týsdagur 16. mai 1933síða 2

A " —— 5 —"""""""r ——| “næ geringen vilde gan med til et saadant Forslag, men udtalte kun, at Regeringen overvejede Spørgsmaalet anguaende Grænse- bevogtningen. >Dagens Nyheder« kan ikke have mindste Kend- skab til, hvad disse Overvejelser betyder, eller hvorledes denne Grænsebevogtning er tænkt, Naar Bladet med Voldsomhed vender sig mod Regeringen, fordi der i Øjeblikket ikke gøres tilstrækkeligt i Sønderjylland, glemmer det, at Ordningen af 1922, som de Konservative stemte for, ikke meget adskiller sig fra Ordningen af 1932, der er saaledes, at der den slørste Del af Aaret som ingen uddannede Soldater findes san godt indkaldt. Det er Regeringens Opfattelse, at der indenfor Rammen af de 24 Mill. Kr. maa kunne en ftilfredsstillende skabes Grænsebe- vogtning, thi hvis ikke delle er Tilfældet, krævede 3 vilde de Mill. Kr. af stor Betydning. Al de yderligere ikke være kon- servative Blade nu søger at ud- Stemning í nytte den særlige Sønderjylland til en Forøgelse af hele vort Militærvæsen, kan de selvfølgelig ikke vente at faa Regeringens Tilslutning til. 7 ; "TA Sangielagið. Leygarkvoldið hevði Havnar Sang- og Musikfelag ársveitslu í Sjónleikarhúsinum. Tónleikur, sangur, komedia og alt skifti, og sera hugnaligt, Vónandi er, at sangfelagið verður hava ikki við at arbeiða, vil meiri enn so her í Havn, vil hava ikki ráð til at missa nakað. Og sangararnir hava heldur ikki ráð til at halda uppat, teir mugu heill burtur í lívsins trupulleika og missa seg sjálvan ikki einkisligheit Latið merki tykkara veitra hált, tit sum hava il fingið evnini til eilt mentunar- arbeiði Føreysk tjóðminni. Sum num« hevur harra Andrias Weihe Føroysk tjóð- serprenting úr >Varða- sent út eitt rif: minni. Innihaldið er ymist, g: pátrúgvir og fyrsti parlur, sum nevnir sc og síðir, hevur stóran hóp an sum fólkaættin knýtt vidurskiftum, allari tí pátrúgv, her heima hevut saman við øllum lívsins og vantrúgvandi varð tann hildin 3 at vera sum ikki full og fast leyði álit sítt á alt helta. Her er nevnt: Øl pátrúgr, sum knýlir seg til veður, men er hertil at siga, at nógv av li, sum nevnt verður påtrågv er tekin, sum tey gomlu høvdu merkt sær, og sera væl slóg til. 81l pátrúgv um eydnu og óeydnu kann ivaleyst fyri okkum tykjast lvætla, men at vera >luð påra einaferð hava menniskjuni litid á heita. Nógv av tí, sum um Før- følk, tíðirnur stendur, hava vit oyingar felags við onnur t. d. orindið um Trettandi. Það kann stutt sigast, at oll lívsins viðurskifti eru líkin við, alt livandi, alt lað jarð undir- eins og íska eins og tað yvir og | jardiska, alt er koma inn undir nálrúnna og lal okkum so minnust, at tuð, sum vit nú nevna einaferð æt: trúgv. Av minni pátrúgv, lýdningi eru tey vidliknu 100 ordløk, orðtok hava vil savnaði aðrastaðni. Ritid er stuttligt at eiga, | Ymist. „Tingakrossur“ sigur í eini grein, har hann skrivar um eitt „álop“ í >Foroya Social-Demokrat« á harra Stau- ning, millum annað soleiðis: >Nú er at spyrja harra Stauning: Hver hevur villfort teir foroysku Tað gjort, um javnaðarmenninar?