týsdagur 8. desember 1931síða 2

. ÆT ya FYRE <= Er = 3 .- Dansk Arbejde, P 11 G III, Vask Deres Uldtøj i Persil, som ligt. (Man regner med 1 Spise- skefuld Persil til koldt Vand). Uden nogensomhelst hver 2 Gniden renser den kolde Persil- rigtigt netop dertil egner sig vidunder- Liter | varer dobbelt saa længe, naar det bliver behandlet Opløsning Uldtøjets Traade for Snavs og Pletter. Farverne bliver atter klare, og Tøjet friskduften- de og fuldstændig rent. Vindeygir, hurdar og listar Gott og biliet arbeiði. Hugo Øster's Maskinsnidkari, PIf. 216 Torshavn. TIf. 216. krevja okkara fiskibygdir hana við. Okkara fiskibvedir mega, við síðuna av sallfiskahúsunum, fáa koluhús og hartil góð lendu- pláss, um fleirra fiskiskapur skal krevjast lað al ein lítil bygd treingir fremjast. Eisini her felagskreftir, lí ofta kann Vera so, til slóra lendingaábót, meðan cin Onnul lítla må Ttil, fyri al stør bygd hjålpist vid Henda bvgdirnar eina ábót. ábótin ikki óneyðugt skulu liggja samferðslu- leysar, og hval enn meira er vert, so al tær kunnu meira pløga sjógvin og ikki hava skaða- lendingar lí ofta er tað so, al hann kann brima sjógvin, meðan Þáfur eru á úlrtóðri, og talið Jandiplåssid er ringt, kann (i lætt skaði henda. Og skal fersk- fiskasalgið fremjast, krevja lend- ingar lil at vera góðar fyri at fáa sendingarnar avstað, tá tað | så Mei Í mega taka eflir Ís ndingum ella læra av teimum, } ikki balar bert al hava ( in, (f fillíkið er al hava hiallin á sjónum lað ræður i um at seta okkara land Í ein líkar nd, al jørðin, eins og Ogvuri kann geva mest møg li gl l og hon kann geya væl a sær, eins og gamlar royndir pþrógva, um leir fáa fal | henni, ið hug hava (il hal Mer okkara jarðaóskil er, al jørdin er út av lagi illa Im Ein var líðin, tå okkara land Vinna i hovuðsvinnuvegur, eins og sjóvinnan nú. Bondur áttu landið. høvdu teir fólk, ið einkið álli, til at arbeida, eins og á sama hátt nú er við fiskarinum, og fingu lev aflur- fyri fødi og klæði; men lá ley ikki vóru arheiðsfor mundi lívið vera heldur vånaligt, sum lað eisini enn er. Tá so fiskarfid var komið fgongd, valdu fólk heldur (ad, ið vónandi vildi geva meir av sær, og bleiv so jørdin herav ikki arbeidd, tå bøndurnir slóðu eftir á berum — og hildu teir ti fleiri eisini til sjós. Og tí liggur okkara land í vannrokt til hendan dag. Fyri at fáa framt okkara landvinnu, so krevjast fyrst og fremst góðar og framligar lógir, íslaðin fyri núgaldandi »old- lógirg, so at jørðin kann koma í rættar hendir. Hvussu ring okkara jarðaviðurskifli eru, er av undirrilaða einaferð áður framhildið, og skal tessvegna ikki hesuferð koma framaftur. Men fyri at landið kann koma al geva meir av sær, enn lad ger, mega vil fáa núlíðar hósk- andi amboð, ístaðin fyri tey gomlu, og kundu væl heilar bygdir, og fleiri, líkið seg saman, fyri harvið at fingið tey bíligari. Hval ið enn meira hevur at siga er, al vit fáa vegir gjøgnum bo og innleggingarlendir, ið mega vera hoglig at fáa. Ja, latum okkum øll, ið vilja land og fólk okkara eina ljósa undir fram- framtíð, fylkjast laksmerkinum og sleppa nú- verandi íhaldsleið uppá fjall. (á var nógv vunnið. Oystein. Ferðaminnir úr Tysklandi. Ég tók mín hjólhest, vendi tvørs yvir