týsdagur 23. desember 1930síða 3

ll Spartacus. .-Æ Hetjan millum gladiatorarnar | Á rómverskt trælafylgi Spar- tacus sat leinkjaður til sítt hvíld- 3 i rsta Hann var meira enn i j ; ; : trýggjar alin hogur og vælvaksin. i Í Hann var bæði sterkur og limur, 3 Í LS vandur frá ungum árum á leik- 4 vollinum. Mánin lýsti inn føjøg- á num gluggaholið, og ljósið fell Í á Spartacus, ið kendi hetta ljós, i á miðjunált, sum eina heilsu þá frá lí stóra, tí vakra, sum hann |. 149 var leinkjaður burtur frá. Hann på fenglaðist vid leinkjur og hond- i; be | be jørn, hann vildi ikki longur sila 4 fjølradur. 7 ypartacu reislist. Hansara i eygu blinkstraðu móti tí vakra : mánalýsinum. So gjørdi hann i seg til eilt ódnartak. Hann setti 6 tå á VIÓ allart Sínari megi, og | leinkjurnar slilnaðu eins og lad Á koparreip, ið Samson var bundin við, og skjóll var hann eisini leysur frå hondjørnunum. Nú vildi hann, einsamallur maður, laka stríðið upp móti allari verðini. UGE sundur, so seyðurin kundi fáa hy nakað at eta. Seyðurin tyrplist i | uttanum hann, lí hann kendi p sonin, og kendi seg tryggan hjå i honum Móti nakað niðan, morni rak hann seyðin so ikki kavin skuldi kunna gera av við hann, um roki: kuldi falla tjúkkari og lyngri. So skundadi hann sær til hås og slapp sær f seingina, uttan at nakar vardi, at hann i Í hexði verið úli . á Fad kavaði í lrýggjar dagar. ; FaOl sonur viljaðu seyðin, . men har gjørdist einki. Meðan Ár leir lann eina dagin slrevaðu å sær aflur til húsa, helt fadirin Á við sonin: »Kg yðri meg eftir, + HE IKKE Val hjá SEYOUNUM 4 hina nåtllina, lí so kundi seyð urin havt skava sær eitt sindur 5 av fødi, áðrenn kavin reiðuliga i Vill la till | »Eøg var ha egði sonurin „Vart tú?< segði faðirin og | støðgaði á. So fór hann aftur 3 til gongu í tí hann helt fyri: 550 € hevur lú nakað al reypa tær av.c | »Einki menniskja veit a0,« svaraði sonurin álvarsliga. | Tað var komið ål í mars mánað, og tuð sá út til hoyneyð. Ikki var nøkur nytlla al drepa nakað, tí alt var so illu holdad, Yvirklassin í Róm helt meginpartin av Ítaliabúgr- arum í einum ræðuligum træladømi. Ein fylking av hesum trælum nevndist gla- diatorar, sum fyri at doyra blóðtorsta yvirklassans strid- dist móti villum djórum og móti hvørjum ødrum á leik- pallinum. Spartacus var hendingi millum gladiatorar, og hann skipaði fyri tí hætt- ísligasía uppreistri, ið nakr- antid hevur borist móti teim ráðandi í Róm. Uppreisturin fór 73—71 fyri foðing Krists. fram ár Spartacus var leysur. Hann breyt seg úl igjøgnum dyrnar OU > smyldraði durastavar og veggir og slapp 70 av sínum líðilsisfelogum leysum. Hann og teir 70 felagar hans leitaðu inn í hin stóra trælakøkin, har teir vopnaðu seg við øksum og knívum. Vaktarmenninir vóru slidnir fyri pann, spjót og horn tikin frá teimum, áðrenn og trælauppreisturin spurdist, vóru teir frælsu gladiatorarnir á veg út av Rómarborgum Teir krógvaðu seg sunnanfyri býin, í skógini og inni við fjallið. Táið morgunin eftir, var tað ikki bert sólin breyt fram seg Spartacus við sínum gladiator- um, ið vóru í uppreistrarliði- num. Har var komin mongd av øðrum trælum, bæði Capuasar trælir aðrir hústrælir, ið og fylklist um Sparlacus. tædslan fyri uppreislramonn- um dreiv tey ríku til al Nýggja. Fadirin vænladi eisini al vera rikin á spoll, ti hann