“ = — hevði verið væl »Tingakrossur« samstundis hevði viljað sett tað svar, id hann sjálvur ivaleyst hevur til spurn- ingin. Sjålvsagt biðja vit >Tgkr.< misfala orsuka okkum, um vit eins og vil hann — g hann, og sjálvir vildu — bara spyr. — Annars duga vit ikki at síggja, at okkara grein var nakað „álop“, í hvussu er ikki eftir tí týdningi, vit leggja í orðið „álop“. Uttanfyri. Tað er á ongan hátt firtnir, langt frá tí, ikki fyri 120, vit eru men tað er allíð nakað snópis- ligt at vera úlislongdur. - Men bidja nú, litli mín, hvussu skammin skalt tú vænta at verða tikin upp í part her, tú hoyrir jú ikki uppí. Henda kensla av at vera utt- anfyri kom — tápuligt var tað!! okkum, tá vit í hinum — á bloðunum her í Havn sóu frá- søgnir um Íslendinga-vitjanina her. Vil okkum, at teir duga ikki at hugsa menn, sum eru blaðslýrarar av »Dimmalætting« og »Tingakrossur«, hava skrivað so kunnisliga um hetta uttan at hava fingið at vita um bæði tað eina og lað annað frá rætta staði. Tann (ella teir), sum fyri hesi vitjan standa her í Havn, hava hvar eflir her sýnt okkum, hansara ella teirra hugsan uttanfyri. Plads!e okkara støda er: »Alt paa sín retle segði H. C. Andersen. Ikki er lætt al bróta gamlan sið og fáa lívið av midalølds-légum; men tungt er hjå einum, sum hevur upp- livad alla taluna um »Kampen Militarismens mod Aand« og oll hesu nógvu orð, sum føgru lalaði og skrivudi hava verið, al lesa: Dømt efter Oprørsparagrafen. Opfordringen til Marinesoldaterne om at strejke. Da der for et Aarslid Rekrutter til Marinen, blev der uddelt et kommunisl- isk Blad, der opfordrede dem til at nægle at gøre Tjenesle. tesultatet blev kun, at en enkelt Rekrut fulgte Pa- hvilket ham 5 Gange 5 Dages Vand og Brød, Sagen har siden hvilet, da den Person, der havde udsendt Fly- siden mødte imidlertid rolen, desværre kostede veskriftet, Julius Jensen Wann- mann, har opholdt sig i Rusland, Nu er han imidlerlid vendt hjem, og Sagen ham har været til Behandling i Byrellen hos Dommer Pihl. Anklagemyn- ham her mod digheden krævede straffet for Overtrædelse af den militære Oprørsparagraf, medens Forsvareren, Landsrelssagforer Mikkelsen, krævede Frifindelse. Dommer Pihl dømte Wann- mann til en betinget Straf paa 60 Dages Fængsel. Vit trúðu einaferð uppá, al lað var álvara, men lat okkum vóna, at orðini einaferð verða sonn, so militarisman við »Op- rørsparagrafer« og ollum tilik- um djevulskapi brýtur hálsin. — Gev toll! Í Eystasiu gongur altsamt til uppá devlavfs: Japanarar leypa á, og seinasta, ið hoyrist, er um stórt flúgvara- álop á Kina, tætt við miirin. Í Suðurjútlandi var slórt nationalt fólkaslevyni. Um fundin sigst, at hann >for- mede sig som en Kærligheds- erklæring til Danmark og dels Kultur og som en Protest mod den tyske Nazi-Bevægelse.