Sæland, kell- honum eygað móli ráðhúslorninum og forhjólið móti Vordingborg; eg setti lað longu og drúgvu leið omun meg á hann og fór avstuð gjøgnum all Tyskaland, og steðgaði ikki ferð mini áður enn niðri við tær bayersku alpunar. Í 18 dagar tjólhesti mínum; fór av stad við sæl eg í eitt koyr á 95 anglandi hugi eins og ferða- fuglurin, sum á heystardegi spennur veingjur sínar yvir mavið. Fyri mongum, ið heima situr og hvors útlferðarhugu! ert varð til ein dreym, kann ella tykjast sum nakað ræðu- mødandi og langdrýggið; 19 men hann, ið hevur fingið hug til at fjaðka lagdan niður í seg og aldrin kann trfvast á einum staði, kann neyvan hugsa sær nakað meira huglakandi, enn soleiðis at fara fjaðkandi avstað stokk og stein, gjøgnum grønkandi dalar og líðir, litaðar av selandi sól, og upp um fjøll, yvir hvar eygað sær so langt, uttan mál ella mið, drivin av stad eins og av ósjónligum maktum; lí hann, ið soleiðis fjaðkar út í villan sjálvan og umverðina, og hevur heim, gloymur alt, seg onga aðra kenslu enn longsilin eftir at fjaðka longri og longri, og at gudarnir mállu unnað honum heila lív sítt at verið á útferð. Mong eru ley, ið soleiðis fara fjaðkandi avstad og uppliva tað slóra: al kunna lala seg aftur fyri tí larmandi verð og síggju og hoyra ting, ið fjald skulu verða fyri teimum síggjandi og hoyrandi: fyri teimum, ið fødd eru við lí stóru ólukku, ikki al kunna síggja, at lingini utlan um ley eru livandi og kunnu lala við ein. Eg sá allastaðni, hvar í Týska- landi eg kom fram, hvussu ferðahugurin hevur gripið menn- iskjuni har niðri og rekur tey húsunum; tað ting, viljaleys út úr vóru ley marghállligastu eg kundi síggja, sum lil dømis hvors åtslitnar konir, fallnir i gamlar, menn vóru krignum, ið við kókilólum á baki komu sjabb- eftir soni og døttur og við andi, landavegnum. Og teimum á baki framyvirboygdar sá eg koma við pjøka á herðum og prukku í hond gamlar menn, sum lann langa vetur hovdu silið inni og vóru vorðnir sínum, men stirvnir í limum sum nú, ið sólin var farin aftur at hita, komu sær út aftur fyri dyr og fóru til fyri al g gongu vinna sær heilsubót Soleiðis ein kom eg einaferð flokk av ferðafugl fólk av millum um og sá har ollum slogum, bæði av gomlum og ungum; men har sæl ein gam- alur maður, ið vakti mítt for- vitni; hann læs í eini hók og var so djúpt grivin í lesnaði sínum, al hann ongan ans gav ollum lí ræðuliga óljóði, ið var uttan um ein ferðafugl, ið sæt undir liðini hann; eg spyrji nú á mær, um hasin gamli maður eisini var Oli á slrok og lá sumslundis lað hann segði ja, og legði til undraði merkis, hvussu meg, byrjaði hann eina longri rødu um ferðulívi, um hvussu hugtakandi lað var og hvussu nógvur ikki kundu hugsa sær anna enn soleiðis al fjaðka lív sítt; hann segði mær manni, ið frá einum gomlum hevði verið á ferð í 00 år; hann var nú 80 og hevði fyri stuttum skrivað eina bók um upplivilsir síni á landavegnum, var komin vegna aldur til Saltfiskalån. Løgtingid at geva kreppunevndini heim- ild til at veita lån til at styðja fiskivinnuna, t. d. lán móti panti í saltfiski. Teir, id vilja hava lut í tílíkum láni, mugu skrivliga venda sær til nevndina áðrenn 15. dec. og upplýsa, hvussu nógvan saltfisk, teir hava, og