týsdagur 21. november 1933síða 2

or: "Tu SF 4 Fr re å SF AP fe 3 ba 8 * 8 á Å EJ . pr i á Á « F: #4. # [i if. + i 3 RA arin út ímóti einum fjórðingi ella enn tá verri út ímóti einum tridingi av síni løn. Høvdu vit lógina um hámarksvirði, so lógu veruprísirnir nakað eins í ollum handlum, og tá fullu allir okur- prísir burtur. Vil »Dimmalætting« verja tann landi móli minnimenla her á tolli, so man hon eisini vilja verja hann móti okurprísi, og ífall vil arbeiða fyri, at lóg um há- tað kann hon einans, hon marksvirði verður innførd her á landi. Eg loyvi mær tessvegna al spyrja »Dimmalætting«, um hon vil, at hámarksvirði verður sett á voruprísirnar her á landi. Kg vóni, at »Dimmalætling« ger so væl at svara á henda spurning. J. H. Danbjørg. (Framhald). Noregis land er vakurt. Gjøgn- um skógvaksið land við fossandi áum gjøgnum trongan dal gekk ferðin, langan veg framvið djúp- um firðum, sum skera seg míla- langt inn í landið. Høg, skóg- klædd fjøll við kava á toppi síggj- ast nærri og fjarri, Vossafjøllini, har Sverri kongur á sinni við monnum sínum var um at doyggja úti í kavarokinum nú stóðu tey so grøn og vokur á hesum summarsliga heystar- degi. Uppi á Voss stóð alt í besta blóma, og væl er fatandi, at yrkjarin kvødur um >Vossevan- gen« har vakurt er at búgva, lí hugnaligt er har uppi; áir, flotur skóg, hús víða hvar, so meinlík okkara egnu — har så eg úthús við flagtekju, sum annars nú er burturfallin í Noregi. Gjøgnum »Flamedalen« gongur breytin. Her er skógin næstan burtur, og eg kenni meg aftur, tí her líkist landið so nógv okk- ara egna, tað var næstan sum heima í Foroyum. Uppi í >Myr- ófera høgu dalen« við sínum F fjøllum sást kavin nær, og á »Finse« lá hann niðri í tåni- num. Her vóru vit uppi á meir 1200 vvir 400 enn metrum — metrar hægri enn á hægsta fjalli hjá okkum. Og eflir, so við og við niður á slætt. so gekk niður Eina langa, langa tíð gekk veg- urin gjøgnum »Hallingdalen«, aftur skóg, åir, vetn og langar flotur; har er vakurt, har hevur tónleikurin og sítt: >Hal- hin sjåldsami dansurin heimstað lingen«. — — Tíðliga varð myrkt, og klokkan átta vóru vil í Oslo lólv tímar vóru gingnir, síðan vít fóru úr Bjørgvin ein ógloymiligur dagur var farin aflur um.- Í Oslo hitti eg so mær eydnaðist at fáa fylgju kendar menn, út at síggja býin. — Oslo er ein vakur, snoliligur býur, og vert er at nevna, hvat har verður gjørt fyri at fremja alt andiligt lív. Tey stóru bókasovnini eru eitt prýði fyri Oslo, eru fyri- mynd oll lond áttu at tikid eflir, og skúlarnir við stórum spæli- og fimleiksplássi fyri børnini, og ikki at gloyma tann 6føru skúla- urtagarðin, har børnini læra at Telefoner: THORSHAVN EITRI KT RÍKIN TRIX XIX IX XIX XIX XIXTXIxIRIxINIxIx1x|> Altid stort Lager af: Trælast i alle gangbare Dimensioner samt alle Slays Bygningsmaterialer. Særlig fremhæves: Fint savet Fyrretømmer, Baadetræ, saavel Fyr som Ég, Rund Fyr til Master, Bomme 0. 1., Krydsfiner i alle Tykkelser og Kvaliteter, Nr. 20 & 237. Trælastforretningen: Nr. 194. ære VW: 7 Á Á Åb. Åb Á Ås Ås Ås Åb Ås 0 arbeiða og sjålvi teim við sær, lå voksið er. Hetta tjevur stóran lýdning á so mangan játt, og hesin garður er ivaleyst nakar in størsti, sum Få ein sær, hvussu stórur eigir. vann er og hugsar um lað virði, jann hevdi haft sum byggju- pláss, fær ein ta størstu virðing fyri ti býarstýri, har ræður. Tíðin var knøpp, men vitfingn tó stundir at fara út á »Bygdø«, har bygt er hús til ley gomlu skipini: „Gakkstadsskipið“ og „Osebergskipið“. Hetta skipið er serliga vert at síggja, so væl tað er vart í heygnum, har tað hevur slaðið í yvir túsund ár. Ein vokur skúta hevur hon verið, henda kongasnekkjan, sum drot- Ása — Harald kong Hárfagra — varð heygsett ning omma í »Gokkstad«-skipid er ikki so væl