« — Å Amager hevur verið stórur eldsbruni í eini tjøru-fabrikk, og skaðin er settur til einar 2—3 milliónir av krónum. Tud eydnaðist at bjarga nøkrum bygningum, m. a. kantór- ini; og líbelur væntast ikki, at henda stóra ólukka fer at skapa arbeiðisloysi. Danskir lærarar, menn og kvinnur. hava hildið fund viðvíkjandi upp- skotið til lóg, id inn skal á ling til heystar. Hetta uppskot mælir I. d. til, at eingin lærari, slepp- ur at verða við skúlan longur enn til, hann hevur fylt 65 ár, og ut um bæði maður og kona eru lærarar skal bert annað teirra hava loyri til at arbeiða í skúlanum. Viðurskiftini í viðvíkjandi Danmark eru jú so ring arbeiði fyri lærarar, at teir ganga ar- beiðisleysir í hundrada — ja í lús- undalali. leir eru nærum so staddir, at leir »ynskja at mett- ast við lí fødi, svínini fåa«, og neyvan verður nakað so vesalt lærarastarv falt, al ikki umsókn- sum armenn samlast um flað ravnar um deyðseyð. Her må tí okkurt gerast, og ymis uppskotini hava verið frammi, mong av teim væl so login. Hetta, her er neynt, al 65-årid er endamål fyri lærarar, átti langt síðan at verið lóg, og kona eru at hæði maður og lærarar er skilaleyst, lá ikki læraralrot er. At gift kona skal sita sum lærarinna átti — um ikki ekstra grundir“ tala fyri tí loyviligl. heldur ikki at verið „Et Par Ord ved en Afrejse", soleiðis ljóðar yvirskriftin á eini blaði bluðs- eilt før« grein í einum donskum nú fyri korlum navn ins kenna vit ikki. A oyskt blað tekur sovorðið upp næslan og ber tað fram, er ófalandi, men vit vænla, at hann, hvorjum hesi vøkru orð eru send sum ein heilsa, fer at svarg — um hann orkar at fara í holt við helta. — At vil nevna hetta »produkt« her í blaði okkara kemur av, at >Hr. Pa- tursson er nu rejst hjem har standa hesi orð: og han kan gøre det med den Bevidsthed, at hann har gjort alt, hvad der har staaet í hans Magt for at svække den Sym- pati, som hans Landsmænd om- fattes med hernede. Tuð er hesi, her tandu, orðini, vit finnast at. Sakin er, skal eg siga bæði hesum danska blaði og >Dim- malætting«, at fingu Danir sann- leikan um Danmark og Føroyar at síggja og ongantíð herdu verið fyltir upp við ellum tí ósanna, sum teir í teim sein- astu 25—30 árum eru stappaðir vid av teim monnum, hvors sak hevur verið at leggja ilt fyri landsmenn sínar í Dan- mørk, høvdu hesi orð í donsk- um blaði ikki verið skrivaði. Latum okkum ikki her fara al niðri skriva og lala um „at svække Sympatier“, tað tjenar friðinum best, minst til tað, >Dimmalætt- ing«! Kolid og leirið í Suðuroy. Vit hava her tað gleði at fora fram eina leiðbeining vil hava viðvíkjandi fingið sendandi, nýggjar, danskar, royndir við kola- og leirdrift í Suðuroy, sum verið um fyri skrivað hevur kortum, eisini her í bluðinum: »Harri bladstyrari. Gerið so væl at geva hesi leið- beining innivísl. Tann concessión (loyvi) sum hitt franska felagið fekk frá rík- isstyrinum danska er fallin burt- ur vegna tess, at felagið ikki helt tær treytir concessiónin var bund- in 1. Harav fylgir, at lað franska felagið, ið eisini fyri mongum Harrans árum síðani er »upphevad«, ikki kann selja sína koncessión til komandi felog ella menn. — Føroyskir ognar- menn og danski staturin eru ti fyri líðina óbundnir og eiga teirra rættindi óskorin. Eg greiddi hetta mál fyri P. M. Dam, ið ministeriinum, og hevur svarið frá hevur hetta svarið verið fyrilagt logtinginum. Keypmannhavn, 1. Maj. J. H. 0. D.