hvussu stórt lán ynskist. Nn. V Edw. Mitens. sínar al búgva, haft á og var farin út aftur al fjaðka nakrar frændi men hevði onga ró sær á landavegnum. Við profeliskun eldhuga hevjadi hann nú rodd sína og segði (ad al vera lann rætla ferðafuglin, 10 fór út al fjaðka sum hvorki hevði pjøka þung við livdi av hvat honum var givið ella einans sær og av gudi og góðum menniskjum, og sum síðan, móður av al tjadka, funnin deydur úli í skógini. ET) nógv gjørt í Tyskuladi til frama ein vakran dag var verður eisini omelaliga fyri ferðalívið; tað verður bein- vegis roknað fyri eina landasak og verður » tí stigað bæði av lí almenna og lí einstaka. Ferða- herbergir eru slónaði yvir all landið 2200 falt; oftast eru lað gamlar borgir og kasernir ið um eru gjørdar; ella eitt gamall skip, ið nú flytur ónýtt fyri akkeri á eini fló; men eisini kunnu tað vera nyggir, stórir bygningar sum til dømis í Dres fekk meg ikki til at fara inn á ferða den hvar eg kom men herbergið: lað var ein so stórur go slásiligur bygningur, at eg ikki kundi lrúgva, at hann var fálækar ferðasveinar al Men sjálv herbergini kunnu vera ógvuliga fyri búgva í. um ferða- ymisk uttan til so gjalda tær somu lógir innatil fyri oll: Á lað ein standa hvorjum herbergi er kona ið tekur maður og ein maðurin, ið sær á odda; av leimum mannligu ferdafuglu num eitur herbergsvater (her þergsfuðirin) og konan, ið tekur kvinnuligu, (her ansa sær. av teimum eilur >herbergsmállerd bergsmødirin): ley eftir, at all ræll og såmuliga til og ul tær lógir, ið skulu í í 5 pongul hevur samtykt kunngjørdar eru á hvorjum herbergi, verða fyldar. (Meira). Ur Foroyum. | 7 7 Tórshavn. Studaingur til jarða- brúk. Loglingið hevur samtykt al veita nakrar túsind krónur til ruddingararbeiði og gyrding a nýggjum lrædum, keyp av lól tiggjum, keyp av handilstødum o. L og lil seyðabrúk (seyðahús) Vónandi er, at slaturin eisini veilur sludning. Scemair.eru al fáa hjá kom munuslýrum og landbúnu- ráðgevaranum. Kommunusltýri ið ikki ffjør, fån (Mik vid at venda sæt hava scemair eftir fi til landsneyndina. . V., 11. Edw. Mitens. Fyrvæsenet. Gennem Justlilsministeriet hu Amlet modtaget Meddelelse om, under IS. tliskrev« at Marineministeriet 1931 Fyrdirektoratet saaledes: November har »Marineministeriet har be stemt, at Brændetiden for de under Fyrvæsenet hørende min dre Fyr paa Færøerne (ialt 11) ændres lil: 15. Juli til 1. Juni í Stedet for som hidtil: 20. Juli til 20. Maj. Brændetiden for de tre større Fyr (Nolso, Sumbo og Myggenæs Fyr) forbliver uforandrer som hidtil.« Silvurrevaframsýn- ingar í Noreg. Millum teir árligu silvurreva framsýningar í Noreg er i ár silvurrevaframsyningin, sun upplatin var í Oslo eina viku síðani, millum tær fremstu við tað, at teir 450 revarnir, ið hat eru framsýndir, eru av lí finasta slag, 10 til er í landinum. Ríkisráðharrin Sundbye upp lat framsyningina við mongum góðum og vónríkum orðum, og aflaná var hin sjåldsami silvur »Norges revafilmurin sun sølvrevavlslag« eigur, og 4 sum sjálvur hin vidgitni folografurin Wilse í Oslo er fyri fyri fólka meistari víslur eini slórari rúgvu. Ríkisráðharrin segði, at í ár selju so um 70,000 hettu eigur komu Norðmenn al mikið silvurrevaskinn, og sum okkur!