ikki hevdi dugað at:ætla um fóðuri. Það varð nú givið minni enn vænt, við lí ætlan at fáa all Konan tókti hjarta- lign synd í teim svangu krýa- lúrum, til leirra hovrdist um alla bygdina. Um nåltina fekk hon ikki sovið. bert undan. beljanin og Ein dagin fóru faðir og sonur á hvørvusteinin við hokum. Tá sonin, hvussu tað spyr faðirin gekkst við heimalambinum. »Tad er í tí fylginum, sum eg røkti,« svaraði hann. Fadirin segði einki men brýndi, meðan sohurin vant undir. „Ég hugsi at nakað av hoyggi | Í | Í á , . | er niðri á tanganum,“ segði | SOnurin. | Faðirin helt, at tað kanska | sloddist eitl sindur av hoyggið | eftir, har lambið hevði staðið, Í men tað vildi neyvan hjálpa | upp á hoyneyðina. Teir fóru so háðir oman í húsið á tanganum. »Læsur tú fyri tomun húsi?< helt pápin, táið hann så, at tað | var læst. | Sonurin læt upp dyrnar, og | fadirin sá nú, al har lá hoyggj Í líka upp undir loftið. | „Hvussu ber hetta til?« spurdi | faðirin. | „Tað ber soleiðis til, at eg helt SPARTACUS TRÆLURIN IÐ VOLDI, AT RÓMARRÍKIÐ SKALV Í SÍNUM GRUNDVØLLI stodgaði millum Myllnarhjól- í smiðjunum Ræðsla komin á alt fólkið, og hon gav Alt arbeiði Vesuv og Capna: ini stóðu still, og var kolnaði jarnið. seg ikke fyrr enn Clodius Pul- cher, við 4000 monnum fór ímóli uppreistramonnum. Spartacus við sínum fólkið hevði fast tilhald á knúkinum á Vesuv, omanfyri oll vintrø, í gjáum og urðagróti, hvar vont varð at koma bæði til og frá. Clodius Pulcher legðist við sínum slóra valdramannalið kring fjallið og ætlaði at svolta Spartacus og hansara menn lat ikki vid seg koma, so leingi hann fødi Men, láið maturin var uppi, og ihel. Trælahøvdingin fyri sínar menn. hevði tarmarnir skríggjaðu av svongd, tå bundu Spartacus og hansara menn krókknívin við liduna og læstu seg um náttina ljóðligu niður har fíggindin lá, og ikki vardi av alsókn frá Spartacus- ar lítla líði. táið Sparlacusar knáir og Stríðið byrjaði, og menn vóru fjmir flrottarmenn, hernaði móti ið avlornaði var stóðu leir væl í herliði, Clodius Táið tad Spartacus ið sigraði. (í stóra ráddi yvir. Spar- lacus útrópli seg nú til fígginda Roms, og fór oman frá fjallin- um og lók ræði yvir Campaniu. Í fyrstani vann Sparlacus ein og Cosinius, sum við 20.000 monn- sigurin fyri annan eftir. um herjaðu á Spartacus, 10 nú ráddi yvir 8.000 monnum, málli í græsið bíta. Á sama háll gekkst tað eisini Furius. Senalið í Rom gjørdist nú , og brynjaði út nýtt her- at gera av við Sparta- eus. Vacnius Glabor skuldi fora herliðið móli Sparlacus. Teir bórust saman við tær grónu strendir við ánna Casu- úrslitið hjá Rómar- Niðurlag. Spartacus hevdi nú eitt her- lið, ið einki tyklist Sjålvt at ráðandi í sendi stórt! herlið eftir Sparta- entus, og um var hilt sama: , at bíta á. leir Róm eus, og lótu hann vera fyri at- sókn frá trimum síðum ísenn, so varð sigurin kortini Spar- lacusar. Men niðurlag fell at enda eisini í Spartacusars lut. Tað var við ánna Silarus, hvar Crassus, við einum fjøldarherid nd vera betur, at vit einki ferskt fingu á páskum, heldur enn al neytini skuldi doyggja í raki.c Faðirin gjørdist dapur og få- mæltur. Men at endanum beyð hann at bera hoyggið til hús. lúið niðurfarin, segði »Sonur kvoldið, gomlu hjúnini vóru faðirin við konu okkara er mær ikki lýðin, hann hevur gjørt beint ímóti mínum Um ley sína: avserðum.