týsdagur 10. januar 1933síða 3

Skarsteinsmálið. A fyrsta sinni, tá ið Skarsteins- málið kom fram fyri almenn- ÚR SUÐUROY aður av soninum — neyðar drongur og dreingir, ið skuldu verða vitni til hesa ræðuligu vannlukku, ið rakti påpan. Neyðurróp vórðu rópt. Menn ingin í Foroyum, endaði eg eina komu til, og royni varð at grein Í „Foroya Social Demo | stedga blóðinum, ið þumpaði krat« um hetta mål við hesum út gjøgnum lívæðrarnar. orðum: | Læknin var komin oman á ylesin atburður hins grøn- | verður við reinum og sakligum | farið við ósannindum í hesum | botns um lað verunliga rætta í | bryggjuna fyri at fara doktara lendska fútans er so frekur og | vopnum. Men less verri tykist | máli. Ég skal ærliga viðganga, | trætuni millum hin gronlendska | ørindi til Sandvíkar. tá ið hann herviligur, at hann má álalast | landið al liggja soleiðis, at íkki | at eg íkki ívaðist í, at mann fútan Svane og Skarsteinsskip fekk skaðabeðini. Hunn Var hardlign av Førovingum, og teir | allir av teimum beinleiðis ávar- | skaupsins frágreiðing var ræll og | arin ødru megin og mannskapid kjótur tað galt lív ella derða, Danir, ið ikki vilja bera ábyrgd | andi hava dugað at skilt helta, | bein. Mær var harmur í huga i Skarslein hinu megin Fyribils bundin til varð mað fyri tílíkan harðskap, mega geva | og tað kunnu Forovingar ikki | og hesin rættvísi harmur kravdi Sunnanmaður. urin í bili fordur til sjúkrahúsið. hesum p»gamla vini Foroying- | Vera bekentir og als ikki for | brolsmannin og menninar hart Nevðar. nevðar maður. kona annas tað, hann hevur fortjent, | svara. Tí må enn sterkari enn | aðar eftir forljenastu. —— ——— | og bern! Tað eru døpur ár, tey Hann skuldi sloppið at liva á nøkrum sinni krevjast, at lad | Men nú, aflaná at frågrei hava at hyggja ímóti her í uppá vatn og breyð, so framt verður kannað Lil botns fyrst og | ingin fyri ovrigheitini er komin Førovum er eingin avlamislóg í tað er sall, sum sagt er. Hava fremst mannskapsins og skip- | framm, ivast tå nú, ið fyrr var ildi. og menn ivast í. um vann vit grundir til at ivast her arans ímillum. Íkki er ul ivasl | visur um sannleikan av mann lukkutryggingin = hjålpur her, tå ið heila mannskapið hevur | Í, al allir Foroya fiskimenn eru | skapsins frågreiding um brots hvar ið skaðin er hendur í jállað fråsøgnini? av hesi meining. | gerðina av leimum har uppi í spælni Men vil mega vána. al Skarsteinssakin er av feirri Vi dóma eflir leim vmsu frá | Gronlandi? Hella spurdi eg meg Tveroyri teir, ið skulu túlka lógina, mega náttúru, at ein og hvor ærligur | søgnum um Grønlands harrar- | og so hava ótvað allir teir, Syrgiligur skaðatilburður kunna hjálpa her, ið neyðin Foroyingur harmndist inn al | nar, so er teirra vidferd av | hava lisið he frágreiðing, Maðar skafið sea i så gren jevur banl ið í dyrnar. sálini yvir al hoyra um la við Førova fiskimonnum alt annað | spurt handi í i í AU A ferð, okkara sjólætnu lundsmenn | enn lann beri lvstur og leikur | Al ein er eill sindur í døpur sr ni Dart, þv Góður fongur. skuldu hava fingið har uppi í | Nú á døgum skuldi tað kortini unga, er ikki undarliøl Men je b hovedrig ge ge | kom skur Grønlandi, og tóku blødini hvass- verið so, at harðskapur og | mær tykir skiparans støðu ver . idet seg iv ruge | mi. H lisa til mólmælis. | óflýggjuskapur ikki skuldu | reiðiliga løgn Fit er vist | Fo he HEL GIR MIA ravn ( | við Føj Allir menn, her á landi í | sloppið at farið fram ótuktaðir, | Hesin maður hevur ikl vel hú AGRE, ALENE kommhlndin I 500 pund im hvussu er, vóru á einum máli | og hugsi eg, al fólksins ålitis- | sannur í Skarsleinsmálinut vr un 09 eygu Så á a 7000 d | ! um, at hends dapra sak skuldi | menn her á landi eins og fiski- | Hann må annaðhvor veru åer keine HP FM „hann Mi kannast til botns, og at einki | menninir ikki eru til sinns at | skeivur fyri ovrigheitin | | ÁL deg Se lomi uj um mátti eirast fyri at veita okkara | sita hendur í hupp og bert still | hann var við al sóðkenna ta | FO aftur, um hann striðir undan. t ikl kol sjólætnu monnum fullar sømdir | tigandi hyggju at, tå 10 órætt | fyrstu frágreiðingina, ið mann Fri la hin ) In H | } skal og nú er nakuð komið undan | vísliga verður lagt at okkara | skapið ! Uttan mun hví kl. | io de | } Ul Va kavi, men er tað í vissum føri | sjómønnum og volt leimum | frágreiðing hansara er sønn, sé rb maður, husboi | ing her oðrvísi háttað. enn menn høvdu | verstu neisur og bondskleika. | er hesin tviskinnadi atburður o illa til ska. il ra Men eru entir at vænlað. | Men fyri at kunna standa sterkir | hansara til lítlan heiður fyri di erst ma ra he ej Í »Tingakrossi« av 28. í s. m. | og munandi í verjuni av fiski | hann og selur hann ikki høgt i ver skaðatilbi el Hava , in sigøi eg eina frågreiding frá for- | monnum mega ullir standa | metum millum starvsbrødur | hinum hundra-. imla heid | fiskilió i við hovringim, øvrigheilin hevur | samdir og draga eina línu. Menn, | sínar og landsmenn. Í havi | sidi at skjóta | mía árið út | ftarsta iskasta fiskimanna haft viðvíkjandi Skarsteinsmál | ið við ónærisligum lólum trakka | frætt, at skiparin eisini hevu hill n I n flokl so sult sum tud inum. Henda frágreiðing er og | uppí og loypa fløkju í og spilla | SIVIð Írávreiðinu vit ri il Maðurin í 5 An ; at ikki it kóka. uliga mislitnd við tað, at skip | útlitið fyri einum sóðum og | arafelaginum. Hvussu var henda lóa d Fj LU | n LO, ovsa gullið arin er vorðin heilt á oðrum | sakligum — årsliti, kunna ikki | frávreiðingin? Tað vildi ói Hann býr í Puntabyrgi á Tvei nunun lanfyri dvi máli. enn hann hevur verið | verða toldir, men eiga at lakas! | fleiri við mær verið skiparafel ovri kka áður og gongur hann í ho | við horðum. | aginum tlakksamir fyri. um la Hann h R I il Onl ul kkara reið udsheitunum heilt ímóli mann | Hvor, 10 hevur rættin, skip- | gjørdi skiparans frágreiðing yvil ru farn ; bøin | ir og teir, ið hava peningin skapinum. | arin ella mannskapid, er sjálv | fyri (i um Skarsteinsmálið kunn royna eina nokrum heim rk á St. og vunga Hvor hevur rættin? | andi ov líðliga at:úttala seg um, | uga fyri almenninginum. | vil jordum bumbum hvor | í I Ov elnvisil Fad er rætturin, vit allir Før- | serliga hjá einum uttanfyri- | biðja skiparafelagid ver raskifti plagdi hann Stutt I Ih Í oyingar spyrja eftir, lí lað ei | standandi, ið einki hevur al | beinasamt at prenta frågreidi ; ein n vi el R eyðvilað, at eingin áskoðari her | rættleiða seg eftir ullan tað, ið | ina í hesum ella oðrum blaði H , onurin dur læti | hi i landi til hesa trætu sær blid- | framkomið er í bløðunum. | Fin løgtingsnevnd varð niður inum. n | 1 | n liga lil eina ranga fråsøgn i | Eg spurdi á sinni, um vil | sett at:kanna Skarsteinsmål | n I | | | I hesum máli, annað hvort lad | hovdu grundir til at: tvast um | henni sita tveir sambandsmeni ( knap] ÞÁ | 1 víkur at teim, ið ráða fyri | mannskapsins frásogn, og so | og ein sj ilvstýrismaður Hva Ø | | i ; ; ' ð borgum har uppi, ella at teim leiðis hevur verið og verður | hevur henda neynd inci | vOuliol { UDD 81 Og nevdar sjólætnu monnum. Gron- | spurt munna millum. Men hesir | tykist mær vern buld: ; ' ; { rø landsmálið er so tydningarmikid, | spurningar eru neyvun sprolnin | enni al bera aln | Í | tra at einki, ið er skikkað lil at | av iva um sannleikan av mann- | årslitid av sínum | | ar ug | 7 i mil um elva misskiljing og óvilja, eigir | skapsins frágreiðing, heldur eru | ikki hugsandi, at hon ikl Punt A II h In k il koma uppí tað. Hetta må ið | teir framseltir sum ein undii | iðug við at: undirsøkja Hlið Host d ' brovtist endurnvegias el hvussit er ein hvor hugsandi | strikan av, at tað kann ikki bera | Eg vóni, at eisini hon vil lat kolit t kalla I Inn evioi des ( Hella fiskimadur og skipari duga at | til, at eitt heilt skipsmannskap, | frætta frå sær og