vart, langt frá, og av tí triðja skipinum frá fornøld er bara nakað leivt okkum. Sjónleikarhúsið við teim stóru myndunum av Ibsen og Bjorn- son leim stóru, verðinskendu yrkjarunum uttanfyri, há- skúlin (universitetid) og mangir, mangir aðrir bygningar til fremj- an av norska fólksins mentan, dagurin og farið Ov stuttur Var næsta morgun kl. 9 varð avstað til Keypmannahavnar, og kl. 10 um komið til vegs enda kvoldið vai Fann, sum fer burtur á ferð fær oftani mong størri ella smærri orindi, men ikki skal hann vera honum so býlfur at hugsa, at altíð eydnast at fáa alt tað í lag, sum hann hevur hugsað sær, ella onnur væntað av honum. Soleiðis gekkst mær, og hetta er alt tað, og havi at siga við ley, sum eg hevði erindi fy ri. — Viðvíkjandi tað, hevdi eg einn samrødu við ein 5 ferðin galt, av teim elstu monnum innan- fyri parlaflokkin, ein maður rovndur í lí sociala arbeiðinum, og skal eg siga, at hjá honum fann eg fatan av okkara viður- skiftum og stóra vælvild fyri ar- beiðinum her á tann hátt, sum best hóskar okkum, Hvussu býur | fån fruklirnar | hansara støda hevdi verið yvir- fyri okkum Føroyingum, um hann hevði haft ræðið, veit eg ikki at siga frá, men eg vóni, al hann hevði haft vilja til at stydja okkum í okkara ynskjum. Meiri skal ikki sigast her. 26. oktobir, var hált. Hósdagurin, merkisdagur á tvinnan Klokkan tvey var doktoradispu- lásur á Keypmannahavnar há- skúla. Tá skuldi harra magislari Christian Malras upp og standa til svars hjá strangum dómarum verk um staðar- fyri sítt stóra nøvnini í Norðuroyum. Har stóð hann uppi á pall inum við hverjari nervu spent- ari á ylsla lamp, og niðanfyri sótu teir strangu dómarar, sum høvdu tað arbeiði at tæga hans- finna alt ara verk sundur og ad, sum var al síga av illum um arbeiði hansara. Nilsen, maðurin, Finnur Jónsson, Oluf Brondum orðabóks- Thomsen og Jón Helgason, sum vit kenna væl frá hansara skúla- skeiðum í Havn fyri nøkrum árum síðan. — Nógvar vóru alfinningarnar, men allir vóru teirsamdir um at rósa honum fyri hansara stóra arbeiði, og allir vóru teir samdir um al ynskja honum sjálvum til lukku sum vilskapsmaður og ynskja Føroyum og Føroyingum til lukku við var eitt prýði fyri land sílt, og hesum soni, sum vildi verða sínum landi og fólki til stóran sóma f teim komandi tíðum. — Nógvir av okkara landsmonn- um vóru komnir til steðar, m. a. amtmaður Bærentzen, frú Horsbøl — systur dr. Jakob Ja- kobsens —, Maria Mikkelsen og mong onnur. Tað var jú ein merkisdagur fyri okkum Føroy- ingar, nú aftur ein Feroyingur skuldi vinna doktaraprógv. Pro- fessarin Finnur Jónsson ynskti, at (ad íkki fóru al ganga so mong ár, áður ein annar Foroyingur lók doktaraprógy, sum vóru gingin síðan seinast ein Føroy- ingur tók prógvið (dr. Jakobsen). Um kveldið var slór veitsla fyri tí danska statministaranum. Th, Stauning, sum henda dag fylti 60 ár. Í »Idrætshuset« vóru fleiri túsund menniskju komin saman at heiðra hann. — Stórur maður er hann, og hann hevur verið ein undangongumaður í lyfta hin arbeiðaraflokkin upp í ljósið. — hildnar fyri honum av Borgbjerg og hin- arbeiðinum fyri at danska Talur vóru um svenska socialministaranum, og so sleig hann sjálvur fram og helt sína takkartalu til teir, sum í sínum talum høvdu heið- rað og til danska arbeiðaraflokk- in. Sangir vóru sungnir og hurrá- rópini geltu. Seinni komu túsund av arbeiðarum við kyndlum (Fakler). — Um kvoldið vóru nakrir lands- menn komnir saman til veislu fyri tí nýggja doktaranum, og hugnaliga gekk prátið til seint á kvoldi. — Dagin eftir komu hinir út- sendingarnir við »Tjaldur«, og so varð farið í holt við lað ar- beidi, vitallir skuldu gera saman við okkara parlafelagum bar niðri. tikið til umrødu seinni her í blaðnum. Tað verður Blaðstjórin. Tubbaksneyð. »Mong er