt henda sangin verða meira inni liga og væl­ ljóð andi sungnan enn hesi sunnu kvøldini til ung dóms ­ møtini hjá Nygaard í presta­ garð inum í Vági av hesum blómandi ungdómsskara. Tað var ikki sjáldan, at hesin skarin var samansettur av um leið 100 røddum. Tá ið Nygaard kom til Vágs í 1947, vóru bara 8 ár lið in, síðan nýggja kirkjan varð tikin í brúk, so at hvørki stundir vóru til, ei heldur peningur var tøkur til, at skapa hugna uttan um kirkjuna, sum stóð í miðjari bygdini – stutt frá tí nógv brúktu keiini og tætt við har, sum tann prýðiligi minnisvarðin seinni kom at standa, og tætt við nýggja skúlan, har Nygaard ofta kom sum vikarur, tí læraratrot var í heilum. Hann skipaði so fyri, at farið varð undir at koyra mold ymsar staðir frá kring um kirkjuna báði við bilum og við trillubørum, so at runnar og blomstur kundu verða plantað kring um kirkjuna til prýðis. Og hvør skuldi gera arbeiðið ókeypis – tað skuldu lærararnir. Hetta var báði hugnaligt at vera við hjá lærarunum og vælgjørt og vakurt. Og hvør minnist ikki tann gamla Fordin við tí fýrhyrnta húsinum, sum Nygaard fekk sær at koyra í millum bygdirnar við – ja meira enn so – øll tey gomlu illa gongdu fólkini, sum hann koyrdi báði í KFUK og í kirkju. Jú, Nygaard slóðaði bæði fyri ungum og gomlum. Tað var tí ikki løgið, at hann fekk stóran tokka til sítt fyrsta prestastarv. Hesin tokkin sást eisini aftur á seinni ferðum hansara til Føroyar. Fýra ferðir vitjaði hann aftur til Føroyar at hitta vinir og kenningar – í 1956, 1985, 1989 og í 1996. Tá ið hann var 79 ára gam al, bjóðaðu nakrir 60 ára gamlir næmingar, sum hann hevði havt nógv ár sam an við sum vikarur í skúl anum og nú eisini vóru kon firmantar hansara, honum til felags­ veitslu hjá teimum í Vági. Og sjálvandi skuldi veitslan byrja við gudstænastu í Vágs kirkju, har hann sjálvur skuldi prædika. Tað gjørdi hann eisini í fullsettari kirkju við hesum teksti úr 16. kap. hjá Matt. (v. 13­16): “Hvønn siga menn menn­ iskjasonin vera....?” Inngangur hansara var hesin: “Tað er mær ein lívsins hátíð frá hesum prædikustóli at fáa loyvi at tala til gamlar skúlanæmingar, skótar, kon firmantar og onnur, sum eru komin higar í Vágs kirkju í dag. Eg kundi kanska spurt, hvussu nógv, tit minnast aftur av tí, sum vit samtalaðu um í tímunum fyri t.d. 45 árum síðan. Tað fari eg ikki at gera, tí vit skulu framvegis vera góðir vinir. Og tað er heldur ikki tað, sum vit minnast, ið umræður – heldur tað, sum hevur ávirkað og verið við at skapa okkara lívsrætning. Tí vil eg heldur steðga við tí svari, ið Pætur gav Jesusi, tá ið Jesus spurdi beint fram: “... hvønn siga tit meg vera?” Tá svaraði Pætur: “Tú ert Kristus, sonur hins livandi Guds.” Síðan talaði Nygaard hesa stóru løtu um tann veika Pætur, sum Jesus kort ­ ini bygdi sína kirkju á – um synd aran Sakæus, sum hann kortini fór heim til, og hann helt fram at tala um tey veiku, syndatyngdu menn­ iskju, sum Jesus við Guds kærleika var komin í heimin at bjarga frá synd til frelsu og ævigt lív. Tað er hesin boð­ skapurin, sum týdning hevur at festa í hug og hjarta. Hesa prædikuna endaði Nygaard við teimum orðum, sum hann so ofta endaði sínar prædikur við: Støt vor fod, når den vil glide, styrk vort mod, når vi skal stride, gør vor bortgang sejerrig! Øll vit, sum vóru í kirkju henda hásummardagin í 1996, kendu prestin aftur í vin­ inum Harald Toft Nygaard. Úr Føroyum fóru presta­ hjún ini Nygaard og børn teirra í 1954 til Østofte á Lollandi, har tey vóru í 12 ár, síðan í 8 ár í Husum í Keyp­ mannahavn, og síni seinastu 9 prestaár vóru tey í Rørby­V á Sælandi. Tá ið hann í 1984 legði presta starvið frá sær 67 ára gamal, búsettust hjúnini í Præstø, har eg var so heppin at fáa høvi at vitja fyri góðum trimum árum síðan. Tað var sannur fagnaðarfundur. Tey áttu børnini Erik, Olav og Ellen. Jarðarferðin verður úr Bårse kirkju mikudagin 20. apríl, kl. 13. Ærað veri minnið um vin okkara, Harald Toft Nygaard, prest. Brynhild og Johs. Andr. Næs Harald Toft Nygaard, prestur, farin f. 7. februar 1917, d. 12. apríl 2011 Harald Toft Nygaard, prestur Prestahjúnini Margretha og Harald Nygaard