“ „So hevði hann rætt í heyst, táið hann helt teg føda ov nógv,“ svaraði móðurin. „Ja, hann hevði rætt.« »Hlevur hann ikki altíð verið lýðin og g6dur?« „Altíð,“ segði faðirin, valtíð — Men tå skilur, hvussu ringt hetta er.« »Tad er ikki so ringt, tí hann líka til hetta seinasta ári. sigur ongum frá ti.« „Jú hann Men hann hevur við sínum klókskapi og dugnaskapi hann er vaksin upp Hval kann tað nylla, at onnur halda, at tað eri eg, sum dugi so væl at stýra, tåid eg veit, al tað er sonurin, ið eigur tokkina. Tað ber ílla til hjá okkum at liva soleiðis saman, sum Guds bók býður.“ Hvat sigur Guds orð?< »Tå skalt æra faðir tegir. sýnt, al um pápan. lín og móður tina, at lað má gangast tær væl.« »Kanst tú siga annað, enn al hann hevur verið okkum ein góður sonur?« Nú kom tøgn á faðirin. Men so før hann at kanna eftir brols- verkum hjá soninum og spurdi konina: »Minnist tå torvið? Og seydin? Og nú hetta seinasta. Hansara klókskapur er skyld í, at vit sila heit, at seyðufylgið var bjargað, at neytuni sleppa undan og eg sleppi frå vl vera hildin fyri spolt allastaðni í bygdini.« „Hevur hann kanska erpa sær av lí?a spyr móðurin. „Nei, lað hevur hann ikki,« „So vildi eg í tínum stad ver- ið fegin um sonin. Tað er tó tú sum ert faðir at: honum, og hansara klókskap og framskýgni hevur hann arva eftir okkum, eins og hann einaferð skal arva alt annað eftir okkum.“ „Er sonur tín longu í eygum tínum fremri enn faðirin!< »Tad er nú einaferð al hann, ið er stórur, verður stór- ur og hann, ið er lítil, verður lítil. Men talndu vil ikki um al storst, tí lað veit eg, al sonur okkara hevur í kærleika boygt seg fyri faðir So, annans vern Gladiatorur vid kvisl. knæsndi uppreistrarherin. Hetta var ein ræðuligur dagur og ein Millum uppskræddar hestar lógu ridd- oðiligur sorgarleikur. arar við brotnum brynjum, og livandi stríðsmenn fullu um leir deyðu. Spartacus reið inn har stríðið stóð heitast og hogdi um seg mest sum í blindum, uttan at verja seg, hóast brynj- an var sundurhøgd. Hann fekk ein hestahogv á mjødnina full. reiggjaði hann sverðið, til hann og Liggjandi å knæ fell fram eflir rommun og køvdn- Soleiðis fall størstu hetjum í veraldarsøguni aði. ein av leim — trælurin Spartacus. har tað gjørdi sínum, sjålvt honum mest illl.« Nú reisist faðirin í seingini. „Vildi tå kannska, at tin ætt skuldi forast víðari einari arbeidskonu? Vildi tå tikið hana av inn í títt hús, sum tína egnu dóttur, og gingið um hana hvønn dag sum lin javnlika, til hon ein dag tók lín sess í slov- uni?« »Eg havi einki sagt í hesari sak, lí tú vildi greiða hana eins- amallur; men tað veit okkara sonur komin til tað av- gerð, at soleiðis skal vera, so er tað kann henda líka klókt, sum láið hann bjargaði seyðunum og goymdi hoyggj í niðri á langa.< Við hesum orðum vendi móð- eg; er húsinum irin sær frá faðirinum og legði seg al Men faðirin var silandi uppi undir sær og hugs- aði um sonin, ið ikki var honum líðin. »Sonurin vil fora sina sak sova. fgjøgnum, og tann sakin stendur aftanfyri alt, ið hann ger; hann talar íkki um tað, hann tryglar ikki, og enn minni hóttar hann, hann vil ikki taku nakað frá faðirinum, so fólk veit tað. Nei! Onnur gruna einki, men loyni- liga í Hi dulda tekur hann megi mína, so eg ein dagin má bovggja meg.« Hann leit út igjøgnum