leggja sítt i nl up pp ttårun g gunnar tala. Tað er stutt sagt ein treyt | ið sjálvandi hevur verið greitl | slit frumm fyri okkum állar | si rent | leil eisku fyri einum góðum úrsliti í | yvir at verða kraft til vitnis | uttanfyristandandi, 10 eru sterkt | Eiriki Si SEg í ragen ei m sum eitt fólk eigir at Grønlandsmålinum, at barst | undir eið, skuldi hætta sær at | inleresseraðir í at koma til | fill þetti oman til húsa, sty kenna »Føroya Social-Demokrat“s Kronik. | fandtes, Uden Hensyn blev d hip toplæssede rullede | Førrelade [ilkline« í Lei . á . | sravet. Kun en Sporvejs bugte 104 | m lordnendi púusst ( leres Don amiæltte For vi træder hinanden i Dyndet ned. . . . | de, ujævne Skinnere dannede | Uvejr. Hopped dem deres Tale var ikke ud ove = | Forbindelsesled mellem [Ilulli ir det ; el for Bremseren | í ( D iv ældre li JOHANNES LÆGDSMAND: ne Maskinerne Í komme væk inden | Mænd, der i forholdsvis fa | Saadan havd det værel | | y sammenfil t Mas Mal Í imle ved dei | flere Aar. Halvt sammenskredni Skel r del, al kk. ' | de Slid | Grave mindede derom. Mindedi kommet væk. Og Resullal Fn anden Slags var de unge - | om Menneskels [stadighed en simpel Fyrretræskist« Di Opdrag n haard Skole. Som | ] ' K } í En ung Teglværksarbejders Skildring af Sliddet, | om. dels Ligegyldighed med velsen en Søndag. heg | ra Breng ; 18 | Livet og Dod í Toalværkets Lerur: | ling De var intet værd, dlomi værksæsonen er kort, í ingen VId var de begvyndi, el = » . Og Døden 1 leglværkeis Lergrav. Í for det Material leolværkel har Raad (il al spendere en ni y med et hoverende re | skulde bruge, var de forladt Dagløn Mod. Dem skulde ingen kvæle Feglværksgraven laa í en Dis | uigennemtrængelig Hindring, ris- | Stød nu nøgne og anklagend« Næste Dag stod en anden på De var unge de var stærke. af Tang Som el sølvhvidt | lede videre. Det eneste der brød ilbage. hans Plads. Uden Tanke fot Og Dagene gik. Trælte læppe skinnede Dugdraaberne | Stilheden i Sommermorgenen. De endnu brugbare Grave val Faren ( de maaske í dødtrætle slæbte de sig af mod Beskueren. Langs de brede En nærliggende Indhegnings | let kendelige. Grebenes Tænder Frvglen der. men d hjalf Sted. Naar de om Morgenen Skrænters Overkant hang Spindel- Kreaturer lan endnu drovlvg | stod endnu (vdeligt aftesned« det? Fen sl hu det. og væltede ud af Sengen, var det, som vævene fra Græsstranene. Lys gende, Laa som uformelige | san Siderne. Kun for faa Time in lige saa dt ham. Gik det | en død Vægt hvilede over deres ende, finlspundne Klumper. Urørlige kun Skval siden = arbejdende Mennesker | vodt tjah san havde han | Krop over deres Hjerne. Det var Morgen. Tidligt. Sølen | pet í Halsen mindede om, at | havde svedt og aset í det klæb- | en Tjans, og gik det ikke godt Det hoverende Mod svandl havde endnu ikke begyndt at | det var levende Væsener, rige Ler. Og kun fan Timer til |: Hah live saa godt | lidt efter lidt. De var unge kaste sit rødlige Skær ind over Mi sandede Fred, Et Stykke | de igen begyndte ham som nogen anden og stærke ja, men aah, saa Fønen, endnu ikke fordrevet | Natur, der kun skæmmedes af Fra den ene Grav førle en Maskinern« kræved« ogsaa | trætte. Og Dagene gik. En Muxu- Fnagen i rullende Dønninger | nogle vædskende Saar Fegl jævnt bugtende Skinnevej opad | deres Ofre, og Gravene deres Í neds Tid maaske gennem de vædskende Grave. | værksgravene | mod Maskinerne | Det var í Juli. Teglværkels Deres Sener var blevel stram- Fra en gennembrudt Vandaare Med lange Bor blev hver | Fra den anden drejede en sig | travleste Tid. En Samling duk- | me. Som Tove snoede Musk- rislede Vandet ned, banede sig lyngklædt Dukke undersøgt. Og | som en Spiral ad før udgra- | nakkede, sværlemmede Mænd | lerne sig om deres Skuldre Vej, sprang í smaa Hop over en | Ve den hvis det kostbare Ler | vede Veje. Nedad gik det, og | befolkede om Dagen de aabne | ned ad Armene. Det barnlige