« Vit hava kannað eftir, og kann tað prógvast, at løgtingid hevur hetta Henda leið- beining er av miklum týdningi, í tí at verkið, við tað at hill franska einkið avvíst mál. felagið kann krevja, verður lættari al fáa í lag. — Ernúikki all hella kola-tosið, sum so mangt annað, tað púra »bluff«, kunna vit vóna, at okk- urt kemur burtur úr. — Og tud treingist til, lí sum er, nú danska krónan sokkur niður í virði, og vil sum vituligt er mugu keypa kol okkara í Onglandi, verður lað okkum skjótt nakað dýrt. BÆN Tekk! Fuglafjarðar Sjúkrakassi vil hervið veita ollum, ið á ymiskan hált hava virkað fyri og givið til bazarin, hjarlaliga lokk. Eina særliga tokk til >Bazar- komiteina« fyri leirra stóra ar- beidi og vælvild móti sjúkra- kassanum, og tøkk til hr. R. Bugalsch, ið vísti ljósbílætir her, og gav inntøkurnar til bazarin. Fuglatjørdur, tann 4, Maj 1933. Sjúkrakassastjórnin. De offentlige Kontorer. na given Foranledning vil vi meget gerne relte en Henven- delse til Embedsmændene her, vedrørende de fastsalle Kontor- tider, som for alle Kontorer er fra 9—4. For en Del de offentlige Kontorer her Kon- tortid baade Formiddag og sen Eftermiddag, og derved blev der bedre Lejlighed for Folk til at Aar siden havde kunne udrette mulige Forrel- ninger, de havde paa Konlo- rerne. Det kunde jo meget vel hænde, at Folk kom til Byen enten tidlig eller sent paa Dagen og skulde rejse igen efter et Par Timers Forløb eller tidlig næste Morgen, og det blev paa den Maade umuligt for dem at ud- rette deres Ærinde paa et eller andet Kontor, enten det var Formiddag eller hen imod Aften. For Folk her i Byen var For- holdet dengang ogsaa bedre end nu. For en Mand, hvis Arbejds- tid ligger mellem 6—7 Morgen og c. 3 Eftermiddag, og som meget vankeligt kan forlade sit Arbejde i denne Tid, vilde det være en stor Fordel, om disse Kontortider var delt í to: f. Eks. 5 Timer Formiddag og 2 Timer sen Eftermiddag. Derved var en Mand, Arbejdstid slutler Kl. 5 ikke afskaaren fra al kunne udrette et for ham vigligt For- retningsærinde paa et Kontor. hvis Men, selvføgelig, for Kontor- personalet er det vel behageligere al have sin Arbejdstid ud i eet, og det bliver vel vanskeligt al faa skabt nogen Forandring her. Alligevel vil vi gøre Forsøgel og bede om, at dette bliver taget under Overvejelse, da det vilde være til Gavn for mange Mennesker, om her kunde Spørgsmaal gøres nogel. Den danske Videnskab | Chicago. Et helt Museum for dansk Viden- skab kommer paa Verdens- udstillingen. Skønt Danmark sfokonomisk. Grunde er blevet forhindret í at Verdensudstillingen i alligevel blive deltage i Chicago, vil vi megel smukt repræsenteret gen- nem en særlig Udstilling, der repræsenterer dunsk Videnskab gennem Tiderne. I Chicago findes nemlig et slort og ver- densberømt Museum for viden- skabelige Opfindelser. For et ar Aar siden anmodede dettes Leder, Direktør Kaempffert, Dr. Max Henius om at skaffe Mu- seet en Repræsentation for Dan- marks Videnskab. Rigsdagen be- vilgede 50,000 Kr. til Formaalel og der blev nedsat en Kommis- sion for at fremskaffe en dansk Samling til Museet. Siden har danske Videnskabsmænd, Kunst- nere og Teknikere arbejdet Haund og Haand for at frem- (Fortsættes paa 4. Side.) =