neyðin í hesari verða, er ikki sjåldsamt at hoyra, ló er tubbaksneyd, neyvan havd í huga tað hesi orð verða nýtt. Fyrr í tíðini, meðan vil høvdu kongiliga handil, var hann stund- um í uppisetri við tubbak, næst korninum, mundi lað vera ein tann ringasta neyðin, ja tað vóru einstok, ið kvíðaðu fyri at missa heilsuna, um lad skuldi vilja so illa til, at tubbak fekkst. Nú man tað bara vera, tey sum einki búgva á útoyggjunum, har kyrru- vant er, ið kenna tann sviðan, sum lubbaksneyðin er. Tað er talað tubbak, so tekur mannfólkið inn nú so, at lá verður um at sær, júst sum konufólkið ger, tát.d. silkisokkar, verða nevndir sum ónyltuligir og peningaoyð- andi. Ikki hevur tað tó einans verið mannfólkið, sum bråkti tubbak, eg minnist gamlar konur, sum vóru líka kærar at pípuni sum lubbaksmenn. Summir av teim lærdu monnunum vilja vera við, al tubbakkid forkemur fólki, tað kann væl vera, eg veit lað ikki, men hval ger so tann ringi hýrðurin, ið leggst á fólk, tá tubbaksneyð er? „Ikki skulu tit læra tykkum at roykja, fyrr enn tit eru full- steðga tit Í vaksnir, annars vøkstri«, tað vóru ráðini tey gomlu legdu teimum, sum ikki vóru tilkomnir, og tí royndu at sníkja seg í kvornakovan, bar sáðuílætið slóð, at fáa sær uppí. Mykjunes við síni havgyrdu strond, veit av tubbaksneyð al siga, og Ind næstan á hvørjum ári. Hoyrist tað ein dag, at tubbakinum líður væl, so er tað er við at lítið er hann eydnumaður, uppi dagin eftir. Sama teimum, kemur tad út, er eflir, ið kann slíta sær nokur fá lodd dagin eftir. Eina ferð fyri lang- ari tíð síðani, var her tubbaks neyð, og brim hevði verið leingi, Trúliga gingi menninir út á Berg, Tak. „Feroya Social-Demokrat“ hevur fingið sendandi hesa heilsu: For Deres smukke Andel i den storslaaede, venskabe- lige Hyldest, der blev mig til Del paa min 60 Aars Fød- selsdag, bringer jeg herved min hjerteligste Tak. Denne Fødselsdag er mit Livs skønneste Minde. København i Oktober. Th. Stauning. at hyggja eftir nærlikindir kundu verða, at fara í Vágar. Ein dagur fór og annar kom, og lítið vildi til at batna. So ein morgun meðan teir standa og ráðast harúti, kemur ein av Túalmonnunum og sigur. Hvussu; standa lit her enn, og Túalmenn gera seg til at fara í Vágars. Tað var sum eldur kom í, hvor legði annan eflir, heim á Bogarðin at gera seg til. Hin fór seigliga niðan aftur á Túal, her stóð hvor maður í rokkinum. »Åh há! nú bømenn ganga tilgjørdir at standa til og spinna fara í Vágar eftir tubakki. Favn- urin varð slongdur uppá nokkan og skjótt skræddu leir seg Í, og vóru so ultanduraðir. Tað eydn- aðistalbróta seg út, og vælgekk ferðin bæði burlur og aflur, og eingin ilskaðist inn á hann, ið hevði elvt teimum avslað. M. S. H. Eitt og annað. Det maa siges. En Mand ved Navn henvendte sig forleden til Poli- tiet i Elizabeth, U. S. A, for at beklage sig over den Behand- ling, hans havde givet ham. For et Aar siden havde hun lukket ham inde i deres Hønse- hus, og dér havde han faaet Lov til at blive siddende siden. Hun havde rejst et Pigtraads- hegn uden om Hønsehuset for al hindre ham i at stikke af, og samlidig havde hun taget en Enkemand med fire Børn til sig i Stedet. Politiet mente nok, at der var Grund til at beklage sig for den stakkels Ægtemand. Gammel som Kone Kronprins Frederik var forle- den paa Jagt paa Gammel Kø- gegsard, Kronprinsen kom til Køge om Formiddagen i Bil med en Chauffør som Fører. Da Bilen svingede ind paa Torvet, den, fortæller »Østsjællands Følkeblad«, saa tæt forbi en ung Mand, der stod her, at denne fandt det paa sin Plads at bemærke til den kø- rende, altsan Manden ved Raltet: — Kan du ikke sé dig for, strøg dit Fjols! Kronprinsen lukkede da et Vindue ned og bemærkede: — Det kan godt være, De har Ret. Og san kørte Vognen videre, ze